II SA/Lu 1018/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody L. z dnia [..],[..] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - w zakresie wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. skargę na decyzję Wojewody L. z dnia [..], nr [..], w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa Drogi Gminnej nr [..] od km 0+008,00 do km 0+392,05 etap I w miejscowości Ż.". Decyzja ta została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 687 ze zm.). Zapadła ona na skutek odwołania od decyzji Starosty K. z dnia [..], nr [..] i częściowo tę decyzję uchyliła, orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy, częściowo zaś decyzję pierwszoinstancyjną utrzymała w mocy. W części utrzymanej w mocy decyzja organu I instancji zawierała m.in. orzeczenie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, skarżący zawarł również wniosek o wstrzymanie jej wykonania, podnosząc, że żądanie to jest uzasadnione charakterem postępowania oraz okolicznościami sprawy. Zdaniem strony, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją decyzja pierwszoinstancyjna bezpodstawnie otrzymała rygor natychmiastowej wykonalności. Inwestycja będąca przedmiotem tego rozstrzygnięcia dotyczy bowiem drogi użytkowanej w niewielkim stopniu, a w istocie stanowiącej jedynie dojazd do zabudowań mieszkalnych i gospodarczych. Wykonanie zaskarżonej decyzji na obecnym etapie spowoduje zaś – w ocenie skarżącego – nieodwracalne dla niego skutki prawne w postaci utraty części działki i zniszczenia ogrodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie skarżący, na podstawie powyższego unormowania, domaga się wstrzymania wykonania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Wskazać zatem należy, że decyzja ta zapadła w postępowaniu o szczególnym charakterze. Wydano ją bowiem w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zasadniczym celem tego aktu prawnego jest natomiast zapewnienie szybkiego przebiegu inwestycji drogowych. Realizuje się to przez szereg przewidzianych w tej ustawie środków, w tym poprzez możliwość nadawania decyzjom zezwalającym na realizacje inwestycji drogowych rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. W kontekście powyższego, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej byłoby istotnym zaburzeniem procesu inwestycyjnego i jednocześnie w sposób rażący naruszałoby interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięć przewidzianych specustawą drogową (por. postanowienia NSA: z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt II OZ 61/09; z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1128/10; z dnia 23 września 2010 r.; z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt I OZ 705/10; z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OZ 818/12; a także postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych, w tym: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1325/10; postanowienia WSA w Krakowie: z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1555/10 oraz z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1450/10; postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 287/12; postanowienie WSA w Łodzi z dnia 9 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 686/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wynikające z charakteru sprawy dobro ogólne, dotyczące stworzenia nowego połączenia drogowego, którego podstawowym celem jest usprawnienie komunikacji, zestawione z możliwymi negatywnymi skutkami wykonania przedmiotowej decyzji dla stron, przemawiają zatem za nieuwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 614/12 – dostępne w CBOSA). Podkreślić należy, że zaskarżona decyzja utrzymała w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W myśl tego przepisu starosta, w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych, nadaje decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygor natychmiastowej wykonalności na wniosek właściwego zarządcy drogi, uzasadniony interesem społecznym lub gospodarczym. W ocenie Sądu, wstrzymanie wykonania decyzji opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności byłoby natomiast działaniem sprzecznym z założeniem ustawodawcy i niweczyłoby cel takiego uregulowania (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2011 r., sygn. I OSK 289/11, LEX nr 783718). Z powyższych względów Sąd uznał, że argumentacja skarżącego przedstawiona na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w okolicznościach niniejszej sprawy nie uzasadnia udzielenia mu tej formy tymczasowej ochrony. Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.