II SA/Lu 1030/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. w przedmiocie wymierzenia grzywny Prezydentowi Miasta reprezentowanemu przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 maja 2013 r. o sygn. akt II SAB/Lu 81/13 - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1030/14 p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1030/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uwzględniając skargę K. K., wymierzył Prezydentowi Miasta reprezentowanemu przez Dyrektora Zarządu Dróg i Mostów grzywnę w wysokości 500 zł za niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 7 maja 2013 r. o sygn. akt II SAB/Lu 81/13, zobowiązującego ww. organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 23 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy po uprawomocnieniu się wyroku. Odpis wyroku z dnia 21 lipca 2015 r. wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2015 r. (k. 70 akt sądowych). W dniu 1 kwietnia 2016 r. K. K. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie ww. wyroku o orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Jednocześnie skarżący złożył wspomniany wniosek o uzupełnienie wyroku. Uzasadniając wniosek w przedmiocie przywrócenia terminu skarżący wskazał, że działając bez pomocy profesjonalnego podmiotu po otrzymaniu wyroku zapadłego w sprawie II SA/Lu 1030/14 był przekonany, iż Sąd nie zasądzając na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, działa zgodnie z przepisami prawa. Skarżący nie wiedział natomiast, że wyrok obligatoryjnie powinien zawierać rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Wiedzę taką skarżący posiadł dopiero na dzień przed złożeniem przedmiotowego wniosku, kiedy to zasięgnął darmowej porady prawnej, w ramach której poinformowano go o przysługujących mu w prawach, w tym o prawie do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku oraz wniosku o przywrócenie terminu. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie zaś do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. Warunkiem przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (jaką jest m.in. złożenie przewidzianego w art. 157 § 1 p.p.a.a. wniosku o uzupełnienie wyroku) jest uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w jego uchybieniu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W literaturze jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są bowiem ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności, nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności (por. T. Woś [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 333). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że K. K. nie wykazał przesłanek, które uprawdopodabniałyby brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 1030/14 o orzeczenie o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Do takowych przesłanek nie można bowiem zaliczyć podanej przez skarżącego okoliczności, iż wiedzę o prawie do złożenia przedmiotowego wniosku powziął dopiero w dniu 31 marca 2016 r. (na dzień przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu), zasięgając porady prawnej. Jeżeli bowiem skarżący był przekonany, że Sąd w doręczonym mu wyroku – wobec uwzględnienia skargi – powinien był zasądzić na jego rzecz zwrot kosztów postępowania, to uznać należy, że zachowując należytą staranność o własne interesy, powinien był niezwłocznie po odnotowaniu braku orzeczenia w tym zakresie zasięgnąć porady prawnej odnośnie możliwości rektyfikacji doręczonego mu wyroku (bądź też zasięgnąć stosownej informacji w sekretariacie tut. Sądu), co zapewne umożliwiłoby mu złożenie wniosku w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. z zachowaniem określonego w tym przepisie, 14-dniowego terminu. Tymczasem z wyjaśnień skarżącego wynika, że nie podjął on w tej kwestii żadnych działań przez przeszło osiem miesięcy od doręczenia odpisu wyroku niezawierającego orzeczenia w tym zakresie. Wspomnieć w tym miejscu wypada, co Sądowi wiadome jest z urzędu, że K. K. występował jako skarżący przed WSA w Lublinie już w wielu sprawach i chociażby z tego względu powinno mu być wiadome, że orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej zapada – pod warunkiem uwzględnia skargi – w wyroku. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że skarżący K. K. nie wykazał należytej staranności w zachowaniu terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku, a w każdym razie nie wykazał, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez jego winy, przez co rozpoznawany wniosek o przywrócenie przedmiotowego terminu należało uznać za bezzasadny. Wypada dodać, że również okoliczność, o której skarżący wspomniał we wniosku, iż początkowo (po doręczeniu mu wyroku w sprawie II SA/Lu 1030/14) był on przekonany, że Sąd nie zasądzając na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, działa zgodnie z prawem, również nie świadczy o braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie tego wyroku, w szczególności wobec faktu, iż przekonanie to było słuszne. Należy bowiem wyjaśnić, że zasądzenie na rzecz strony skarżącej w wyroku uwzględniającym skargę zwrotu kosztów postępowania uwarunkowane jest złożeniem przez stronę skarżącą stosownego wniosku w tym przedmiocie. W myśl zaś art. 210 § 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie. Z akt sprawy II SA/Lu 1030/14 wynika, iż skarżący – pomimo, że został pouczony przez Sąd w piśmie z dnia 24 listopada 2014 r. (doręczonym prawidłowo w dniu 26 listopada 2014 r. – k. 15) o treści art. 210 § 1 p.p.s.a. – do zamknięcia w dniu 21 lipca 2015 r. rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku nie złożył w tej sprawie wniosku o zwrot kosztów postępowania. W szczególności wniosku takiego skarżący nie zawarł w skardze o wymierzenie grzywny, ani też nie złożył ustnie do protokołu w trakcie rozprawy (co wynika z treści protokołu – k. 59-60). Z tych względów uznać należy, że pominięcie przez Sąd w zapadłym wyroku – pomimo uwzględnienia skargi – orzeczenia o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania było celowe i zgodne w prawem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.