II SA/Lu 1031/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Franciszek Frączkiewicz, Sędziowie NSA Wiesława Achrymowicz /asesor WSA spr./, Witold Falczyński, Protokolant Ref. Beata Basak, po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...]. Nr [...]; II zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III zasądza od Wojewody na rzecz Z. M. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Starosta Powiatu , decyzją z dnia [...]. o numerze [...], umorzył postępowanie z wniosku H. Ś. w przedmiocie żądania udzielenia pozwolenia na użytkowanie murowanego ganku, dobudowanego do północnej ściany budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce o numerze geodezyjnym [...] w miejscowości Z., gmina W. W uzasadnieniu, organ pierwszej instancji stwierdził, iż postępowanie prowadzone przed organami nadzoru budowlanego nie zostało zakończone. Nie zapadła decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 bądź art. 71 ust. 3 ustawy prawo budowlane, która nakładałaby obowiązek dokonania określonych czynności, zmian, przeróbek ani też nie ma innych przesłanek materialnoprawnych do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W konsekwencji takiego stanu, nie zachodzą przesłanki z art. 55 ust. 1 pkt 3 wskazanej ustawy prawo budowlane, co stanowić ma o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W rezultacie rozpoznania odwołania Z. M., Wojewoda , działając jako organ drugiej instancji, decyzją z dnia [...]. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu , w pełni podzielając ustalenia faktyczne i ocenę prawną zawartą w zaskarżonej decyzji. Na powyższe skargę wniósł Z. M., domagając się oceny zgodności z prawem decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego. Prezentował stanowisko, że decyzja o umorzeniu postępowania, jako niezgodna z prawem, pozbawiona podstawy prawnej, dotknięta jest nieważnością. Tu skarżący wskazywał na art. 156 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, jego prawną argumentację, gdy skarżący w odwołaniu nie sprecyzował żądania stwierdzenia nieważności decyzji nim objętej. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę, zważył co następuje: W pierwszym rzędzie wskazać należy na nieprawidłową ocenę prawną, o ile organy administracji obu instancji stwierdzają bezprzedmiotowość postępowania. Na gruncie unormowania art. 105 § 1 k.p.a. bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego należy rozumieć, jako brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, skutkujący niemożnością wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, w sposób merytoryczny, nie formalny. Zatem organ administracyjny, dla umorzenia postępowania, winien uprzednio pozytywnie przesądzić oczywisty brak podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy. Przedstawiony pogląd prawny odnośnie wykładni przesłanki bezprzedmiotowości jest utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie (Kodeks postępowania administracyjnego - komentarz autorstwa B.Adamiak i J.Borkowski; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach: IV SA 1225/96 - Lex 43250, II SA 76/98 - Lex 43176 SA/Sz 1029/97 - Lex 36139, IV SA 1167/97 - Lex 47913 ,IV SA 12/98 – Lex 77609, V SA 381/01 - Lex 78917). W rozpoznawanej sprawie, tak rozumiana bezprzedmiotowość nie występuje. Natomiast prowadzone postępowanie przed organami nadzoru budowlanego w przedmiocie stwierdzonej samowoli budowlanej, należy oceniać na gruncie unormowania art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. , a jego wynik będzie miał prejudycjalne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Wymaga podkreślenia obligatoryjność zastosowania instytucji zawieszenia postępowania w omawianych okolicznościach, W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w pkt I sentencji, w odniesieniu do decyzji organów obu instancji, przy zastosowaniu art. 135 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie przesądzające niemożność wykonania objętych rozstrzygnięciem decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania skargowego znajduje podstawę prawną w dyspozycji art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. kg.