II SA/Lu 1015/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Kinga Górka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 lutego 2018 r. sprawy ze skargi [...] Przedsiębiorstwa Nasiennictwa Ogrodniczego i Szkółkarstwa [...] w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu zapewnienia deklaracji zgodności dla materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dna [...] lipca 2017 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania T. P. Spółki Akcyjnej utrzymał w mocy decyzję wydaną przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. Nr: [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nakazującą zapewnić deklaracje zgodności dla każdej partii materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością znajdujących się w sprzedaży hurtowej oraz opracować i wdrożyć procedury identyfikacji wprowadzanych do obrotu w sprzedaży hurtowej i detalicznej nasion do produkcji kiełków, z terminem wykonania obu nakazów do dnia 31 maja 2017 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne: W dniu [...] marca 2017 r. przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś., na podstawie upoważnienia do kontroli, przeprowadzili kontrolę sanitarną w sklepie z hurtownią ogrodniczą pod nazwą "C. T. ". Kontrola wykazała brak deklaracji zgodności wyrobów do kontaktu z żywnością znajdujących się w obrocie. Do sprzedaży detalicznej i hurtowej oferowano wyroby do kontaktu z żywnością: kiełkownice, tace ze stali nierdzewnej, szatkownice do kapusty, słoiki (wecka, szklane okrągłe, kwadratowe szklane, 2 1, 0,9 1, 0,45 1, 0,37 1, 0,321 ), salaterki W. , pojemniki G. ( małe, duże), miski "piast kwadrat", deski kuchenne, chwytaki do słoików, cedzaki, miski mix, cedzaki mix, butelki kwadratowe i okrągłe, butelki F. 11 (w oplocie B. w koszu słomkowym, w koszu B. ), butelki D. , butelki D. 31 ( w oplocie, bez koszyka, 11 z zakrętką), beczki piast 51 B. , beczki piast 301 białe, "balon 201 w koszu piast", "balon 101 w koszu piast szeroka szyja". Powyższe w ocenie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. stanowiło naruszenie art. 16 Rozporządzenia (WE) NR 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz.U.UE.L.2004.338.4)dalej jako "rozporządzenie nr 1935/2004", zgodnie, z którym do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością powinna być dołączona pisemna deklaracja stwierdzająca, iż są one zgodne z przepisami mającymi wobec nich zastosowanie. W celu wykazania zgodności dostępna powinna być odpowiednia dokumentacja, udostępniana na żądanie właściwym organom. Ponadto w trakcie kontroli stwierdzono brak procedur identyfikacji dostawców i odbiorców nasion do produkcji kiełków, przy prowadzeniu sprzedaży hurtowej nasion do produkcji kiełków innym podmiotom prowadzącym sprzedaż detaliczną. W dniu kontroli stwierdzono w obrocie następujący asortyment nasion przeznaczonych do produkcji kiełków: Brokuł nasiona na kiełki lOg, Burak liściowy nasiona na kiełki lOg, Cebula nasiona na kiełki lOg, Fasola mung nasiona na kiełki 50g, Gorczyca biała nasiona na kiełki 50g, Groch cukrowy nasiona na kiełki 50g, Kalarepa czerwona nasiona na kiełki lOg, Kapusta czerwona nasiona na kiełki 50g, Lucerna nasiona na kiełki 20g, Rzodkiewka nasiona na kiełki 10 g, Słonecznik ogrodowy nasiona na kiełki 20g, Pszenica nasiona na kiełki 50g, Rzodkiew czarna nasiona na kiełki 50g, Rzeżucha ogrodowa nasiona na kiełki 30g, Soczewica nasiona na kiełki 50g, Soja nasiona na kiełki 30g, Fasola nasiona na kiełki 30g. Wszystkie wymienione opakowania nasion do produkcji kiełków wyprodukowane i dostarczane są od producenta: T. S.A. C. , ul. [...], [...]. Powyższe nasiona do produkcji kiełków były wprowadzane do obrotu w zakresie sprzedaży detalicznej oraz hurtowej. W ocenie organu I instancji brak było procedur identyfikacji dostawców i odbiorców nasion do produkcji kiełków, przy prowadzeniu sprzedaży hurtowej nasion do produkcji kiełków innym podmiotom prowadzącym sprzedaż detaliczną, wynikających z Rozporządzenia WE nr 208/2013 z 11 marca 2013 r. w sprawie wymogów dotyczących możliwości śledzenia kiełków i nasion przeznaczonych do produkcji kiełków (Dz.U.UE.L.2013.68.26) dalej jako "rozporządzenia nr 208/2013" . Stanowi to, w ocenie organu, naruszenie art. 18 pkt 1 Rozporządzenia 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002r., ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (Dz. Urz. UE. L 2002 Nr 31.1) dalej jako "rozporządzenie nr 178/2002", który stanowi, że należy zapewnić możliwość monitorowania żywności, pasz, zwierząt hodowlanych oraz wszelkich substancji przeznaczonych do dodania do żywności lub pasz, bądź które można do nich dodać na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji. Natomiast zgodnie z art. 18 pkt 2 i 3 podmioty działające na rynku spożywczym i pasz powinny móc zidentyfikować każdą osobę, która dostarczyła im środek spożywczy, paszę, zwierzę hodowlane lub substancję przeznaczoną do dodania do żywności lub pasz, bądź którą można do nich dodać. W tym celu podmioty te powinny utworzyć systemy i procedury umożliwiające przekazanie takich informacji na żądanie właściwych władz. Na skutek przeprowadzonej kontroli i stwierdzonych niezgodności Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. wydał decyzję nakazującą zapewnić deklaracje zgodności dla każdej partii materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością znajdujących się w sprzedaży hurtowej oraz opracować i wdrożyć procedury identyfikacji wprowadzanych do obrotu w sprzedaży hurtowej i detalicznej nasion do produkcji kiełków, z terminem wykonania obu nakazów do dnia 31 maja 2017 r. Od niniejszej decyzji strona w dniu [...] maja 2017 r. złożyła w ustawowym terminie odwołanie, w którym wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i jednocześnie zarzuciła jej: - naruszenie przepisu art. 16 rozporządzenia nr 1935/2004; - naruszenie przepisu art. 3 rozporządzenia (WE) nr 208/2013; - naruszenie przepisu art. 18 rozporządzenia 178/2002; - naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) dalej jako "k.p.a.", poprzez ich niezastosowanie. Po rozpatrzeniu odwołania i zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym Wojewódzki Inspektor Sanitarny przeprowadził w dniu [...] czerwca 2017 r. kolejną kontrolę sanitarną oznaczoną nr [...] w sklepie z hurtownią ogrodniczą pod nazwą "C. T. ". Ustalenia pokontrolne przedstawicieli organu II instancji potwierdziły niezgodności, których dopatrzył się Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. podczas kontroli w dniu [...] marca 2017 r. W ocenie organu odwoławczego, analiza faktur dołączonych do protokołu niewątpliwie potwierdza, że sprzedaż skierowana jest zarówno do podmiotów prowadzących sprzedaż detaliczną, jak i istnieje możliwość zakupu asortymentu przez klienta ostatecznego. Protokół z kontroli sanitarnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. jednoznacznie potwierdził szeroki asortyment materiałów do kontaktu z żywnością w szczególności z tworzyw sztucznych, tj. : 2 salaterki z tworzywa sztucznego na żywność z 2 łyżkami przy każdej z tworzywa sztucznego do pobierania żywności z nazwą w systemie komputerowym "W. " - nieoznakowane w języku polskim - zawierające informacje na etykiecie: "H. [...] M. [...]", symbol graficzny kieliszek i widelec; której dystrybutorem jest firma L. ; - pojemniki z tworzywa sztucznego G. ( 0,91 - małe- 3 szt) z informacjami na etykiecie: Art. 280 Made in P. L. S.. z o.o., [...], ul. [...] symbolem graficznym: kieliszek i widelec, dopuszczone do kontaktu z żywnością z wyjątkiem tłuszczów A. [...], P. [...], - pojemniki z tworzywa sztucznego G. ( 1,41 -duże - 10 szt) z informacjami na etykiecie: A. P. L. S.. z o.o., [...], ul. [...] symbolem graficznym: kieliszek i widelec, dopuszczone do kontaktu z żywnością z wyjątkiem tłuszczów Atest P. [...], P. [...], - deska kuchenna żółta owal z tworzywa sztucznego (1 sztuka ) z informacją na etykiecie: Deska kuchenna, L. Sp. z o.o., ul. [...], [...], [...], z symbolem graficznym: kieliszek i widelec,- cedzak z tworzywa sztucznego z miską z tworzywa sztucznego z informacjami na etykietach: Cedzak + miska, Art. 125 Atest P. [...] L. Sp. z o.o., ul. [...], [...] Ł., [...], z symbolem graficznym na dnie cedzaka i miski: kieliszek i widelec,- cedzak mix z tworzywa sztucznego z informacją na etykiecie: Cedzak Art. 123 Atest P. [...] L. Sp. z o.o., ul. [...], [...], [...], z symbolem graficznym na dnie cedzaka i miski: kieliszek i widelec. W odwołaniu strona podniosła, że art. 16 rozporządzenia nr 1935/2004 w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością, nie zawiera wymogu dołączenia pisemnej deklaracji a jedynie wskazuje, że w szczególnych środkach prawnych powinien być zawarty powyższy wymóg. Ponadto strona podkreśliła, że powyższy wymóg ma zastosowanie do etapów wcześniejszych niż sprzedaż klientowi końcowemu. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów, organ odwoławczy, stwierdził że to na podmiocie wprowadzającym materiały do kontaktu z żywnością w sprzedaży hurtowej spoczywa prawny obowiązek posiadania deklaracji zgodności oraz stosownej dokumentacji potwierdzającej tę zgodność. W odniesieniu do materiałów do kontaktu z żywnością istnieje prawny obowiązek zagwarantowania, iż materiały powyższe nie stanowią zagrożenia dla zdrowia człowieka, o którym mowa w art. 3 rozporządzenia nr 1935/2004. Dodatkowo organ podkreślił, że wymóg powyższy odnosi się do wszystkich materiałów do kontaktu z żywnością wyszczególnionych w załączniku 1 do Rozporządzenia nr 1935/2004. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2017 r. odwołujący okazał deklaracje zgodności dla części asortymentu materiałów do kontaktu z żywnością, jaką oferuje do sprzedaży hurtowej oraz detalicznej. Niemniej znaczna część oferowanego do sprzedaży asortymentu materiałów do kontaktu z żywnością nie posiada deklaracji zgodności lub okazane deklaracje, dotyczące w szczególności materiałów z tworzyw sztucznych nie spełniały wymagań określonych w prawie. L. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny zaznaczył, że decyzja organu I instancji nakazująca "zapewnić deklaracje zgodności dla każdej partii materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością znajdujących się w sprzedaży hurtowej" w swojej treści odnosi się jedynie do sprzedaży hurtowej wskazanych produktów i nie dotyczy sprzedaży detalicznej klientowi ostatecznemu, jak sugerowała strona w odwołaniu. Odnosząc się do zalecania opracowania i wdrożenie procedury identyfikacji wprowadzanych do obrotu w sprzedaży hurtowej i detalicznej nasion do produkcji kiełków Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśniał, że rozporządzenie nr 208/2013, zostało wydane w związku z wystąpieniem masowych zatruć pokarmowych do jakich doszło w [...] w 2011 r., w następstwie spożycia kiełków kozieradki zanieczyszczonych werotoksycznymi szczepami Escherichia coli pochodzących z Egiptu. Jak podkreślił organ odwoławczy, brak szczegółowych procedur w zakresie śledzenia kiełków oraz nasion przeznaczonych do produkcji kiełków utrudniało w znacznym stopniu skuteczne działania w zakresie ograniczenia skutków wystąpienia masowych schorzeń ponad 4 tys. konsumentów, które u części chorych miały ciężki przebieg, doprowadzając do wielu zgonów. Powyższy akt prawny oraz trzy inne określane jako "pakiet kiełkowy" nałożyły na podmioty produkujące oraz wprowadzające do obrotu kiełki oraz nasiona do produkcji kiełków, dodatkowe wymogi zmierzające do ograniczenia ryzyka wystąpienia analogicznych zdarzeń epidemiologicznych. Jednym z istotnych nakazów, który został nałożony również na odwołującego, wynikający z rozporządzenia nr 208/2013, jest wymóg dotyczący opracowania przez podmioty na każdym etapie produkcji, przetwarzania i dystrybucji zapewnienia rejestrowania informacji, które zostały wyszczególnione w art. 3 rozporządzenia nr 208/2013. Faktury przedstawione do wglądu nie zawierają wszystkich informacji wyszczególnionych we wspomnianym akcie prawnym, w tym między innymi dokładnego opisu nasion lub kiełków, nazwy taksonomicznej rośliny, a także informacji pozwalających na identyfikację danej partii. Powyższe informacje powinny być przekazywane podmiotom, które dokonują zakupu nasion do produkcji kiełków, w celu ich dalszej odsprzedaży klientowi ostatecznemu. Odnosząc się do zarzutu w sprawie naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, organ odwoławczy podniósł, iż nie podziela stanowiska strony w tym zakresie, uznając zarzuty za nieusprawiedliwione oraz niezasadne. W ocenie organu odwoławczego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś., przed wydaniem decyzji podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. przeprowadził kontrolę tematyczną w zakładzie, sporządził protokół, w którym szczegółowo opisał stwierdzone niezgodności z podaniem prawidłowych podstaw prawnych, które zostały przez stronę naruszone. Protokół został podpisany przez osobę reprezentującą stronę. Następnie organ powiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego i ostatecznie wydał decyzję, spełniającą wszystkie elementy wynikające z zapisu art. 107 § 1 k.p.a., w tym w szczególności zawierającą uzasadnienie prawne i faktyczne. Zdaniem Wojewódzki Inspektor Sanitarny, organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy realizując tym samym przesłankę wynikająca z treści art. 77 k.p.a. W opinii organu II instancji odwołanie strony od decyzji nakazowej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. z dnia [...] kwietnia 2017 r., nie zasługiwało na uwzględnienie i z tego względu utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, powielając zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i proceduralnego przedstawione w odwołaniu od decyzji I instancji. W ocenie strony skarżącej art. 16 rozporządzenia WE nr 1935/2004 nie zawiera wymogu dołączenia pisemnej deklaracji do materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością a jedynie wskazuje, że w szczególnych środkach prawnych o których mowa w art. 5 powinien być zawarty wymóg dołączenia pisemnej deklaracji do wyrobów objętych tymi środkami. To zaś czy te środki prawne zostały podjęte nie wynika z zaskarżonej decyzji organu II instancji, jak również z decyzji organu I instancji. Ponadto, art. 16 wskazanego rozporządzenia stanowi również, że w celu wykazania zgodności powinna być odpowiednia dokumentacja, którą należy okazać na żądanie odpowiednich organów. Z przepisu ani decyzji obu instancji, nie wynika o jaką dokumentację chodzi. W ocenie skarżącej dokumentacją tą są oznaczenia zawarte zgodnie z art. 15 rozporządzenia nr 1935/2004 na etykietach produktów. Nadto, w ocenie skarżącej nie jest możliwe opracowanie procedur w zakresie sprzedaży detalicznej w świetle art. 3 rozporządzenia nr 208/2013 gdyż nie jest możliwe pozyskiwanie danych osobowych podmiotów kupujących nasiona w sprzedaży detalicznej. Co najwyżej przepis ten może mieć zastosowanie do sprzedaży hurtowej (innym przedsiębiorcom). Dodatkowo skarżąca podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w trakcie postępowania przed organem I instancji i wskazała, że w sprzedaży są wyłącznie zwykłe nasiona. Nasiona przeznaczone do produkcji kiełków są zwykłymi nasionami, które mogą być przeznaczone do siewu w ogrodnictwie. Tylko i wyłącznie z uwagi na to, że niektóre gatunki roślin kiełkują szybciej niż inne T. S.A. sugeruje klientom możliwość wykorzystania takich nasion do wytworzenia kiełków, nie są to jednak, zdaniem skarżącej, nasiona na kiełki w rozumieniu rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 208/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wymogów dotyczących możliwości śledzenia kiełków i nasion przeznaczonych do produkcji kiełków. T. S.A. nie działa na rynku spożywczym lecz ogrodniczym, a więc nie jest podmiotem o którym stanowi przepis art. 3 ust 1 powołanego rozporządzenia nr 208/2013. Ponadto, w skardze zarzucono niewłaściwość Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś., z uwagi na siedzibę Spółki którą jest T.. Według skarżącej właściwym organem w sprawach skarżącej jest K. Wojewódzki Inspektor Ochrony Roślin i Nasiennictwa także w innych lokalizacjach oddziałów, również w C. Skarżąca podniosła w skardze, że organ nienależycie wyjaśnił również stan faktyczny sprawy, gdyż kiełki i nasiona sprzedawane w kontrolowanym C. są wyłącznie produkcji T. S.A., a samo C. jest również własnością T. S.A. W opinii skarżącej nie zachodzi zatem konieczność opracowania procedury dostarczania nasion od dostawcy, gdyż jest nim sama skarżąca. Ponadto strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie zasad postępowania wynikające z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., art. 7 k.p.a. W ocenie skarżącej organ niedostateczne wyjaśnił stan faktyczny, a także w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie wykazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., na podstawie którego sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Ocena legalności zaskarżonej decyzji nie potwierdziła zasadności zarzutów sformułowanych w skardze, jak też nie dała dostatecznych podstaw, by z innych przyczyn uznać kwestionowaną decyzję za niezgodną z prawem. W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ administracji publicznej jest więc na podstawie tych przepisów zobowiązany do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero bowiem wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie do przepisu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. Sąd stwierdził, że wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone niewadliwie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zachowały podstawowe reguły proceduralne, zaś ustalony w sprawie stan faktyczny znalazł prawidłowe odzwierciedlenie w prawie materialnym – art. 54 ust.1 i ust.2 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L z 2004 r., poz.165) w związku z art. 4 i art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia ( Dz. U. z 2017r., poz. 149 ). W myśl art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (Dz.U.UE.L.2004.338.4) w szczególnych środkach prawnych, o których mowa w art. 5, powinien zawarty być wymóg dołączenia do materiałów i wyrobów objętych tymi środkami pisemnej deklaracji stwierdzającej, iż są one zgodne z przepisami mającymi wobec nich zastosowanie. Powyższy wymóg odnosi się do wszystkich materiałów przeznaczonych do kontaktu z żywnością wyszczególnionych w załączniku 1 do Rozporządzenia nr 1935/2004. W odniesieniu do materiałów z tworzyw sztucznych został wydany szczegółowy akt prawny, tj. Rozporządzenie Komisji (WE) nr 10/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r., w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu z żywnością (DZ.U.UE.L.2011.12.1), w którym wskazano w sposób szczegółowy zakres informacji jakie należy ująć w deklaracji zgodności, opisane w załączniku IV, tj.: "Deklaracja zgodności - Pisemna deklaracja zgodności, o której mowa w art. 15, zawiera następujące informacje: 1) nazwę oraz adres podmiotu działającego na rynku, który wystawia deklarację zgodności; 2) nazwę i adres podmiotu działającego na rynku, który wytwarza lub przywozi materiały lub wyroby z tworzyw sztucznych albo produkty pochodzące z pośrednich etapów ich wytwarzania lub substancje przeznaczone do wytwarzania tych materiałów i wyrobów; 3) dane identyfikujące materiały, wyroby, produkty pochodzące z pośrednich etapów ich wytwarzania lub substancje przeznaczone do wytwarzania tych materiałów i wyrobów; 4) datę deklaracji; 5) potwierdzenie, że materiały lub wyroby z tworzyw sztucznych, produkty pochodzące z pośrednich etapów ich wytwarzania lub substancje spełniają odpowiednie wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i w rozporządzeniu (WE) nr 1935/2004; 6) odpowiednie informacje dotyczące wykorzystywanych substancji lub produktów ich rozpadu, dla których w załączniku I i II niniejszego rozporządzenia określone zostały ograniczenia lub wymagania, aby umożliwić podmiotom działającym na rynku na dalszych etapach obrotu zapewnienie zgodności z tymi ograniczeniami; 7) odpowiednie informacje dotyczące substancji podlegających ograniczeniom w żywności, uzyskane z danych doświadczalnych lub w drodze teoretycznych obliczeń dotyczących poziomu ich migracji specyficznej oraz - w odpowiednich przypadkach - kryteria czystości zgodnie z dyrektywami 2008/60/WE, 95/45/WE i 2008/84/WE w celu umożliwienia użytkownikowi tych materiałów i wyrobów zgodności z odpowiednimi przepisami UE lub - w razie ich braku - przepisami krajowymi mającymi zastosowanie do żywności; 8) wymagania dotyczące wykorzystania materiału lub wyrobu, takie jak: (i) rodzaj lub rodzaje żywności, z jaką ma mieć kontakt dany materiał lub wyrób; (ii) czas i temperatura obróbki i przechowywania w kontakcie z żywnością; (iii) stosunek powierzchni kontaktu z żywnością do objętości, stosowany do stwierdzenia zgodności materiału lub wyrobu; 9) jeżeli w wielowarstwowym materiale lub wyrobie zastosowana jest bariera funkcjonalna - potwierdzenie, że materiał lub wyrób jest zgodny z wymogami art. 13 ust. 2, 3 i 4 lub art. 14 ust. 2 i 3 niniejszego rozporządzenia. W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe oraz art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 10/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r., który stanowi, że na etapach wprowadzania do obrotu innych niż sprzedaż detaliczna udostępnia się pisemną deklarację zgodną z art. 16 rozporządzenia 1935/2004 w odniesieniu do materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych (...), należy stwierdzić, że organ słusznie przyjął, że to na podmiocie wprowadzającym materiały do kontaktu z żywnością do sprzedaży hurtowej spoczywa prawny obowiązek posiadania deklaracji zgodności oraz stosownej dokumentacji potwierdzającej tę czynność. Skoro z analizy faktur przeprowadzonej w wyniku kontroli przez organy administracji w dniach 10 marca 2017 r., a następnie 27 czerwca 2017 r. jednoznacznie wynika, że strona skarżąca prowadzi zarówno sprzedaż detaliczną jak i hurtową, to oczywistym jest, że dyspozycja art. 16 rozporządzenia nr 1935/2004 w związku z art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 10/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r., obejmuje również stronę skarżącą. Nietrafny jest zatem zarzut skarżącej, jakoby obowiązek dołączenia deklaracji jej nie dotyczył. W dalszej kolejności należy stwierdzić, że zarzut skarżącej, dotyczący naruszenia art. 3 rozporządzenia nr 208/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wymogów dotyczących możliwości śledzenia kiełków i nasion przeznaczonych do produkcji kiełków (DZ.UE L 68/16 z 12 marca 2013 r.), również jest chybiony. Rozporządzenie to jest aktem szczegółowym w stosunku do przepisu art. 18 ust. 4 rozporządzenia 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. (Dz.U.UE.L.2002.31.1), który stanowi, że żywność lub pasze wprowadzane na rynek powinny być stosownie etykietowane lub oznakowane w celu ułatwienia możliwości ich śledzenia, za pomocą stosownej dokumentacji lub informacji, zgodnie z odnośnymi wymogami lub bardziej szczegółowymi przepisami. Powyższy obowiązek jest nałożony na wszystkie podmioty produkujące lub wprowadzające do obrotu środki spożywcze, do których nasiona niewątpliwie należą. Sąd podziela stanowisko organu, który stwierdził, że w odniesieniu do sprzedaży detalicznej podmioty wprowadzające nasiona do produkcji kiełków są zobowiązane do prowadzenia dokumentacji wynikającej z powołanych wyżej przepisów, przekazywanych od ich dostawców. Obowiązek ten nie dotyczy gromadzenia informacji dotyczących klientów ostatecznych, którzy dokonują zakupów na własny użytek. Nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej, że nasiona, które sprzedaje nie są nasionami na kiełki, ale zwykłymi nasionami, które mogą być przeznaczone do produkcji w ogrodnictwie. Jak podkreśla pełnomocnik skarżącej: T. S.A. nie działa na rynku spożywczym lecz ogrodniczym, a więc nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 3 ust.1 powołanego rozporządzenia nr [...]. Przepis art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 208/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wymogów dotyczących śledzenia kiełków...(Dz.U.UE.L.2013.68.16) zobowiązuje podmioty działające na rynku spożywczym do dopilnowania, aby informacje niezbędne do przestrzegania przepisów były przekazywane podmiotom działającym na rynku spożywczym, do którego dostarczane są kiełki lub nasiona (...). Z przepisu jasno wynika, że nałożony obowiązek odnosi się do przedmiotowego zakładu, z uwagi na fakt, że to sama skarżąca dostarcza asortyment do oddziału w Wierzchowiskach i powinna mieć na względzie, że konieczne jest zachowanie powyższych procedur. Tym bardziej, że asortyment ten, partycypowany jest zarówno w sprzedaży hurtowej jaki i detalicznej, co wykazała przeprowadzona kontrola inspekcji sanitarnej. Niezasadne są również pozostałe zarzuty skarżącej. Odnosząc się, do zarzutu właściwości miejscowej, należy podkreślić że przepisy art. 3 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 208/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wymogów dotyczących śledzenia kiełków zobowiązuje podmioty działające na rynku spożywczym na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji do zapewnienia rejestrowania określonych informacji oraz do dopilnowania, aby informacje niezbędne do przestrzegania przepisów były przekazywane podmiotom działającym na rynku spożywczym, do którego dostarczane są kiełki lub nasiona. W związku ze sprzedażą m.in. wyrobów do kontaktu z żywnością oraz kiełków w C. w W. ze względu na właściwość prowadzonej działalności nadzór nad tym zakładem sprawuje Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś.. Należy także zauważyć, że - wbrew stanowisku strony skarżącej – ustalenia poczynione przez organy administracji publicznej wypełniły hipotezę art. 37 ust.1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm.), według którego w postępowaniu przed organami Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wbrew zarzutom skarżącej, zasada swobodnej oceny dowodów nie została przekroczona, zaś poczynione ustalenia faktyczne nie noszą cechy dowolności. Przeprowadzone postępowanie dowodowe, zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji nie budzi zastrzeżeń Sądu. Organy administracji po kontroli sanitarnej 10 marca 2017 r., a następnie 26 czerwca 2017 r. prawidłowo ustaliły stan faktyczny i wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności w tej sprawie. Zaskarżona decyzja nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro postępowanie sądowe nie dało dostatecznych podstaw do postawienia organom administracji publicznej skutecznego zarzutu naruszenia prawa, stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić.