II SA/Lu 1048/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Agnieszka Wąsikowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy ze skargi C. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [..] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu odwołania C. T. (dalej także: "skarżący"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23; dalej: "K.p.a.") w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 lipca 2016 r., znak: [...], udzielającą B. K. (dalej także: "inwestor") pozwolenia na użytkowanie zbiornika na płynne odchody zwierzęce o wym. 3,20 m x 6, 80 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...], położonej w [...], gmina A.. Decyzje te zapadły w następujących okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 12 marca 2014 r., znak: [...], nakazał inwestorowi wykonanie niezbędnych przeróbek przy opisanym wyżej zbiorniku na płynne odchody zwierzęce poprzez wykonanie jego szczelnego przykrycia, w celu doprowadzenia zbiornika do stanu zgodnego z przepisami. Organ wskazał, że podczas oględzin w dniu 14 lutego 2014 r. stwierdzono, iż na działce nr ewid. [...] położonej w [...], przy ścianie północnej budynku gospodarczego (obory) znajduje się otwarty zbiornik do składowania obornika i płynnych odchodów zwierzęcych o wym. 3, 20 m x 6,80 m i głębokości 0,70 m. Posiada on ściany betonowe szczelne, natomiast nie posiada przykrycia. Zbiornik usytuowany jest w odległości 13,70 m od otworu okiennego w ścianie budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości sąsiedniej nr ewid. [...], będącej własnością skarżącego i 19,20 m od studni z kręgów betonowych na tej samej działce. Najmniejsza odległość od krawędzi tego zbiornika do granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...] wynosi 3,22 m. Organ ustalił na podstawie oświadczeń inwestora i skarżącego, że zbiornik został wykonany samowolnie na początku lat 90-tych XX wieku, a więc w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ze zm.). Mając na uwadze przepis § 80 ust. 2 zarządzenia Nr 130 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz. Bud. Nr 10, poz.44), który wymaga, by gnojowniki, doły kompostowe oraz silosy miały dno i ściany nieprzepuszczalne, a zbiorniki na gnojówkę, gnojowicę i ścieki – szczelne przykrycie, których przedmiotowy zbiornik nie posiada, organ I instancji stwierdził, że możliwe jest wykonanie określonych przeróbek w celu doprowadzenia tego zbiornika do stanu zgodnego z prawem. Z tego względu organ wydał decyzję na podstawie art. 40 ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., stwierdzając jednocześnie, że nie ma podstaw do nakazania inwestorowi rozbiórki zbiornika na podstawie art. 37 ust. 1 tejże ustawy. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2014 r., znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymał w mocy powyższą decyzję, podzielając argumentację zawartą w tej decyzji. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 501/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę C. T. na wskazaną decyzję ostateczną. W dniu 13 lipca 2016 r. PINB w K. przeprowadził kontrolę wykonania obowiązku, nałożonego decyzją z dnia 12 marca 2014 r. i ustalił, że przedmiotowy zbiornik przykryty jest dachem o konstrukcji stalowej, pokrytej blachą trapezową. Konstrukcja zadaszenia składa się z dwóch samodzielnych części, wykonanych z profili zamkniętych. Obramowanie każdej z części wykonane jest z profilu zamkniętego 20 x 40 mm, ze wzmocnieniem poprzecznym z profilu zamkniętego 20 x 40 mm i usztywnieniem z dwóch profili zamkniętych 20 x 20 mm. Każda z dwóch ram zamocowana jest do dwóch zawiasów, przymocowanych do ściany budynku gospodarczego (obory). Boczną stronę zadaszenia osłonięto poprzez przymocowanie do niej arkuszy gumowych. W trakcie kontroli stwierdzono, że przedmiotowy zbiornik użytkowany jest zgodnie ze swoim przeznaczeniem, tj. jako zbiornik na płynne odchody zwierzęce, przy czym nie stwierdzono wycieku jego zawartości na zewnątrz. Stwierdzono, że poprzez wykonanie wyżej opisanego zadaszenia wraz z osłoną boczną z arkuszy gumowych, spełniony został wymóg szczelnego przykrycia zbiornika, z zabezpieczeniem go przed opadami atmosferycznymi. Ponadto stwierdzono, że konstrukcja zadaszenia wraz z pokryciem i zamocowaniem go do ściany budynku gospodarczego zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, a roboty budowlane zostały zakończone. W związku z tym decyzją z dnia 15 lipca 2016 r., znak: [...], organ pierwszej instancji udzielił inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego zbiornika na płynne odchody zwierzęce. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o ustalenie, czy organ pierwszej instancji nie naruszył rażąco art. art. 6, 7, 8 i 77 K.p.a. Organ odwoławczy wskazaną na wstępie decyzją z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia 15 lipca 2016 r., podzielając w całości stanowisko w niej wyrażone. Organ podkreślił, że inwestor wykonał obowiązek, nałożony na niego decyzją z dnia 12 marca 2014 r., znak: [...], co potwierdza zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. W tej sytuacji zasadnie zatem udzielono inwestorowi pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego zbiornika. W obszernej skardze na decyzję organu drugiej instancji z dnia 31 sierpnia 2016 r. oraz w piśmie procesowym z dnia 8 marca 2017 r. C. T. zarzucił organowi naruszenie: - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., wskutek naruszenia zasad postępowania wyrażonych w tych przepisach, w szczególności poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym brak oceny, czy przedmiotowy zbiornik zrealizowany został zgodnie z przepisami prawa, a w konsekwencji uchylenie się od wydania nakazu rozbiórki dokonanej przez inwestora samowoli budowlanej; - art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w związku z § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. nr 132, poz. 877 ze zm.), poprzez wadliwe zastosowanie w sprawie w odniesieniu do "niesprecyzowanego zbiornika na odchody zwierzęce"; - art. 29 "ust. 1 pkt c" w zw. z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wobec samowolnego, to jest bez wymaganego pozwolenia na budowę, wykonania przez inwestora zadaszenia nad przedmiotowym zbiornikiem; - art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. nr 147, poz. 1033 ze zm.), - § 1 ust. 2, § 2, § 3, § 5 ust. 4, § 6 ust. 2 i § 44 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie - § 28, § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.); . - § 79 ust. 1, § 80 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. nr 17, poz. 62); - przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A. w zakresie terenów urbanizowanych, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w A. z dnia [...] r., nr [...], w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; - art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wskutek "niewystawienia wraz ze skargą przez organ odpowiedzi na skargę". W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji, przeprowadzenie dowodów z dokumentów – zdjęć dołączonych do skargi oraz o ustalenie i wyjaśnienie przez Sąd stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Należy podkreślić, że zgromadzenie i ocena materiału dowodowego w celu rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej należy do organów administracyjnych orzekających w tej sprawie. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1044), powołane są do kontroli legalności decyzji i innych aktów administracyjnych wydawanych przez organy administracji i nie mogą zastępować tych organów w rozstrzyganiu spraw administracyjnych. Kontrola Sądu, orzekającego w niniejszej sprawie, ogranicza się do zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji i aktów administracyjnych wydanych w granicach tej sprawy. Kontrola ta obejmuje zwłaszcza sprawdzenie, czy zebrany przez organy administracji materiał dowodowy jest kompletny, to jest wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zbadanie, czy ocena tego materiału dowodowego, dokonana przez organy administracji, mieści się w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego dokonały należytej oceny zabranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z art. art. 7, 75, 77 § 1, 78, 80, 107 § 3 i 136 K.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 501/14, oddalił skargę C. T. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 marca 2014 r., znak: [...], którą nakazano inwestorowi wykonanie niezbędnych przeróbek przy zbiorniku na płynne odchody zwierzęce o wym. 3,20 m x 6, 80 m, zlokalizowanym na działce nr ewid. [...] w [...], poprzez wykonanie jego szczelnego przykrycia w celu doprowadzenia zbiornika do stanu zgodnego z przepisami. Zgodnie z art. 153 w związku z art. 170 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie Sąd oraz organy nadzoru budowlanego, które orzekały w sprawie. Po pierwsze, podkreślenia wymaga, że w opisanym wyroku Sąd wiążąco stwierdził, iż "bezspornie przedmiotowy zbiornik został wykonany w latach 90-tych, a więc przed wejściem w życie aktualnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane z 1994r.", to jest przed dniem 1 stycznia 1995 r. Zgodnie z art. 103 ust. 2 powołanej ustawy, do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne, nie stosuje się art. 48 tej ustawy (dotyczącego wydania nakazu rozbiórki), lecz stosuje się przepisy dotychczasowe. Oznacza to, iż do obiektu budowlanego stanowiącego przedmiot nakazu rozbiórki w niniejszej sprawie, należy stosować przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.), zwanej dalej "Prawo budowlane z 1974r." obowiązującej w dacie realizacji tego obiektu". Z powyższego wynika, że wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowo organy obu instancji stosowały w niniejszej sprawie przepisy art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Po drugie, Sąd za prawidłowe uznał stanowisko organów obu instancji co do tego, że "w sprawie nie było podstaw do nakazania rozbiórki zbiornika" oraz "że przedmiotowa inwestycja nie narusza aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy A. w zakresie terenów urbanizowanych, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w A. z dnia [...], nr [...] Z planu tego wynika (k. 22 - 23 akt admin.), że we wsi J. podstawowe przeznaczenie terenu to zabudowa zagrodowa, a w zabudowie takiej dopuszczalna jest w szczególności realizacja obiektów inwentarskich i gospodarczych, takich jak przedmiotowy zbiornik". W ocenie Sądu, oczywiste jest, że nie tylko "przedmiotowy zbiornik", lecz również wykonane przez inwestora – stosownie do nakazu wynikającego z opisanej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2014 r., znak: [...] – przykrycie tego zbiornika, nie naruszają przepisów obowiązującego planu miejscowego. Skarżący nie wykazał zaistnienia naruszenia zapisów planu, uchybień takich nie dopatrzył się również Sąd rozstrzygający sprawę niniejszą. Po trzecie, niezasadne są pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące omawianego zbiornika na płynne odchody zwierzęce, w tym niezbadania jego stanu technicznego. Przede wszystkim, nie budzi wątpliwości, że w uzasadnieniu powołanego wyżej wyroku Sąd oceniając stan techniczny tego zbiornika stwierdził, iż w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem, w tym z przepisami technicznymi obowiązującymi w budownictwie w dacie jego realizacji, konieczne jest jedynie wykonanie jego szczelnego przykrycia. Sąd odwołał się przy tym do brzmienia § 80 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, wskazując, że "powołany przepis jako zasadę wprowadzał dla zbiorników na gnojowicę wymóg szczelnego przykrycia". W związku z tym Sąd stwierdził: "mając zatem na uwadze, że zbiornik nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia ani niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia i istniała możliwość nakazania inwestorowi wykonania określonych przeróbek w przedmiotowym zbiorniku tj. jego przykrycia, wymaganego w § 80 ust. 2 rozporządzenia, organ prawidłowo wydał decyzję na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r.". Po czwarte, nie budzi wątpliwości Sądu, że prawidłowo organy nadzoru budowlanego oceniły, iż inwestor wykonał obowiązek nałożony na niego decyzją organu pierwszej instancji z dnia 12 marca 2014 r., znak: [...], utrzymaną w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 kwietnia 2014 r., znak: [...]. Zgodnie z § 80 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, zbiorniki do gromadzenia wszelkich ścieków spływających sieciami kanalizacyjnymi oraz doły ustępów nie skanalizowanych powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, odizolowane od ścian budynku, zwentylowane i przesklepione lub przykryte szczelną płytą odpowiedniej wytrzymałości, mającą otwór do usuwania nieczystości, zaopatrzony w podwójne zamknięcie (ust. 1). Gnojowniki, doły kompostowe oraz silosy powinny mieć dno i ściany nieprzepuszczalne, a zbiorniki na gnojówkę, gnojownicę i ścieki powinny mieć poza tym szczelne przykrycie (ust. 2). Dopuszcza się możliwość budowy otwartych zbiorników na gnojownicę, gnojowników, dołów kompostowych, silosów, dla których kategorię uciążliwości i związaną z tym odległość od budynku z pomieszczeniami na pobyt ludzi określa się w trybie przewidzianym w § 10 ust. 5 (ust. 3). Podkreślić należy, że inwestor wykonał przykrycie przedmiotowego zbiornika na gnojowicę, które – jak zasadnie stwierdziły organy – spełnia wymogi określone w powołanych przepisach techniczno-budowlanych. Trzeba mieć na względzie, że przykrycie to, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy, w tym dokumentacja fotograficzna, zostało wykonane przy użyciu trwałych materiałów, na stalowym stelażu, posiada gumowe opadające ścianki boczne, w celu przykrycia zbiornika ze wszystkich stron. Jak wskazano wyżej, z ustaleń organów wynika, że zbiornik przykryty jest dachem o konstrukcji stalowej, pokrytej blachą trapezową, przy czym konstrukcja ta składa się z dwóch samodzielnych części, wykonanych z profili zamkniętych, dodatkowo poprzecznie wzmocnionych i usztywnionych. Ponadto obie ramy stalowej konstrukcji zadaszenia przytwierdzone są do zawiasów, zamocowanych na ścianie budynku gospodarczego (obory). Dodatkowo boczną stronę zadaszenia osłonięto poprzez przymocowanie do niej arkuszy gumowych. Nie budzi również wątpliwości, że sporny zbiornik użytkowany jest – zgodnie ze swym przeznaczeniem – jako zbiornik na gnojowicę (płynne odchody zwierzęce). Istotne jest również, że w toku oględzin przeprowadzonych w dniu 13 lipca 2016 r., pracownicy organu pierwszej instancji nie stwierdzili śladów jakichkolwiek wycieków zawartości zbiornika na zewnątrz. Niekwestionowane jest, że omawiany zbiornik zlokalizowany jest w obszarze przeznaczonym w obowiązujących przepisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę zagrodową, co niewątpliwie również ma istotne znaczenie dla oceny prawidłowości wykonanych robót budowlanych. Fakt, że przykrycie zbiornika zostało wykonane w sposób umożliwiający jego podniesienie w żadnym razie nie może stanowić o jego wadliwości. Oczywiste jest bowiem, iż z uwagi na potrzebę okresowego opróżniania zbiornika na gnojowicę, którego dno i ściany muszą być nieprzepuszczalne (jak wynika z powołanego § 80 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r.), konieczne jest pozostawienie możliwości usuwania nieczystości zgromadzonych w tym zbiorniku, co może zostać zapewnione – tak, jak uczynił inwestor – przez wykonanie szczelnego przykrycia, które jest podnoszone na czas usuwania tychże nieczystości ciekłych. Trafnie przy tym wskazały organy, że poprzez wykonanie wyżej opisanego zadaszenia wraz z osłoną boczną z arkuszy gumowych, spełniony został wymóg szczelnego przykrycia zbiornika, z zabezpieczeniem go przed opadami atmosferycznymi. Ponadto nie budzi wątpliwości, że konstrukcja zadaszenia wraz z pokryciem i zamocowaniem go do ściany budynku gospodarczego zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną, a roboty budowlane zostały zakończone. Bezzasadne były zatem zarzuty skarżącego, co do tego, że inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego na niego opisanymi decyzjami organów obu instancji. Zasadnie przy tym stwierdził organ odwoławczy, że zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 7 października 1997 r., jak i powołany § 80 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r., nie określają, z jakich materiałów ma być wykonane zamknięcie zbiornika, czy powinno mieć ono określoną nośność itp. Z przepisów tych wynika jedynie, że zamknięcie to winno stanowić przykrycie szczelne z wylotem wentylacyjnym i zamykanym otworem wejściowym. Ponownie należy zatem podkreślić, że jak prawidłowo oceniły organy obu instancji, wykonane przez inwestora przykrycie z blachy trapezowej jest szczelne, składa się z dwóch otwieranych części, co umożliwia jego opróżnianie. Przykrycie niewątpliwie zapewnia ograniczenie emisji amoniaku i odoru, a także zapobiega zalewaniu zbiornika wodami opadowymi. Po piąte, w ocenie Sądu niezrozumiałe są zarzuty dotyczącego przedmiotu rozstrzygnięcia organów obu instancji, to jest udzielenia pozwolenia na użytkowanie "niesprecyzowanego zbiornika na odchody zwierzęce". Z akt sprawy, w tym z sentencji decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 15 lipca 2016 r., znak: [...] oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 sierpnia 2016 r., znak: [...], wynika w sposób jednoznaczny, że rozstrzygnięcia te odnosiły się do stanowiącego własność inwestora zbiornika na płynne odchody zwierzęce o wymiarach 3,20 m x 6,80 m, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej o numerze [...], położonej w miejscowości [...], w gminie A.. Oczywiste jest zarazem, że jak wskazano wyżej, jest to ten sam zbiornik, którego dotyczyły wydane uprzednio decyzje organów nadzoru budowlanego, których zgodność z prawem została potwierdzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 501/14. Po szóste, zarzuty skarżącego dotyczące tego, że "zadaszenie" omawianego zbiornika powstało w wyniku "kolejnej samowoli budowlanej" wynikają – zdaniem Sądu – z nieporozumienia. Przede wszystkim w uzasadnieniu opisanego wyżej wyroku z dnia 19 lutego 2015 r. Sąd wiążąco stwierdził: "wbrew zarzutom skargi organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że zbiornik na płynne odchody zwierzęce na działce nr ewid. [...] został zrealizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, a więc samowolnie. W świetle bowiem powołanego art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974r. roboty te wymagały uzyskania pozwolenia na budowę niezależnie od zakwalifikowania wykonanych robót – jako rozbudowy (dobudowy do istniejącego budynku) czy też jako budowy nowego obiektu, skoro - zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy – przez budowę należy rozumieć również rozbudowę. Z przepisem tym ściśle koresponduje § 44 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego z dnia 20 lutego 1975r. (Dz.U. Nr 8, poz. 48), wydanego na podstawie art. 28 ust. 4 ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem, pozwolenia na budowę wymaga zarówno wykonanie i rozbudowa stałych (...) budynków (pkt 1), jak i wykonanie innych inwestycji budowlanych mogących wprowadzić lub zwiększyć uciążliwości pogarszające warunki sanitarne, bezpieczeństwa ludzi lub mienia albo warunki wykorzystania terenów sąsiednich pkt 4 lit. "d"). Niezależnie więc od tego czy przedmiotowy zbiornik potraktować jako rozbudowę istniejącego budynku, czy też jako wykonanie innej inwestycji budowlanej mogącej uciążliwie oddziaływać na otoczenie, pozwolenie było wymagane. Tylko obiekty wskazane w § 44 ust. 2 rozporządzenia nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, a w grupie tej nie został wymieniony przedmiotowy zbiornik. Z kolei § 44 ust. 3, na który wskazuje skarżący, nie mógł mieć zastosowania w sprawie. Przepis ten upoważnia bowiem właściwy organ do zwolnienia (pod wskazanymi warunkami) z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę położonego na obszarze wsi budynku gospodarczego i inwentarskiego, co oznacza, że ma zastosowanie wyłącznie na etapie przed rozpoczęciem robót budowlanych. Właściwy organ nie może zatem dokonać takiego zwolnienia już na etapie legalizacji samowoli budowlanej, a więc przepis ten – wbrew przekonaniu skarżącego - nie uprawnia do przyjęcia, że wskazane w nim roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę". Niekwestionowane jest przy tym, że z istoty decyzji wydawanej w trybie art. 40 w związku z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wynikało, iż miał on zastosowanie w przypadku samowoli budowlanej. Oczywiste jest zatem, że wobec tego, iż przedmiotowy zbiornik na płynne nieczystości pochodzenia zwierzęcego został zrealizowany bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie naprawcze, w oparciu o powyższe przepisy obowiązujące w dacie jego budowy, w celu doprowadzenia go do stanu zgodnego z prawem. W związku zaś ze stwierdzeniem, na co wskazano wyżej, że inwestor prawidłowo wywiązał się z nałożonego na niego w tym trybie obowiązku, prawidłowo organy obu instancji orzekły o udzieleniu mu pozwolenia na użytkowanie, na podstawie art. 42 tejże ustawy. Nie można zatem mówić, że wykonanie szczelnego przykrycia opisanego zbiornika na gnojowicę, co nastąpiło na skutek decyzji organów nadzoru budowlanego, wydanych zgodnie z art. 40 w związku z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., nastąpiło w ramach "kolejnej samowoli budowlanej". Z tych samych względów nieuzasadnione są zarzuty naruszenia powołanych w skardze oraz w ww. piśmie procesowym przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, wskutek samowolnego wykonania przez inwestora zadaszenia nad przedmiotowym zbiornikiem. Po siódme, za niezasadne uznać należy zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu, § 1 ust. 2, § 2, § 3, § 5 ust. 4, § 6 ust. 2 i § 44 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, § 28, § 35 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 79 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jak wskazano wyżej, mając na uwadze wiążące prawnie stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 501/14 oraz prawidłowe ustalenia organów nadzoru budowlanego orzekających w sprawie, stwierdzić należy, że inwestor – w wyniku wykonania nałożonego na niego obowiązku, w trybie art. 40 w związku z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. – doprowadził omawiany zbiornik na gnojowicę do stanu zgodnego z przepisami, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi. Po ósme, za całkowicie bezzasadne uznać należy zarzut naruszenia art. 54 § 2 P.p.s.a., wskutek "niewystawienia wraz ze skargą przez organ odpowiedzi na skargę". W aktach sądowych sprawy znajduje się odpowiedź na skargę, która została przekazana Sądowi wraz ze skargą i aktami administracyjnymi sprawy, w terminie określonym w tym przepisie (zob. k. 23 i 23v akt sąd.). Po dziewiąte, Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9 K.p.a. ani innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wreszcie należy wskazać, że Sąd nie przeprowadził – w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. – uzupełniającego postępowania dowodowego z dołączonych do skargi dokumentów w postaci zdjęć. Przepis ten stanowi, iż Sąd może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w oparciu o dowód z dokumentu jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Taka okoliczność nie zachodziła zaś w rozstrzyganej sprawie. Niewątpliwie zdjęcia oznaczone w skardze jako "dowód nr 5", "dowód nr 6" i "dowód nr 7" (k. 14v i 15 akt sąd.) są tożsame ze zdjęciami złożonymi przez skarżącego wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji, które były już przedmiotem oceny organu drugiej instancji (zob. zdjęcia oznaczone jako "dowód nr 1", "dowód nr 2" i "dowód nr 3" – k. 43, 44v akt adm. II inst.), zaś zdjęcie oznaczone jako "dowód nr 8" nie pozwala na zidentyfikowanie obiektu, który przedstawia, w szczególności nie można stwierdzić, że pokazuje ono przedmiotowy zbiornik bądź jego przykrycie. Z tych wszystkich względów, wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 P.p.s.a.