II SA/Lu 1023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a odrzucić skargę. L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w L. decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania A. L. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] orzekającej o odmowie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków – na podstawie (m.in.) art. 138 § 2 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm. – dalej jako "k.p.a.") uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W treści ww. decyzji organu odwoławczego zawarto pouczenie o prawie jej zaskarżenia w drodze skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którą należy złożyć za pośrednictwem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji. W dniu 29 sierpnia 2017 r. powołana decyzja kasacyjna została skutecznie doręczona A. L. (potwierdzenie odbioru – k. 63 akt adm.). W dniu 21 września 2017 r. (prezentata – k. 3 akt sądowych) A. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Na wstępie wymaga podkreślenia, że w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W razie stwierdzenia, że zachodzi jeden z przypadków określonych w art. 58 p.p.s.a., sąd ma zaś obowiązek skargę odrzucić. Przyczyna niedopuszczalności skargi A. L. złożonej w niniejszej sprawie wynika ze zmiany stanu prawnego zaistniałego przed dniem jej wniesienia. Należy bowiem wskazać, że w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Mocą art. 9 pkt 7 powołanej ustawy nowelizującej do Działu III p.p.s.a. wprowadzony został rozdział 3a regulujący instytucję sprzeciwu od decyzji. Otwierający ten rozdział przepis art. 64a p.p.s.a. stanowi, że od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Przywołana nowelizacja wyeliminowała zatem z katalogu aktów, na które służy skarga do sądu administracyjnego, decyzje kasacyjne podjęte przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wprowadzając w to miejsce możliwość zaskarżenia takiej decyzji w drodze sprzeciwu, który należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 17 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu dotychczasowym. Z regulacji tej wynika a contrario, że do postępowań przed sądami administracyjnymi wszczętych po wejściu w życie ustawy nowelizującej z dnia 7 kwietnia 2017 r., tj. od 1 czerwca 2017 r., zastosowanie znajdują już przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym tą ustawa. Datą wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym jest natomiast każdorazowo data złożenia skargi (odpowiednio sprzeciwu) do organu administracji, którego działania, bezczynności lub przewlekłości postępowania skarga dotyczy i za pośrednictwem którego winna ona zostać złożona. Skarga A. L. została złożona w dniu 21 września 2017 r., a więc już w stanie prawnym ukształtowanym ustawą nowelizującą z dnia 7 kwietnia 2017 r. W postępowaniu wszczętym na skutek tej skargi zastosowanie mają zatem przepisy p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. Oznacza to, że skarga ta – jako złożona na decyzję kasacyjną wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. – jest w świetle art. 64a p.p.s.a. niedopuszczalna, bowiem skarżącemu od decyzji tej służył już wyłącznie sprzeciw. W tym miejscu należy zauważyć, że również zaskarżona decyzja Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego została wydana już po wejściu w życie powołanej nowelizacji, tj. w dniu 24 sierpnia 2017 r., a zatem zawarte w niej pouczenie o prawie wniesienia skargi na tę decyzję było już – w owym czasie – nieprawidłowe (nieaktualne). Jeżeli więc skarżący, po otrzymaniu niniejszego postanowienia, zdecyduje się wnieść sprzeciw od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego sprzeciwu (co winien uczynić najpóźniej w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia – art. 87 § 1 p.p.s.a.) okoliczność, iż został on błędnie pouczony co do służącego mu środka zaskarżenia niewątpliwie będzie miała znaczenie przy ocenie jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Ubocznie wypada zwrócić uwagę, że gdyby nawet w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd – uwzględniając zmianę stanu prawnego – samodzielnie zakwalifikował złożoną przez A. L. skargę jako sprzeciw, sytuacja procesowa skarżącego i tak nie uległaby zmianie, albowiem wówczas ów sprzeciw (niezłożony równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia) musiałby zostać odrzucony z powodu złożenia go po upływie czternastodniowego terminu określonego w art. 64c § 1 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64a p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.