II SA/Lu 1049/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. nakazał S. S. przedstawienie dokumentacji z zakresu kontroli własnych fermy lisów, wykorzystywanych ilości materiałów do karmienia lisów wraz z datami ich wykorzystania oraz kontroli temperatur i wilgotności oraz czasu suszenia skór. Ponadto organ zobowiązał S. S. do umieszczania środków deratyzacyjnych w stacjach deratyzacyjnych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. b/ oraz art. 15 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 ze zm.) w związku z art. 22 i art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) (Dz.U. WE L 300 z dnia 14.11.2009 r. ze zm.); załącznik IX rozdz. IV pkt 1 lit. b/, załącznik XIII, rozdz. VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady W78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy (Dz.U. WE L 54 z dnia 26. 02. 2011 ze zm.). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w trakcie kontroli fermy lisów przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2012 r. (Lista Kontrolna SPIWET - 06 Nr protokołu 03/2010) S. S. odmówił przedstawienia dokumentów dotyczących kontroli własnych fermy lisów, wykorzystywanych ilościach materiałów do karmienia lisów wraz z datami ich wykorzystania, kontroli temperatur i wilgotności oraz czasu suszenia skór. Ponadto stwierdzono, że środki przeciwko gryzoniom nie były umieszczone w stacjach deratyzacyjnych. W ocenie organu, stanowi to naruszenie wszystkich wyżej powołanych przepisów. Organ podniósł, że wymieniony załącznik XIII, rozdz. VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. określa szczegółowe wymogi dotyczące futer w punkcie końcowym. Zgodnie z wykładnią tego przepisu dokonaną przez Wojewódzkiego Inspektora Weterynarii w L., zasadnym jest prowadzenie przez podmiot rejestru, w którym zapisywane będą parametry suszenia skór lisich, ponieważ gwarantuje to faktyczne odzwierciedlenie osiągnięcia przez produkt - futro "punktu końcowego" w łańcuchu produkcyjnym. Od powyższej decyzji S. S. złożył odwołanie, podnosząc, że podstawa prawna wskazana w SPIWET-06 jest nieadekwatna do rodzaju prowadzonej przez niego działalności. Decyzja organu pierwszej instancji została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 ust. 3 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.), art. 22, art. 28 i art. 55 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2002r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego), zał. VIII rozdz. IV sekcja 1 w związku z sekcją 2 tegoż rozdziału, zał. IX rozdz. IV pkt 1 lit. b/, zał. IX rozdz. IV pkt 2, zał. XIII rozdz. VIII rozporządzenia Komisji (UE) nr 142/20011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy. W ocenie organu odwoławczego, niezrozumiałe jest kwestionowanie przez odwołującego podstawy prawnej wskazanej w SPIWET-06 jako nieadekwatnej do rodzaju prowadzonej działalności, czego dowodzi: a/ treść art. 3 ust. 2 pkt 5 lit. b/ ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej, który stanowi, że Inspekcja wykonuje swoje zadania w szczególności przez sprawowanie nadzoru nad wprowadzaniem na rynek zwierząt i ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego; b/ treść art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, który stanowi, iż wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych określają przepisy Unii Europejskiej, a zatem są to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2002 r. określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) oraz rozporządzenie Komisji (UE) NR 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy. Organ odwoławczy podniósł, że powyższe akty prawne są bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Przywołany wzór protokołu SPIWET-06 został sporządzony i zamieszczony na stronie internetowej przez Głównego Lekarza Weterynarii z przeznaczeniem do oceny dostosowania gospodarstw utrzymujących mięsożerne zwierzęta futerkowe do wymogów prawa obowiązującego w Unii Europejskiej. W niniejszej sprawie, zdaniem organu, ma zastosowanie art. 55 rozporządzenia 1069/2009, w świetle którego przedsiębiorstwa, zakłady oraz użytkownicy zatwierdzone (zatwierdzeni) lub zarejestrowane (zarejestrowani) zgodnie z rozporządzeniem WE nr 1774/2002 przed dniem 4 marca 2011 r. są uznane (uznani), zależnie od wymogów, za zatwierdzone(-ych) lub zarejestrowane (-ych) zgodnie z niniejszym rozporządzeniem. Organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w P., wydając zakwestionowaną decyzję administracyjną, nałożył na odwołującego precyzyjne nakazy, co znajduje oparcie w dyspozycji art. 22 i art. 28 rozporządzenia 1069/2009 oraz rozporządzenia142/2011 - zał. VIII rozdz. IV sekcja 1 w związku z sekcją 2 tegoż rozdziału, zał. IX rozdz. IV pkt 1 lit. b/, zał. IX rozdz. IV pkt 2, zał. XIII rozdz. VIII. W ocenie organu, S. S. ma obowiązek spełnić wszystkie wymogi określone w powołanych rozporządzeniach, które odnoszą się do prowadzonej przez niego działalności. Jak wynika z materiału dowodowego (protokołu kontroli), odwołujący nie spełnił niektórych nakazów, w związku z czym Powiatowy Lekarz Weterynarii w P. zasadnie zobowiązał stronę do ich wykonania. Skargę na powyższą decyzję wniósł S. S., zarzucając nałożenie na niego obowiązków zawartych w liście kontrolnej SPIWET-06, które nie znajdują odzwierciedlenia w prawie obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej, a także wydanie niekompletnej decyzji administracyjnej, pomimo że w protokole z kontroli zgodności Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w tabeli "uwagi i zastrzeżenia kontrolowanego do niniejszego protokołu" (zał. Nr 1) oświadczył, że nie będzie spełniał żadnych wymogów z listy kontrolnej SPIWET-06, ponieważ nie zgadza się, że jest podmiotem, który musi te wymogi spełniać. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji wydanej przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył myśl św. Tomasza z Akwinu, że "nadprawność" to posłuszeństwo względem ducha prawa, czyli konieczne uzupełnienie cnoty legalizmu, będącej posłuszeństwem względem litery prawa. Jest to zatem cnota będąca częścią cnoty sprawiedliwości prawnej (bądź jej udoskonaleniem), polegająca na wydawaniu sądów szczegółowych z uwzględnieniem intencji prawodawcy, zwłaszcza, gdy sąd wydany zgodnie z literą prawa byłby w jawnej sprzeczności z intencjami prawodawcy i celem ustawy". Skarżący podniósł, że unijne akty prawne są tłumaczeniami z języka angielskiego, który - jak powszechnie wiadomo - jest językiem mało precyzyjnym. Na potwierdzenie tej tezy posłużył się przykładem angielskiego czasownika "to collect" tłumaczonego jako "gromadzenie" zamiast "odbieranie" (zał. Nr 2). Zdaniem skarżącego, urzędnicy państwowi (Główny Inspektor Weterynarii SPIWET-52 i SPIWET-06) nałożyli obowiązki na hodowców zwierząt futerkowych jakoby wynikające z przepisów UE bez zrozumienia intencji ustawodawcy. Skarżący wskazał, że podstawa prawna decyzji nie budzi zastrzeżeń, jednak jej interpretacja przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w L. jest niedorzeczna, gdyż w przekonaniu skarżącego, prowadzenie działalności nadzorowanej w zakresie: zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystania dotyczy wyłącznie zatwierdzonych podmiotów, które prowadzą działalność w tym zakresie i którym, jeżeli spełniają odpowiednie wymagania zawarte w przepisach UE, służby weterynaryjne nadadzą numer weterynaryjny. W ocenie skarżącego, Główny Lekarz Weterynarii błędnie uznał hodowców mięsożernych zwierząt futerkowych za podmioty, które prowadzą działalność w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystania produktów ubocznych, podczas, gdy hodowcy mięsożernych zwierząt futerkowych są zarejestrowanym podmiotem tylko w zakresie skarmiania produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i posiadają numer weterynaryjny jako podmioty prowadzące gospodarstwo utrzymujące zwierzęta futerkowe. Jego zdaniem, służby weterynaryjne w ramach swoich czynności kontrolnych mają obowiązek sprawdzać, czy produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego są wykorzystywane zgodnie z przeznaczonym do tego celem. Skarżący zarzucił również organom wydanie niekompletnej decyzji administracyjnej pomimo, że w protokole z kontroli zgodności nr [...] oświadczył, że nie będzie spełniał żadnych wymogów z listy kontrolnej SPIWET-06, ponieważ nie zgadza się, że jest podmiotem, który musi spełniać te wymogi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wskazał, że jako podmiot prowadzący od wielu lat działalność nadzorowaną przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w P., a polegającą na fermowym chowie mięsożernych zwierząt futerkowych, operuje ubocznymi produktami zwierzęcymi w ramach tej działalności (transportuje, przechowuje (w wydzielonej do tego celu chłodni), wykorzystuje (przygotowuje karmę dla zwierząt futerkowych) oraz ma obowiązek usuwania ubocznych produktów zwierzęcych w postaci oskórowanych tuszek lisich. Na fermie mięsożernych zwierząt futerkowych strona posiada następujące rodzaje ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego: materiał kat. 2 i 3, pochodzący z zatwierdzonych zakładów sektora spożywczego, na którego stosowanie w żywieniu zwierząt posiada zgodę wyrażoną przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w P. w decyzji administracyjnej; materiał kat. 3, który stanowią surowe skóry pozyskane od hodowanych mięsożernych zwierząt futerkowych; materiał kat. 2, który stanowią oskórowane tuszki zwierząt. Organ wskazał, że art. 4 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt stanowi, że wymagania weterynaryjne dla prowadzenia działalności nadzorowanej w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów zwierzęcych określają przepisy Unii Europejskiej ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Aktualnie obowiązujące w tym zakresie są więc rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r., określające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylające rozporządzenie WE nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) oraz rozporządzenie Komisji UE nr 142/2011 z dnia 25 lutego 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady WE nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy. Zatem, w ocenie organu, skarżący ma obowiązek spełnić wszystkie wymogi określone w powołanych rozporządzeniach, które odnoszą się do prowadzonej przez niego działalności. Ponadto, twierdzenia skarżącego nie są konsekwentne, gdyż jak wynika z protokołu kontroli zgodności nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., spełnił on część obowiązków wskazanych w rozporządzeniu 1069/2009 i w rozporządzeniu 142/2011. Natomiast, skarżący, nie chcąc spełnić pozostałych obowiązków, zanegował zasadność zastosowania wobec niego wszystkich wymogów (czyli nawet tych, co do których się zastosował) wskazanych w powołanych rozporządzeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie są rozstrzygnięcia organów inspekcji weterynaryjnej nakładające na S. S. obowiązki polegające na: 1) przedstawieniu dokumentacji z zakresu kontroli własnych fermy lisów, 2) przedstawieniu dokumentacji wykorzystywanych ilości materiałów do karmienia lisów wraz z datami ich wykorzystania, 3) przedstawieniu dokumentacji kontroli temperatur i wilgotności oraz czasu suszenia skór oraz 4) umieszczaniu środków deratyzacyjnych w stacjach deratyzacyjnych. W ocenie organów obu instancji, przedmiotowe decyzje mają oparcie w powołanych wyżej przepisach Unii Europejskiej, stosowanych, w myśl art. 4 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, do podmiotów prowadzących działalność nadzorowaną w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Skarżący kwestionuje zasadność nałożonych na niego obowiązków, gdyż, jego zdaniem, jako hodowca zwierząt futerkowych (lisów), nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 3 powołanej ustawy. W pierwszej kolejności należy zatem ustalić, czy hodowcę zwierząt futerkowych można uznać za prowadzącego działalność nadzorowaną w zakresie zbierania, transportowania, przechowywania, operowania, przetwarzania oraz wykorzystywania lub usuwania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. Definicję produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego zawiera art. 3 pkt 1 rozporządzenia nr 1069/2009. W myśl powołanego przepisu, produktami tymi są całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, w tym komórki jajowe, zarodki i nasienie. Powyższe rozporządzenie dzieli produkty uboczne na trzy kategorie (art. 8 – 10). Jeżeli zatem dany podmiot w zakresie swojej działalności zbiera, transportuje, przechowuje, operuje, przetwarza oraz wykorzystuje lub usuwa całe zwierzęta martwe lub ich części, produkty pochodzenia zwierzęcego lub inne produkty otrzymane ze zwierząt nieprzeznaczone do spożycia przez ludzi, należące do jednej z kategorii wyróżnionych w rozporządzeniu, ma obowiązek spełnić nałożone tym rozporządzeniem wymogi. Skarżący jest podmiotem prowadzącym działalność w zakresie hodowli lisów. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w gospodarstwie skarżącego do skarmiania zwierząt futerkowych stosuje się produkty uboczne kategorii 2 i 3 (zwłoki padłych zwierząt lub ich części – art. 9 lit.(i) oraz odpady technologiczne uzyskane podczas uboju i podziału drobiu – art. 10 lit. c), na co zezwala art. 18 rozporządzenia nr 1069/2009. Ponadto skarżący pozyskuje skóry z hodowanych przez siebie zwierząt, które stanowią produkt uboczny kategorii 3 według cytowanego rozporządzenia. Stosowanie do celów żywienia hodowanych zwierząt produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego kategorii 2 i 3 oraz pozyskiwanie skór (kategoria 3), a także oskórowanych tuszek (kategoria 2), jest niczym innym jak przetwarzaniem i wykorzystywaniem produktów ubocznych w rozumieniu art. 4 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Co więcej, przetwarzanie i wykorzystywanie tych produktów czyni koniecznym stworzenie przez hodowcę warunków do ich transportu, przechowywania i usuwania, co również wypełnia dyspozycję tego przepisu. Zatem skarżący S. S., jako hodowca zwierząt futerkowych, transportuje, przechowuje, operuje, wykorzystuje i usuwa uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego. Stąd, wbrew stanowisku skargi, stan faktyczny sprawy podlega dyspozycji zawartej w przepisach unijnych, do których odsyła art. 4 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, tj. w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającym przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającym rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) oraz w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 142/2011 w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, oraz w sprawie wykonania dyrektywy Rady 97/78/WE w odniesieniu do niektórych próbek i przedmiotów zwolnionych z kontroli weterynaryjnych na granicach w myśl tej dyrektywy. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy, należy uznać, że orzekające w sprawie organy miały prawne podstawy do nałożenia na skarżącego obowiązków wymienionych w sentencjach decyzji. Po pierwsze, odnosząc się do obowiązku przedstawienia dokumentacji z zakresu kontroli własnych fermy lisów, to należy stwierdzić, że wynika on wprost z art. 28 rozporządzenia nr 1069/2009, który stanowi, iż podmioty wprowadzają, wdrażają i utrzymują kontrole wewnętrzne w swoich przedsiębiorstwach lub zakładach, w celu monitorowania zgodności z niniejszym rozporządzeniem. Zapewniają one, aby żadne z produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne, co do których istnieje podejrzenie lub co do których stwierdzono, że nie spełniają wymogów niniejszego rozporządzenia, nie opuszczały przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że są przeznaczone do usunięcia. Po drugie, prawną podstawę nałożenia na S. S. obowiązku przedstawienia dokumentacji z zakresu wykorzystywanych ilości materiałów do karmienia lisów wraz z datami ich wykorzystania stanowi art. 22 ust. 1 rozporządzenia nr 1069/2009. Zgodnie z tymi przepisami podmioty wysyłające, przewożące lub przyjmujące produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego lub produkty pochodne prowadzą rejestr wysyłek i powiązanych dokumentów handlowych lub świadectw zdrowia. Ponad to załącznik VIII, rozdział IV, sekcja 2 pkt 1 w związku z sekcją 1 rozporządzenia nr 142/2011 nakłada na, użytkowników końcowi i obowiązek prowadzenia rejestrów produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego stosowanych do specjalnego skarmiania (zgodnie z załącznikiem VI rozdział II), zawierających informacje dotyczące wykorzystanych ilości produktów ubocznych, zwierząt jakie mają być skarmiane oraz daty skarmiania. Skarżący, jako podmiot stosujący produkty uboczne do skarmiania zwierząt (nie przetwarza ich), jest użytkownikiem końcowym w rozumieniu powołanej regulacji, a zatem ma on obowiązek prowadzić rejestr zawierający wyżej wymienione dane. Z kolei obowiązek umieszczania środków deratyzacyjnych (tzw. trutek) w stacjach deratyzacyjnych wynika z treści załącznika IX, rozdział IV ust. 1 lit. b/ rozporządzenia nr 142/2011, który zobowiązuje te podmioty do odpowiedniego zabezpieczenia obiektów przed szkodnikami, takimi jak owady gryzonie i ptaki oraz prowadzenia rejestrów, w formie dostępnej dla właściwego organu. Odnosząc się do kwestionowanego przez skarżącego obowiązku prowadzenia kontrolki temperatur i wilgotności oraz czasu suszenia skór, to wynika on z kolei z załącznika IX, rozdział IV ust. 2 w związku z załącznikiem XIII, rozdział VIII rozporządzenia nr 142/2011. Futro, stanowiące produkt końcowy, musi być należycie wysuszone. W tym celu należy zapewnić odpowiednią temperaturę, wilgotność i czas suszenia skóry. Aby właściwy organ mógł spełnienie tego wymogu zweryfikować, niezbędne jest prowadzenie przez hodowcę rejestru. Z obowiązku tego zwolnione są jedynie te podmioty, które wprowadzają do obrotu futra suszone przez dwa dni w temperaturze otoczenia wynoszącej 18 °C i w wilgotności wynoszącej 55 %. Nie jest zasadny zarzut skarżącego, że organ nie nałożył nań innych obowiązków wynikających z powołanych rozporządzeń, których skarżący rzekomo nie wypełnił. Z protokołu kontroli SPIWET-06, wynika, że w zakładzie skarżącego nie stwierdzono innych nieprawidłowości, poza tymi określonymi w treści decyzji nakładającej nią niego obowiązki. Stąd nie było podstaw do nakładania na skarżącego innych obowiązków niż wymienione w kwestionowanych decyzjach. Na marginesie należy podnieść, że z treści skargi wynika, iż skarżący oczekuje od sądu wykładni przepisów prawa unijnego, które nie były podstawą decyzji administracyjnych będących przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie. Sąd nie jest jednak organem kompetentnym do dokonywania wykładni przepisów prawa, które nie miały zastosowania na gruncie rozpoznawanej sprawy. Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.