II SA/Lu 1016/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje [...] J. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług Decyzją z dnia .... Samorządowe Kolegium Odwoławcze ... po rozpatrzeniu odwołania D. Ś. uchyliło wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta ...decyzję z dnia .... i odmówiło umorzenia świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 9.301, 64 zł wraz z ustawowymi odsetkami. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek D. Ś. z dnia 12 listopada 2012r. o umorzenie należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych na rzecz jego córek K. i E. Ś. począwszy od 1 września 2005r. Wskazaną decyzją, wydaną na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ I instancji odmówił umorzenia świadczeń w wysokości 16.295, 37 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Organ ten ustalił, że będący dłużnikiem alimentacyjnym – D. Ś. zamieszkuje i prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z rodzicami. Jego źródłem utrzymania są świadczenia rodziców z KRUS i dochód skarżącego z gospodarstwa rolnego. Miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie wynosi 652,16 zł, a więc rodzinie nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Dłużnik jest w wieku produkcyjnym, jednak nie pracuje i jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, posiada liczne kwalifikacje i umiejętności mogące być przydatne w poszukiwaniu pracy, a orzeczenie o lekkim stopniu niepełnosprawności wydane na okres do 21 lipca 2014r. umożliwia mu poszukiwanie pracy w zakładach pracy chronionej. Z informacji uzyskanych od komornika sądowego wynika, że oprócz zadłużenia z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego dłużnik ma zadłużenie z tytułu zaliczki alimentacyjnej wysokości 14.573, 04 zł i należności wobec wierzyciela alimentacyjnego w wysokości 6.254, 19 zł. Zadłużenie powstało na skutek niewywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego wobec dzieci ustalonego przez Sąd Rejonowy ..... W odwołaniu D. Ś. podnosił, że jego sytuacja zdrowotna i materialna uniemożliwia mu zwrot wypłaconych świadczeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ... nie podzieliło zarzutów odwołania, jednak uchyliło decyzję z innych przyczyn i odmówiło umorzenia świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 9.301, 64 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Kolegium wskazało, że kwota wypłaconych skarżącemu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, której umorzenia on się domaga, została przez organ I instancji wadliwie ustalona. D. Ś. został bowiem zobowiązany ostatecznymi decyzjami wydanymi w trybie art. 27 ust. 1 ustawy do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w łącznej wysokości 12.920 zł tj. za trzy okresy świadczeniowe – 2008/2009, 2009/2010 i 2010/2011. W okresie świadczeniowym 2008/2009 organ zobowiązał dłużnika do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 3.800 zł, przyznanych i wypłaconych na rzecz córek na podstawie ostatecznej decyzji z dnia 13 listopada 2009r. Z zestawienia (z dnia 14 czerwca 2013r.) stanu zadłużenia dłużnika z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego począwszy od 1 października 2008r. oraz z pisma organu I instancji z 25 lipca 2013r. wynika, że należność za ten okres w wysokości 3800 zł i stanowi różnicę pomiędzy świadczeniami wypłaconymi z funduszu alimentacyjnego w wysokości 4560 zł a dokonanym przez skarżącego w dniu 3 grudnia 2008r. w wysokości 760 zł jedynym w tym okresie zwrotem. Do zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 4560 zł wypłaconych za kolejny okres świadczeniowy - 2009/2010 organ zobowiązał dłużnika ostateczną decyzją z dnia 20 stycznia 2011r., a za okres - 2010/2011 (także w wysokości 4560 zł) decyzją z dnia 8 grudnia 2011r. (co do której WSA w Lublinie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2012r., sygn. akt II SA/Lu 270/12 oddalił skargę). Postępowanie w sprawie zobowiązania D. Ś. do zwrotu należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego za kolejny okres - 2011/2012 organ natomiast zawiesił ze względu na toczące się postępowanie przed sądem powszechnym o wygaśnięcie obowiązku alimentacyjnego wobec obydwu córek. W związku z powyższym, łączna kwota należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wynikająca z ostatecznych decyzji zobowiązujących do zwrotu tych świadczeń wynosi 12.920 zł i tylko w stosunku do tej kwoty, z uwzględnieniem kwot przekazanych w okresie świadczeniowym organowi przez komornika, organ mógł wydać decyzję w trybie art. 30 ust. 2 ustawy. Organ I instancji rozstrzygnął natomiast o umorzeniu całej należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, którą wypłacił do dnia wydania kwestionowanej decyzji, na podstawie zestawienia stanu zadłużenia z dnia 14 czerwca 2013r., co było niedopuszczalne, bowiem tylko decyzje ostateczne wydane w trybie art. 27 ust. 2 ustawy mogą być podstawą rozstrzygnięcia o ewentualnych ulgach w spłacie. Kolegium ustaliło ponadto, że tytułem zwrotu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, oprócz kwoty 760 zł, która pomniejszyła należność główną z pierwszego okresu świadczeniowego - 2008/2009, do dnia 23 lipca 2013r. wpłynęły wpłaty na łączną sumę 3.618,36 zł. Z pisma organu I instancji z dnia 25 lipca 2013r. wynika, że organ zaliczył te wpłaty na poczet głównego zobowiązania dłużnika ustalonego decyzją z dnia 13 listopada 2009r. w wysokości 3800 zł, a więc z tytułu najwcześniej wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, czyli na okres świadczeniowy 2008/2009. Z tego względu należność ustalona decyzją z dnia 13 listopada 2009r. w wysokości 3800 zł na dzień 23 lipca 2013r. zmniejszyła się do 181,64 zł, a zatem na ten dzień wysokość należności mogących podlegać umorzeniu wynosi 9.301, 64 zł (181, 64 + 4.560 + 4560). Kolegium wskazało również, że odsetki ustawowe od tej kwoty na dzień 23 lipca 2013r. wynoszą 3406,11 zł (99,28 + 1.949,34 + 1.357, 49 zł). Rozpoznając wniosek o umorzenie, Kolegium podzieliło natomiast stanowisko organu I instancji. Kolegium stwierdziło na wstępie, że organ I instancji jako organ właściwy wierzyciela był właściwy do rozpatrzenia wniosku skarżącego tylko w zakresie umorzenia należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego, nie był natomiast właściwy do rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej umorzenia należności z tytułu wypłaconych zaliczek alimentacyjnych, bowiem organem właściwym w tej sprawie, ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika, jest Wójt Gminy .... Rozpoznając zatem wniosek o umorzenie podlegającej zwrotowi kwoty świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego Kolegium uznało, że sytuacja życiowa skarżącego nie uzasadnia wniosku o umorzenie. Kolegium ustaliło, że skarżący ma 45 lat, jest rozwiedziony, prowadzi gospodarstwo domowe ze swoimi rodzicami. W latach 1999 – 2006 sporadycznie korzystał z pomocy społecznej. Rodzina utrzymuje się z dochodów z gospodarstwa rolnego o pow. 1, 33 ha (0,9 przeliczeniowych), którego wyłącznym właścicielem jest skarżący oraz z emerytury ojca (821,38 zł) i matki (714,45 zł + dodatek pielęgnacyjny w wysokości 195,67 zł) Miesięczny dochód wynosi 1731, 50 zł, rodzina mieszka we własnym, piętrowym domu. D. Ś. od 8 marca 2000r. do 18 lipca 2011r. miał orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, również aktualnie legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności ... z dnia 21 lipca 2011r. zaliczającym go do lekkiego stopnia niepełnosprawności okresowo do 21 lipca 2014r. Z orzeczenia tego wynika, że niepełnosprawność ta istnieje od 8 marca 2000r. Skarżący leczy się w poradni reumatologicznej w S. (zaświadczenie lekarskie z dnia 24 kwietnia 2013r.), ma dyskopatię kręgosłupa i chorobę zwyrodnieniową stawów (zaświadczenie Poradni Lekarzy Rodzinnych w Ł. "E." z dnia 17 czerwca 2011r.) Problemy ze zdrowiem ma również jego matka, która legitymuje się orzeczeniem lekarza rzeczoznawcy KRUS z dnia 4 lipca 2008r. potwierdzającym jej trwałą całkowitą niezdolność do pracy w gospodarstwie rolnym oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji. Jest ona pod kontrolą lekarza onkologa, bowiem w 2005r. miała zabieg mastektomii, leczy się także u ortopedy i reumatologa z powodu zmian zwyrodnieniowych stawów kolanowych. Ojciec D. Ś. leczy się u urologa. Miesięczne wydatki na leki i leczenie wynoszą 400 zł. W urzędzie pracy D. Ś. zarejestrowany jest jako bezrobotny z przerwami od 24 maja 1995r., ma wykształcenie zawodowe w zawodzie hydraulik – monter instalacji na poziomie "0" i może wykonywać lekką pracę fizyczną, co potwierdził lekarz orzecznik ZUS w uzasadnieniu do orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 11 grudnia 2006r., która uznała go za zdolnego do pracy. Ma ponadto liczne kwalifikacje: prawo jazdy kategorii A, B, T, E, C, kurs ochrony osób i mienia, ABC przedsiębiorczości, obsługi kasy fiskalnej i gastronomiczny. Z pisma PUP w Łosicach z dnia 16 stycznia 2009r. wynika, że skarżący jest częstym klientem pośrednictwa pracy i uczestniczy w giełdach pracy, ale brak ofert zgodnych z jego kwalifikacjami oraz dla osób niepełnosprawnych uniemożliwia mu podjęcie pracy. W maju 2010r. otrzymał propozycję pracy z PUP w Ł. jako konserwator urządzeń melioracyjnych, ale nie został zatrudniony. Lekarz medycyny pracy w zaświadczeniu z dnia 6 maja 2010r. stwierdził bowiem, że nie jest on zdolny do pracy na tym stanowisku. Z zaświadczeń o bezskuteczności egzekucji z dnia 26 września 2008r., z dnia 7 września 2009r., z dnia 26 sierpnia 2011r. i z dnia 21 lutego 2012r., a także z informacji komornika wynika, że od 2008r. do kwietnia 2012r. skarżący nie pracował i nie uzyskiwał stałych dochodów. Dopiero od 16 kwietnia 2012r. do 31 grudnia 2012r. pracował na umowę zlecenie w firmie Handlowo – Usługowo – Produkcyjnej "K." w Ł. i w tym okresie zaczęły wpływać regularne sumy z tytułu wypłaconych przez organ córkom świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Wcześniej wpłynęły jedynie trzy sumy, w tym jedna z dnia 7 grudnia 2011r. zbiegła się z przyznaniem D. Ś. płatności obszarowej. Aktualnie od 18 czerwca 2013r. pracuje on na umowę zlecenia na czas nieokreślony jako ochroniarz osób i mienia. Skarżący ma dwie córki – E. (22 lata) i K. (19 lat). Jego małżeństwo zostało rozwiązane wyrokiem Sądu Okręgowego ... z dnia 15 października 2002r., III C 1185/01, ale jeszcze przed rozwodem skarżący miał ustalone alimenty wyrokiem Sądu Rejonowego .... z dnia 16 listopada 2000r., III RC 571/00 w wysokości po 170 zł miesięcznie i po 150 zł miesięcznie na rzecz każdej z córek. Alimenty te zostały następnie podwyższone wyrokami tegoż Sądu: z dnia 15 kwietnia 2003r. - do kwoty 200 zł 180 zł i z dnia 19 stycznia 2012r. - do kwoty 250 zł i 230 zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że sytuacja życiowa skarżącego nie uzasadnia uwzględnienia wniosku o umorzenie wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Kolegium stwierdziło, że wprawdzie ma on problemy ze zdrowiem, jednak jest w stanie wykonywać pracę, skoro obecnie jest zatrudniony. Zdaniem Kolegium, zadłużenie powstało z winy skarżącego. Bezskuteczność egzekucji alimentów w okresie, w którym powstała należność do zwrotu, począwszy od października 2008r. do 30 września 2011r. nie jest wynikiem nagłego zdarzenia, skoro niepełnosprawność powstała dopiero w 2010r. Skarżący co najmniej w okresie wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, o których umorzenie się ubiega tj. od 1 października 2008r. do kwietnia 2012r. czyli przez 3,5 roku nie podejmował pracy, pomimo iż posiada wiele kwalifikacji, co świadczy o jego winie. Oceniając sytuację finansową skarżącego i jego możliwości uiszczenia należności Kolegium powołało się na stanowisko Sądu Rejonowego ....z dnia 19 stycznia 2013r., który podwyższając alimenty należne od skarżącego na rzecz jego córek stwierdził, że skarżący ma możliwość - stosownie od swoich sił i stanu zdrowia - uzyskania zarobków pozwalających na wypełnienie obowiązku alimentacyjnego, lecz nie osiąga ich z przyczyn nie zasługujących na usprawiedliwienie. Sąd podkreślił, że przy ocenie czy dana osoba może zostać obciążona obowiązkiem alimentacyjnym bierze się pod uwagę nie tyle jej sytuację majątkową i zarobkową, lecz możliwości w tym zakresie i tę okoliczność – zdaniem Kolegium – należy brać również pod uwagę w niniejszym postępowaniu o umorzenie wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń. Mając na uwadze wskazany wyrok Sądu Rejonowego i ustalenia tego Sądu, Kolegium uznało, że nie ma uzasadnionych podstaw do zwalniania skarżącego z obowiązku zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń. Kolegium stwierdziło, że skarżący nie ma nikogo na utrzymaniu, mieszka z rodzicami i posiada stały dochód, z którego możliwe jest ściągnięcie należności w postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący ma też majątek, użytki rolne o pow. 1,33 ha fizycznych (0,90 ha przeliczeniowych), z których może czerpać dochód oddając je np. w dzierżawę. Poza tym lekki stopień niepełnosprawności został orzeczony do dnia 21 lipca 2014r., a więc nie ma charakteru stałego i rokuje poprawę, a w dniu 18 czerwca 2013r. zawarł kolejną umowę o pracę na czas nieokreślony. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie D. Ś. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w ... Podniósł, że decyzja jest niesprawiedliwa i krzywdząca dla niego, ponieważ z powodu złego stanu zdrowia (przepukliny) przez wiele lat nie mógł znaleźć pracy, pomimo, iż brał w tym celu udział w licznych szkoleniach. Poszukiwał bezskutecznie pracy zarówno za pośrednictwem urzędu pracy, jak i na giełdach pracy, a także rozsyłając oferty, dopiero od niedawna tj. od 18 czerwca 2013r. pracuje, choć ze względu na stan zdrowia obawia się jej utraty. Wskazał, że w miarę możliwości wykonuje obowiązek alimentacyjny i że – wbrew stanowisku organu – nadal ma na utrzymaniu dwie córki. Podniósł, że koszty uprawy rolnej przekroczyłyby planowane zyski, dlatego nie uprawia pola, lecz otrzymuje dopłaty z UE, które w całości przeznacza na spłatę długów i na leki. Nie może pryz tym oddać gospodarstwa rolnego w dzierżawę, ponieważ utraciłby w ten sposób dopłaty z UE. Podniósł, że wbrew ustaleniom organu, nie mieszka wspólnie z rodzicami i nie może od nich oczekiwać pomocy, ponieważ rodzice są niepełnosprawni i wymagają opieki, a ich dochód jest niski (po odjęciu kosztów faktur i umów wynosi 353,59 zł miesięcznie), co uprawnia rodzinę do świadczeń z pomocy społecznej. Wskazał, że jego dochód w sierpniu wyniósł 249 zł. Zakwestionował przy tym wyroki sądów powszechnych podwyższające alimenty, zarzucając, że – wbrew ustaleniom tych sądów - nie był w stanie uiszczać zasądzonych alimentów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 30 ust. 2. ustawy z dnia z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (t.j. Dz.U. z 2009, Nr 1, poz. 7 ze zm.), zwanej dalej ustawą, który stanowi, że organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Powołany przepis oparty jest na tzw. uznaniu administracyjnym, które polega na tym, że organ pomimo zaistnienia okoliczności uzasadniających wniosek nie ma obowiązku go uwzględnić, a uwzględniając go nie jest nim związany i może samodzielnie zdecydować czy i w jakim zakresie świadczenie umorzyć, rozłożyć na raty czy jedynie odroczyć. Uznanie administracyjne oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa za najbardziej właściwy. O tym, jaka ma być treść wydawanej decyzji decyduje wyobrażenie organu o celowości wydania decyzji konkretnej treści. Decyzja taka nie podlega jednak kontroli sądowej z punktu widzenia owej celowości. (por. I. Bogucka, Państwo prawne a problem uznania administracyjnego, Państwo i Prawo 1992, z. 10, s.32 i nast.), lecz sprowadza się do oceny czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. (wyrok NSA z dnia 8 maja 2002r. (SA/Sz 2548/00, niepubl.) Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji i polega na sprawdzeniu czy należycie przeprowadzono postępowanie dowodowe oraz ustalono stan faktyczny, do czego zobowiązane są organy obu instancji na podstawie art. 7, 77 § 1, 80 i 136 kpa. W niniejszej sprawie nie można zarzucić SKO ... naruszenia obowiązujących przepisów przy rozstrzyganiu wniosku skarżącego o umorzenie należności z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że Kolegium prawidłowo ustaliło, że organ I instancji wadliwie określił wysokość podlegających zwrotowi należności z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, a więc wysokość kwoty, której umorzenia domagał się skarżący. Kolegium wskazało, że umorzeniu na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy podlegają jedynie te kwoty, które podlegają zwrotowi na podstawie ostatecznej decyzji orzekającej o zwrocie, tj. wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy, a nieuiszczone przez osobę zobowiązaną do zwrotu. D. Ś. został zobowiązany do zwrotu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego trzema ostatecznymi decyzjami: z dnia 13 listopada 2009r. za okres świadczeniowy 2008/2009 w kwocie 3.800 zł (k. 11 akt admin.), z dnia 20 stycznia 2011r. za okres świadczeniowy 2009/2010 w wysokości 4560 zł (k. 43 akt admin.) i na podstawie decyzji z dnia 8 grudnia 2011r. za okres świadczeniowy 2010/2011 również w wysokości 4560 zł (k.56 akt admin.). Jak wynika z akt sprawy skarżący dokonał zwrotu kwoty 760 zł na poczet należności wypłaconych w okresie świadczeniowym 2008/2009 (k.225), a następnie łącznie kwotę 3.618,36 zł (zestawienie MOPS w .... na dzień 23 lipca 2013r., k. 222 - 228, akt admin.), które organ zaliczył na poczet najwcześniej wymaganych należności tj. również za okres 2008/2009. Podlegająca zwrotowi z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego kwota, po odliczeniu kwot uiszczonych przez skarżącego, to kwota 9.301, 64 zł, a zatem Kolegium prawidłowo ustaliło, że tej kwoty może dotyczyć wniosek skarżącego o umorzenie. Orzekając o odmowie umorzenia tej należności Kolegium nie przekroczyło granic przysługującego mu uznania. Wydanie decyzji zostało poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi zmierzającymi do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione. Organ nie zakwestionował trudnej sytuacji życiowej skarżącego, spowodowanej w szczególności przez jego stan zdrowia, ale mając na uwadze zebrany obszerny materiał zasadnie stwierdził, że jego sytuacja nie należy do nadzwyczajnych, uzasadniających umorzenie podlegających zwrotowi należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego. Kolegium wzięło zatem pod uwagę, że stan zdrowia skarżącego nie uniemożliwia mu podjęcia pracy, bowiem ma on orzeczony lekki stopień niepełnosprawności okresowo tj. do 21 lipca 2014r. (k.187 akt admin.), a aktualnie pracuje na podstawie umowy z dnia 18 czerwca 2013r. (k. 220 akt admin.). Skarżący posiada wyuczony zawód – hydraulik i ukończył szereg kursów doszkalających (prawo jazdy kategorii A, B, T, E, C, kurs ochrony osób i mienia, ABC przedsiębiorczości, obsługi kasy fiskalnej i gastronomiczny), zwiększających możliwość znalezienia choćby pracy dorywczej. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z rodzicami, ma więc zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Wprawdzie dochód rodziny nie jest wysoki - wynosi 652,16 zł miesięcznie (co wynika z wywiadu środowiskowego z dnia 11 grudnia 2012r., który został przeprowadzony z udziałem skarżącego i na podstawie jego wyjaśnień, k. 150 - 157 akt admin.). a rodzice z powodu stanu zdrowia i wieku nie pracują, to jednak dochód ten jest stały. Skarżący posiada również gospodarstwo rolne, z którego może czerpać zyski np. w ramach umowy dzierżawy. Wobec powyższego organowi nie można zarzucić przekroczenia granic przysługującego mu uznania administracyjnego. Z tych względów, w sprawie niniejszej brak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, dlatego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270) Sąd orzekł, jak w sentencji; o wynagrodzeniu ustanowionego z urzędu adwokata orzeczono natomiast na podstawie art. 250 ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., Nr 163, poz.1348 ze zm.).