II SA/Lu 102/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na czynności Generalnego [...] w przedmiocie realizacji inwestycji celu publicznego p o s t a n a w i a przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie według właściwości. W dniu 6 lutego 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga M.K.(reprezentowanej przez pełnomocnika – [...] W. O. ) na czynności Generalnego [...] podjęte w związku z realizacją inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę Generalny [...] wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona (§ 2). Stosownie zaś do przepisu art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest działalność Generalnego [...], który zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) jest centralnym organem administracji rządowej. Siedziba tego organu znajduje się w Warszawie, to jest na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z tym skarga M.K. podlega przekazaniu temu Sądowi jako właściwemu do jej rozpoznania. Z powyższych względów należało orzec, jak w sentencji postanowienia.