II SA/Lu 1021/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Kazimierz Marszałek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2014 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. znak: [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy na wniosek S. K., utrzymało w mocy własną decyzją z dnia [...]r., nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją z dnia [...]r. nr [...], znak: [...] Burmistrz Miasta [...], uwzględniając wniosek S. K. z dnia [...]r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie stodoły na działce oznaczonej numerem ewid. [...], położonej w miejscowości M., gmina K. W dniu [...]r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wpłynęło pismo Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...]r. znak: [...]zawierające prośbę o dokonanie oceny zgodności z prawem powołanej wyżej decyzji o warunkach zabudowy. W piśmie tym podniesiono, że przedmiotowa decyzja z dnia [...]r. załączniku prezentującym warunki wykorzystania terenu informuje, iż działka nr [...] leży na terenie oznaczonych w planie miejscowym symbolem "20 R - 1" - pola uprawne, bez prawa zabudowy. Budowę na tym obszarze stodoły, jako obiektu do składowania płodów rolnych, dopuszczono zaś na podstawie pkt 17 planu. Tymczasem analiza części graficznej i tekstowej miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. z dnia [...]r.- z uwzględnienie zmian zatwierdzonych uchwalą tego organu nr [...], z dnia [...]r. - wskazuje, iż: - plan miejscowy nie tworzy terenu o symbolu "20 R - 1", - działka [...] leży w terenie oznaczonym symbolem "30 R - 1", - przeznaczenie terenu to pola uprawne, zaś ustalenia realizacyjne wprowadzają zakaz zabudowy, jak również zakaz remontów kapitalnych i uzupełnienia istniejącej zabudowy w pasie 40 m od drogi 06 KW, 06a-b-c KW, 08 Kw, 08a-b-c KW (ustalenia ogólne - pkt 20), - wskazany w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu pkt 17 ustaleń ogólnych formułuje warunki dopuszczające lokalizację nowych siedlisk na terenach upraw polowych oznaczonych na rysunku planu symbolami ,.R" i "RO". Zgodnie z ustaleniami szczegółowymi można je stosować w terenach: "7 R - 1", "7 R -2", "7 R - 3", "12 R - 1", "12 R - 2", "12 R - 3", "12 R - 4" i "43 RO", zatem warunki lokalizacji nowych siedlisk nie dotyczą terenu oznaczonego symbolem "30 R - 1". W związku z powyższym Wydział Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego stwierdził, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r. "zarówno w przywołanych zapisach, jak i w orzeczeniu, nie jest zgodna z ustaleniami planu". Pismem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zawiadomiło strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Następnie decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło o stwierdzeniu nieważności tej decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podzieliło argumenty przedstawione w piśmie [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...] r. Wnioskiem z dnia [...]r. S. K., reprezentowany przez adwokata D. P., zwrócił się do powyższego organu samorządowego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...]r. Wnioskodawca podniósł, że w niniejszej sprawie nie zostało bezspornie, wyczerpująco i ponad wszelką wątpliwość ustalone, iż decyzja ostateczna Burmistrza Miasta [...]z dnia [...]r. dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem strony, Kolegium nie podjęło wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu fatycznego i nie rozpatrzyło całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, a w konsekwencji nie oceniło na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności przywołane jako przesłanki stwierdzenia nieważności zostały udowodnione, czym naruszyło przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie S. K., sama zmiana oznaczenia obszaru położenia działki w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (20R-1 zamiast 30R-1), nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, tym bardziej, że działka nr ewid. [...] leży na terenach, na których plan miejscowy (pkt 17) dopuszcza budowę stodoły jako obiektu niezbędnego do obsługi gospodarstwa rolnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu swej decyzji nie zawarło natomiast przekonującej argumentacji, iż wspomniany pkt 17 planu nie dotyczy obszaru przedmiotowej działki, tym bardziej, że fakt ten został ustalony przez Dyrektora Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w [...] w piśmie z dnia 1 lipca 1998 r., załączonym do akt sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...]r. , nr [...] – zaskarżoną w niniejszej sprawie – utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia [...]r., uznając argumenty wniosku S. K. za bezzasadne. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z ustawodawstwem obowiązującym w dacie wydania kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., jeśli dla terenu objętego wnioskiem inwestora jest uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu bezwzględnie powinna zostać wydana na podstawie tego planu. Sprzeczność decyzji w zakresie przyjętych w niej rozstrzygnięć z ustaleniami planu powoduje natomiast jej nieważność. Organ ponownie wskazał, że dla działki nr ewid. [...] w miejscowości M., objętej wnioskiem S. K. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stodoły, obowiązywał miejscowy ogólny plan zagospodarowania przestrzennego m. K., zatwierdzony przez Radę Narodową Miasta i Gminy w K. uchwałą Nr [...] z dnia [...]r. Z analizy rysunku i tekstu tego planu wynika zaś, że brak jest terenu oznaczonego symbolem 20R - 1, na którym organ w decyzji uwzględniającej przedmiotowy wniosek zlokalizował działkę inwestora. Przedmiotowa działka położona jest (była) natomiast w obszarze oznaczonym symbolem 30R – 1, dla którego istnieje bezwzględny zakaz nowej zabudowy natomiast, co do już istniejącej zabudowy istnieje zakaz remontów kapitalnych i uzupełniania istniejącej zabudowy w pasie 40 m od drogi 06 KW, 06a-b-c KW, obaw, 08a-b-c KW. Modernizacja i odtwarzanie istniejącej zabudowy w mniejszych odległościach od dróg publicznych, niż określono w ustaleniach szczegółowych, może mieć miejsce w indywidualnych przypadkach, na podstawie zgody na odstępstwo od wymogów w zakresie odległości zabudowy od dróg publicznych, uzyskane w trybie obowiązujących przepisów szczegółowych. Uzyskanie zgody uwarunkowano zaś brakiem kolizji z warunkami użytkowania terenów sąsiednich. Zdaniem Kolegium, Burmistrz Miasta [...], dopuszczając pomimo powołanych wyżej przepisów prawa miejscowego budowę stodoły na działce nr ewid. [...] w M., bezpodstawnie powołał się na treść pkt 17 ustaleń ogólnych planu, zgodnie z którym na terenach upraw rolnych oznaczonych na rysunku planu symbolami "R" i "RO" dopuszcza się lokalizację nowych siedlisk rolniczych, jeżeli spełnione są określone warunki, w tym jeżeli przepisy szczególne zezwalają na zabudowę działki. Przepisy szczególne zawarte w ustaleniach szczegółowych miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. K. pozwalają bowiem na zastosowanie pkt 17 jedynie w ściśle określonych planem miejscowym obszarach, tj.: "7 R - 1", "7 R -2", "7 R - 3", "12 R - 1", "12 R - 2", "12 R - 3", "12 R - 4" i "43 RO". Wynika to z faktu, że jedynie w tych symbolach prawo miejscowe, jakim są ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera zapis w brzmieniu: "Odstępstwo od zakazu zabudowy wg pkt 17". W ocenie organu, dla obszaru o symbolu 30R-1 ustawodawca nie przewidział zatem odstępstwa od zakazu zabudowy wg pkt 17, ale zawarł kategoryczny zakaz nowej zabudowy, dopuszczając jedynie możliwość modernizacji i odtwarzania już istniejącej zabudowy w ściśle określonych warunkach. Takiej, prawidłowej interpretacji ustaleń planu – jak podkreśliło Kolegium – dokonał także Wojewódzki Konserwator Zabytków w [...], który nie uzgodnił w piśmie z dnia [...] marca 1998 r., znak: [...] budowy stodoły na działce nr [...] w M., z uwagi na sprzeczność inwestycji z ustaleniami miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego m. K. Odmienna interpretacja ustaleń przedmiotowego planu, dokonana w piśmie Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r., znak: [...], nastąpiła zaś nie tylko niezgodnie z przepisami prawa miejscowego, ale także z przekroczeniem uprawnień, ponieważ brak jest (było) przepisu prawa materialnego dla dokonywania wiążących interpretacji planów miejscowych przez Dyrektora Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Wojewódzkiego w [...], a pomimo tego interpretacja ta stała się podstawą do zmiany stanowiska w przedmiotowej sprawie przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...] w piśmie z dnia [...]r., znak: [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wniósł S. K.. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: - art. 61 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie pisma [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...]r., które należy traktować jako wniosek w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a., w sytuacji, gdy Urząd ten nie posiada statusu strony w niniejszym postępowaniu oraz nie posiada kompetencji w zakresie stwierdzania zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami prawa; - art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności bezpodstawne i błędne przyjęcie, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jak też, że dla obszaru oznaczonego symbolem 30-R-1 nie stosuje się pkt 17 ustaleń ogólnych miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. K., ponieważ ustawodawca nie przewidział odstępstwa od zakazu zabudowy; 2. naruszenie prawa materialnego tj.: - pkt 17 i 20 uchwały nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy K. z dnia [...]r., ze zmianami wprowadzonymi uchwałą nr [...] Rady Gminy i Miasta K. z dnia [...]r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 34 ustawy z dnia 17 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez niewłaściwą wykładnię, a w efekcie zastosowanie i stwierdzenie nieważności decyzji lokalizacyjnej, w sytuacji braku przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...]r., ewentualnie o uchylenie tych rozstrzygnięć, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że stwierdzenie nieważności decyzji wymaga bezspornego ustalenia, iż decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie stanowisko to nie zostało natomiast bezspornie, wyczerpująco i ponad wszelką wątpliwość udowodnione i uzasadnione. Sama zmiana oznaczenia działki (20R-1 zamiast 30R-1) nie jest – zdaniem strony – podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, skoro sporna działka nr [...] leży na terenach, na których dopuszcza się budowę stodoły, jako obiektu do składowania płodów rolnych, na podstawie pkt 17 planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy K. z dnia [...]r. Skarżący podkreślił, że według ustaleń części ogólnej planu, na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami "R", dopuszcza się lokalizację nowych siedlisk rolniczych, jeżeli spełnione są określone warunki (które w niniejszej sprawie inwestor spełnia łącznie). Jednym z tych warunków jest "położenie wnioskowanej do zabudowy działki w bezpośrednim sąsiedztwie siedliska lub zespołu siedlisk i przyleganie do istniejącej lub projektowanej w planie drogi publicznej". Tymczasem organ nie wykazał, że w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] nie znajdują się siedliska, a także istniejąca lub projektowana droga publiczna. Przeczy temu natomiast opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w [...], który udzielając zgody na wykonanie inwestycji stwierdził, że "połączenie działki z drogą publiczną, a lokalizacja stodoły, jest w niewielkiej odległości od istniejących we wsi O. siedlisk tj. ok. 60-80 m". Skarżący podkreślił, że nie sposób zaakceptować bezpodstawnego przyjęcia przez organ, jakoby budowa stodoły sama przez się nie mogła być poczytana jako nowe siedlisko rolnicze. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] lipca 2013 r. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przypomnieć należy, że na mocy tych rozstrzygnięć wskazany organ kolegialny stwierdził nieważność decyzji ostatecznej Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r. ustalającej na wniosek S. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie stodoły na działce oznaczonej numerem ewid. [...], położonej w miejscowości M., gmina K. Tryb stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania i służy eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami prawnymi. Ze względu na ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, o jakiej stanowi art. 16 § 1 k.p.a., nie można w tym trybie wzruszać decyzji dotkniętej innymi wadami, niż podstawy stwierdzenia nieważności przewidziane w art. 156 § 1 k.p.a. lub w ustawach szczególnych. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że sankcja nieważności jest tak poważną, iż jej zastosowanie wymaga bardzo wnikliwych rozważań na gruncie całokształty materiału dowodowego i prawnego. Obowiązująca w dacie wydania kwestionowanej decyzji ostatecznej o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415 ze zm., dalej jako "u.z.p."), stanowiąc w art. 40 ust. 1, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w art. 16 pkt 1 i art. 34 przewidywała jednocześnie tego rodzaju sankcję w razie sprzeczności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przepis art. 34 w zdaniu drugim stanowił przy tym, że stwierdzenie nieważności decyzji następuje na zasadach i w trybie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. W wyroku z dnia 21 lipca 2007r., sygn. akt OSK 1825/04, wydanym na tle unormowania zawartego w art. 46a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, które z mocy art. 91 pkt 7, 11 i 14 ustawy z dnia 24 lipca 1998r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. nr 106, poz. 668) z dniem 1 stycznia 1999r. zastąpiło regulację zawartą w art. 16 i art. 34, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na to, że w doktrynie kwestie związane z takimi przypadkami nieważności były uważane za budzące wątpliwości. Ostatecznie przyjmowano, że decyzje podejmowane w okolicznościach przewidzianych w art. 46a u.z.p. wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Jeżeli zaś przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 46a zawierają się w pojęciu rażącego naruszenia prawa, to należy je uznawać za przypadki stwierdzenia nieważności, określone w sposób ogólny w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wynika z tego, że unormowanie przewidziane w art. 46a ma jedynie charakter informacyjny (zob. T. Bąkowski: Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, Warszawa 2001, s.180), a do rażącego naruszenia dochodzi wtedy, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. O rażącym naruszeniu prawa nie można zaś mówić, gdy na gruncie określonej regulacji prawnej możliwe są odmienne wykładnie. Interpretacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawierającego pojęcia niejasne, niezdefiniowane, wymaga zatem szczególnej wnikliwości, tak by ewentualne wadliwości formy planu nie przesądzały o sprzeczności zamierzeń inwestycyjnych z tym planem. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] wydana została w oparciu o ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z dnia [...] lutego 1989 r. (Dz. Urz. Woj. Lub. Z dnia 30 marca 1989 r., Nr 4A, poz. 41 ze zm.). U podstaw orzeczenia o stwierdzeniu nieważności tej decyzji legło przekonanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o jej sprzeczności z przepisami owego planu miejscowego. Stanowisko to wynikało z faktu, iż w przedmiotowej decyzji przyjęto, że objęta nią działka nr [...] w M. położona jest na terenie oznaczonym w ww. planie miejscowym symbolem 20R - 1, podczas gdy takiego oznaczenia uchwała ta nie przewidywała, zaś wskazana nieruchomość w rzeczywistości położona jest na terenie o symbolu 30R – 1, przeznaczonym pod pola uprawne, dla którego istnieje bezwzględny zakaz nowej zabudowy natomiast, a co do już istniejącej zabudowy istnieje zakaz remontów kapitalnych i uzupełniania istniejącej zabudowy w pasie 40 m od drogi 06 KW, 06a-b-c KW, obaw, 08a-b-c KW. W ocenie Sądu, dostrzeżona w kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta [...] omyłka co do oznaczenia terenu, na którym zlokalizowana jest nieruchomość skarżącego, nie może samoistnie stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że pomimo tego błędnego oznaczenia symbolu danego terenu (20R-1 zamiast 30R-1), jego przeznaczenie i tak zostało określone przez organ w sposób prawidłowy, jako pola uprawne z zakazem nowej zabudowy, od którego to zakazu wyjątek przewiduje pkt 17 planu. Przyjęte przez Burmistrza Miasta [...] w decyzji z dnia [...] sierpnia 1998 r. przeznaczenie terenu, w obrębie którego usytuowana jest działka nr [...], odpowiadała zatem rzeczywistemu przeznaczeniu tego terenu, jako oznaczonego w planie symbolem 30R-1. Również odmienna niż przyjęta w przedmiotowej decyzji interpretacja pkt 17 planu pod kątem możliwości realizacji spornej stodoły na działce nr [...] w strefie oznaczonej symbolem 30R-1, nie mogła – w ocenie Sądu – przemawiać za stwierdzeniem nieważności tego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że uznanie określonego zamierzenia inwestycyjnego za sprzeczne z miejscowym planem jest możliwe jedynie w sytuacji precyzyjnego określenia przeznaczenia i zagospodarowania terenu. Tymczasem interpretacja przepisów planu miejscowego pod kątem oceny dopuszczalności zabudowy działki nr [...] zgodnie z wnioskiem S. K., budziła wątpliwości już na etapie podejmowania spornej decyzji z dnia [...]r. Opiniując jej projekt Wojewódzki Konserwator Zabytków w piśmie z dnia [...]r., znak: [...] stwierdził bowiem niedopuszczalność zabudowy tej nieruchomości (jednocześnie prawidłowo przyjmując, iż zlokalizowana jest ona w strefie oznaczonej symbolem 30R-1, a nie 20R-1). Odmienne stanowisko w tej kwestii (podzielone następnie przez Burmistrza [...]) zaprezentował natomiast w piśmie z dnia [...]r., znak: [...] działający z upoważnienia Wojewody [...] Dyrektor Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w [...]. Zatem już ta okoliczność wskazuje, iż przyjęta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego S. K. w obrębie działki nr [...] z treścią planu miejscowego nie ma charakteru ewidentnego, a stwierdzony przez ten organ brak możliwości realizacji na tej działce nowej zabudowy nie został w planie wyrażony w sposób jednoznaczny, lecz w istocie wymaga analizy usytuowania tej działki w kontekście spełnienia warunków określonych w pkt 17 planu, oraz analizy przepisów szczegółowych planu w kontekście możliwości zastosowania tej normy. Nawet zatem gdyby stanowisko Kolegium co do braku zgodności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r. z uchwałą Nr [...] Rady Narodowej Miasta i Gminy w [...] z dnia [...]r. uznać ostatecznie za słuszne, to wobec faktu, iż owa sprzeczność nie ma charakteru rażącego, nie mogła ona uzasadniać stwierdzenia nieważności tej decyzji w trybie nadzwyczajnym, na zasadzie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa, w rozumieniu tej normy, zachodzi bowiem jedynie wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu, a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa, gdy sprzeczność decyzji o warunkach zabudowy z uregulowaniami planu miejscowego nie ma charakteru oczywistego, lecz uzależniona jest od interpretacji przepisów planu, która z uwagi na ich niejednoznaczną treść może być różna. Taka zaś sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie, co oznacza, że orzekając o stwierdzeniu nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze naruszyło art. 16 pkt 1 i art. 30 u.z.p., jak też dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu, mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Końcowo, odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że Sąd nie dopatrzył się dodatkowo w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa w związku z tym, iż postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, zostało wszczęte na skutek skierowanego do Kolegium pisma Wydziału Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] z dnia [...]r. Pomimo bowiem, że pismo to niewątpliwie miało wpływ na wszczęcie przedmiotowego postępowania, nie budzi wątpliwości również fakt, iż organ nie traktował go jako wniosek w rozumieniu art. 61 k.p.a., a wskazanemu Urzędowi nie przypisał statusu strony postępowania, lecz postępowanie to wszczął z urzędu, co wynika choćby z treści doręczonego stronom zawiadomienia z dnia 29 maja 2013 r., jak też z treści wydanych decyzji. W tym stanie rzeczy, z uwagi na opisaną wyżej wadliwość zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...]r., Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania, zawarte w pkt II sentencji, znajduje natomiast uzasadnienie w art. 200 i art. 205 § 2 powołanej ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uwzględni wszystkie przedstawione wyżej uwagi, a zwłaszcza dokonaną przez Sąd wykładnię przepisów u.z.p. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.