II SA/Lu 1049/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Maria Wieczorek-Zalewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów; w zakresie wniosku skarżącego z dnia 30 grudnia 2013r. o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy. W dniu 30 grudnia 2013r. (data stempla pocztowego) L.S. złożył na formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy nie może zostać uwzględniony. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej ppsa, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy przepisy prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, a także gdy skarga podlega odrzuceniu. W rozpatrywanej sprawie istnieją przesłanki do odrzucenia skargi, bowiem L. S., wnosząc skargę nie dołączył jej odpisów w odpowiedniej ilości, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 47 § 1 ppsa. Skarżący wobec tego został wezwany w trybie art. 49 § 1 ppsa do uzupełnienia skargi pod rygorem jej odrzucenia. Braku tego jednak nie uzupełnił, mimo upływu zakreślonego terminu, co stanowi podstawę do jej odrzucenia w myśl art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Istnienie przesłanek do odrzucenia skargi wyklucza więc możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy zgodnie z art. 247 ppsa. Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu.