II SA/Lu 1049/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Lubelskiego na uchwałę Rady Gminy Zamość z dnia 26 lutego 2014 r. nr XLII/405/14 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części obejmującej § 22 oraz określone w załączniku graficznym numer 1 do uchwały tereny oznaczone symbolami 2 RM, 15 RM oraz 35 RM. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. L. domagał się stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkalnictwa jednorodzinnego w M., w części obejmującej § 22 uchwały oraz określone w załączniku graficznym Nr [...] do uchwały tereny oznaczone symbolami 2 RM, 15 RM oraz 35 RM. Zdaniem Wojewody uchwala podjęta została z naruszeniem przepisów trybu sporządzania planu, co w kontekście art. 28 ust. 1 ustawy z dnia o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoduje nieważność uchwały we wskazanej części. Organ wskazał przede wszystkim, że uchwała Rady Gminy Z. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi M. położonej w Gminie Z. została podjęła w dniu 5 września 2007r., a zatem przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 130, poz. 871). Oznacza to, zgodnie z jej art. 4 ust. 2, że stosuje się przepisy dotychczasowe. Następnie podał, że w § 22 uchwały Rada Gminy Z. ustaliła szczegółowe warunki i zasady zagospodarowania dla terenów zabudowy zagrodowej oznaczonych na rysunku planu symbolami 2 RM, 15 RM, 35 RM. Zgodnie z tymi zapisami przeznaczeniem podstawowym wskazanych terenów jest zabudowa zagrodowa zaś dopuszczalnym "zabudowa jednorodzinna i działalność gospodarcza (usługi (usługi komercyjne) związane z zaopatrzeniem i bytowaniem ludności wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi (w budynkach wolnostojących lub jako wbudowane) oraz zieleni urządzonej pod warunkiem, że łączna powierzchnia tych terenów nie przekroczy 5 000 m2.". Jednocześnie z załącznika graficznego do uchwały wynika, że tereny oznaczone symbolem 2 RM, 15 RM oraz 35 RM, oznaczają zgodnie z legendą na rysunku planu, tereny zabudowy zagrodowej (adaptacja). Zdaniem Wojewody dopuszczenie na kwestionowanych terenach mieszkalnictwa jednorodzinnego oraz funkcji usług jest możliwe tylko pod warunkiem spełnienia, określonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, wymogów wynikających z przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 ze zm.) dotyczących zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, na których może być prowadzona taka działalność. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z kolei stosownie do art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wójta (burmistrza, prezydenta miasta obciąża obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Z przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy wynika, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Tereny oznaczone symbolem 2 RM, 15 RM i 35 RM stanowią użytki rolne klas: R II, R Ilia, R Illb, Ł III i Ps III, a zatem stanowią grunty, dla których przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymagają zgody właściwego ministra na zagospodarowanie ich na cele nierolnicze. Z dokumentacji planistycznej nie wynika, aby organy gminy w toku prowadzonej procedury planistycznej występowały o uzyskanie takiej zgody. Wprawdzie pismem z dnia 27 września 2012 r. Wójt Gminy Z. zwrócił się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z wnioskiem o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 35,4560 ha gruntów rolnych, klas II-III, położonych w miejscowości M., nie obejmował on jednak terenów oznaczonych w projekcie planu symbolami 2 RM, 15 RM i 35 RM. Z załączonego do wniosku zestawienia powierzchni i własności gruntów (zał. Nr [...]) wynika, iż tereny objęte zmianą przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze dotyczą zgodnie z wykazem właścicieli użytków rolnych wnioskowanych o zgodę na zmianę przeznaczenia (zał. Nr [...]) obszarów wydzielonych jako: tereny zabudowy usługowej oznaczonej symbolem 13 U, tereny zabudowy usługowej z mieszkalnictwem, oznaczone symbolami 16 U,MN i 18 U,MN oraz tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w tym tereny dróg dojazdowych oznaczone symbolami 1 MN, 3 MN, 4 MN, 5 MN, 5a MN, 6 MN, 7 MN, 8 MN, 9 MN, 10 MN, 12 MN, 17 MN, 19 MN, 20 MN, 21 MN, 22 MN, 23 MN, 24 MN, 25 MN, 25a MN, 28 MN, 29 MN, 32 MN, 33 MN i 34 MN o łącznej pow. 35,4560 ha. Stan ten potwierdza załączona do wniosku mapa ewidencyjna z zaznaczonymi terenami do zainwestowania (zał. graf. Nr [...]) oraz mapa ewidencyjna z zaznaczonymi gruntami klas bonitacyjnych (zał. graf. Nr [...]), w których to załącznikach tereny oznaczone symbolami 2 RM, 15 RM i 35 RM zostały określone, zgodnie z legendą jako tereny nie wymagające zmiany przeznaczenia gruntów RM - zabudowa zagrodowa. Minister Rolnictwa decyzją z dnia 28 sierpnia 2013 r. wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 35,4560 ha gruntów rolnych klas II-III, położonych w obrębie ewid. M., przewidzianych na cele nierolnicze zgodnie z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, w granicach oznaczonych na załącznikach graficznych stanowiących integralną część wniosku. Tym samym, zdaniem Wojewody, Rada Gminy nie dopełniła obowiązku wynikającego z art. 17 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych obligującego organy gminy do uzyskania zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Organ zaznaczył, że z dniem 26 maja 2013 r. weszła w życie ustawa z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2013 poz. 503), którą wykreślono z przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ograniczenie obszarowe, dotyczące wymogu uzyskania zgody właściwych organów. Jednak do daty wejścia tej ustawy w życie w świetle art. 7 ust.2 pkt.1 ustawy przyjmowano, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, których zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia nie przekraczał 0,5 ha, nie wymagało uzyskania zgody właściwego ministra. W obowiązującym w dacie podejmowania uchwały stanie prawnym przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, niezależnie od powierzchni ich "zwartego obszaru", zawsze wymaga uzyskania wcześniej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju. Wynika to stąd, że ustawa nowelizująca nie wprowadziła żadnych przepisów przejściowych, które rozstrzygałby jakie przepisy - sprzed lub po nowelizacji - należy stosować do spraw, które są w toku w dniu wejścia w życie ustawy. Zatem z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 26 maja 2013 r., obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dotyczył wszystkich gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III. Obowiązek ten dotyczył także, określonych w zmianie planu zagospodarowania przestrzennego, terenów 2 RM, 15 RM i 35 RM stanowiących użytki rolne klas II-III, na których gmina postanowiła wprowadzić zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi. Zdaniem Wojewody fakt złożenia przez Wójta Gminy Z. wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze w dacie wcześniej obowiązujących przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie zwalniał organów gminy do dopełnienia, wynikającego z obowiązującego w dacie podejmowania uchwały Nr [...], obowiązku uzyskania zgody właściwych organów na zmianę przeznaczenia ww. terenów na wskazaną działalność. Skoro gmina Z. nie występowała o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na określonych w obszarach oznaczonych symbolem 2 RM, 15 RM i 35 RM terenach, brak jest podstaw prawnych do dopuszczenia innego, niż zabudowa zagrodowa, przeznaczenia wskazanych terenów, w analizowanej sprawie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz usługi. W tej części planu doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, bowiem Rada Gminy dokonała ustaleń w planie bez uzyskania zgody właściwych organów uprawnionych do zmiany przeznaczenia gruntów rolnych. Odpowiadając na skargę Rada Gminy Z. zgodziła się z wnioskami W. L. i wniosła o jej uwzględnienie. Również ten organ zwrócił uwagę, że z dniem 26 maja 2013 r., kiedy weszła w życie nowelizacja ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, zniesiona została norma obszarową, od której uzależnione było wystąpienie do Ministra Rolnictwa o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych i wprowadzony wymóg uzyskania zgody właściwego ministra niezależnie od powierzchni zwartego obszaru projektowanego do przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Zatem w toku wdrożonej procedury planistycznej należało uzyskać zgodę Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na zmianę przeznaczenia terenów zabudowy zagrodowej o symbolach 2 RM, 15 RM i 35 RM, stanowiących użytki rolne klas: R II, R IlIa, Ł III i Ps III, o których mowa w § 22 uchwały. Jednocześnie Rada opisała okoliczności w jakich doszło do omawianego uchybienia i wskazała, że jej działanie nie było celowe, tylko spowodowane niedopatrzeniem w trakcie złożonej i długotrwałej procedury planistycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1205 ze zm.), w tym przepis art. 7 ust. 1, stanowią, iż przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w ust. 2 pkt 1 tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia przez Radę Gminy Z. uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkalnictwa jednorodzinnego w M. przyjęto, iż przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha, wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. W dacie podjęcia uchwały nr [...] Rady Gminy Z. z dnia [...]. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów mieszkalnictwa jednorodzinnego w M. powyższy przepis miał już inną treść, nadaną ustawą z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 503), którą to zwiększono ochronę gruntów rolnych klas I-III, znosząc przesłankę zwartości obszaru projektowanego przekraczającego 0,5 ha. Z powyższego przepisu jasno wynika, że jedynie wyrażenie zgody o której mowa pozwala na zamieszczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego postanowień o przeznaczeniu określonego terenu leśnego na cele nierolnicze lub nieleśne. Warto przy tym podkreślić, że gmina nawet wówczas, gdy uzyska zgodę właściwych organów na zmianę przeznaczenia terenów leśnych - o określonej w tej zgodzie powierzchni - na cele nieleśne może "zaniechać" tej zmiany bądź dokonać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zmiany przeznaczenia jedynie części tych gruntów leśnych. Ze zgody udzielonej na podstawie wspomnianego już art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wynika bowiem obowiązek dokonania zmiany w planie miejscowym przeznaczenia terenów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Organ planistyczny nie jest związany taką decyzją i mimo uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne, może "odstąpić" od dokonania zmiany przeznaczenia gruntów leśnych (w części lub w całości). Sama zgoda na zmianę przeznaczenia terenów leśnych na cele nieleśne nie nakłada na jednostkę samorządu terytorialnego (radę gminy) obowiązku zmiany przeznaczenia tych terenów. Jak jednak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 listopada 2010r. ( II OPS 1/10 opubl. w CBOSA), jeśli po zakończeniu procedury planistycznej, tj. po uchwaleniu planu, rada gminy będzie chciała zmienić uchwalony plan miejscowy i jednak zmienić przeznaczenie danego gruntu leśnego na cele nieleśne, to będzie konieczne przeprowadzenie ponownie procedury planistycznej, w tym ponowne wystąpienie do właściwego organu o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Udzielona zgoda nie jest zgodą bezterminową. A to chociażby z tego powodu, iż może zmienić się tak stan prawny, jak i stan faktyczny na danym terenie w zakresie zurbanizowania terenu, rozwoju określonych gatunków fauny i flory, który będzie przemawiał za potrzebą ochrony pozostałych gruntów leśnych (ochrona jakościowa i ilościowa gruntów leśnych) i koniecznością ochrony różnorodności biologicznej. Przedstawiona okoliczność ma istotne znaczenie, jeśli zważyć, że brak wymaganej zgody na przeznaczenie gruntów leśnych (rolnych) na cele inne niż leśne (rolnicze) skutkuje naruszeniem procedury uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie, co w konsekwencji stanowi przesłankę uznania go za nieważny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2009 r., II OSK 1900/08 opubl. w CBOSA ). Problem sprowadza się zatem do ustalenia, czy zmieniona treść art. 7 ust.2 pkt.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wobec braku przepisów przejściowych w ustawie z dnia 8 marca 2013r., powinna zostać uwzględniona w toku postępowania planistycznego zakończonego wspomnianą uchwałą. W tym zakresie zgodzić należy się ze stanowiskiem W. L., według którego Rada Gminy była zobowiązana jego nowym brzmieniem. W uchwale składu 7 sędziów z dnia 10 kwietnia 2006r. ( I OPS 1/06 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że rozstrzygnięcie kwestii intertemporalnych przez ustawodawcę lub też w przypadku braku takiego rozstrzygnięcia w procesie stosowania prawa, polegać może na przyjęciu jednej z trzech zasad: po pierwsze - zasady bezpośredniego działania prawa (nowe prawo od momentu wejścia w życie reguluje wtedy także wszelkie zdarzenia z przeszłości ); po drugie - zasady dalszego obowiązywania dawnego prawa, zgodnie z którą prawo to, mimo wejścia w życie nowych regulacji, ma zastosowanie do zdarzeń, które wystąpiły w przeszłości; po trzecie - zasady wyboru prawa, zgodnie z którą wybór reżimu prawnego mającego zastosowanie do zdarzeń zaistniałych przed wejściem w życie nowego prawa pozostawia się zainteresowanym podmiotom. W sytuacji, gdy sam ustawodawca wyraźnie nie rozstrzyga w ustawie problemów intertemporalnych, nie ma jednoznacznej reguły, mającej uniwersalne zastosowanie we wszystkich przypadkach. Z pewnością taką regułą nie może być też automatyczne stosowanie przepisów nowej ustawy do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie nowej ustawy. Według NSA do pozytywnych aspektów bezpośredniego działania ustawy nowej najczęściej zalicza się to, że w stosunku do wszystkich podmiotów mają zastosowanie te same nowe przepisy prawa, które przynajmniej z założenia, powinny lepiej odzwierciedlać aktualne stosunki prawne. Ponadto, przepisy nowej ustawy są wyrazem woli ustawodawcy, która została powzięta później niż wola ustawodawcy, której wyrazem była ustawa wcześniejsza ( P. Tuleja, Konstytucyjne podstawy prawa intertemporalnego w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego - Kwartalnik Prawa Prywatnego 1997 z. 1/. To jednak, czy dać pierwszeństwo zasadzie dalszego działania przepisów dotychczasowych, czy też zasadzie bezpośredniego działania ustawy nowej, musi każdorazowo wynikać z konkretnej sprawy, charakteru przepisów podlegających zmianie, biorąc jednocześnie pod uwagę skutki, jakie może wywołać przyjęcie jednej lub drugiej zasady. Zdaniem NSA na bezpośrednie działanie ustawy nowej, do zdarzeń mających miejsce przed jej wejściem w życie, powinien zdecydować się ustawodawca tylko w sytuacji, gdy za tym przemawia ważny interes publiczny, którego nie można wyważyć z interesem jednostki (orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego K 9/92 - OTK 1993 cz. I str. 69 i nast., K 14/92 - OTK 1993 cz. II str. 328 i nast.). Zdaniem NSA w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowa ustawa ma z pewnością zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jej wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej jednak trwają dalej - po wejściu w życie nowej ustawy. Z naruszeniem zakazu retroaktywności mamy do czynienia wówczas, gdy do czynów, stanów rzeczy lub zdarzeń, które miały miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, stosujemy te nowe przepisy. O retroaktywnym działaniu prawa mówimy wtedy, gdy nowe prawo stosuje się do zdarzeń "zamkniętych w przeszłości", zakończonych przed wejściem w życie nowych przepisów. Z retrospektywnością prawa mamy zaś do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia "stosunki w toku", które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowej ustawy ( orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1986 r. U 5/86 - OTK 1986 poz. 1 i z dnia 28 maja 1986 r. U 1/86 - OTK 1986 poz. 2; E. Łętowska, Polityczne aspekty prawa intertemporalnego, [w:] Państwo, prawo, obywatel, Wrocław 1989, str. 355). Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, skoro wspomniany przepis zaczął obowiązywać jeszcze w toku procedury planistycznej, szczegółowo uregulowanej w art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przed uchwaleniem samego planu. Nie bez znaczenia jest również cel, jakiemu ma służyć wspomniany art. 7 ust.2 pkt.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, którym jest umożliwienie racjonalnego zagospodarowania przestrzeni produkcyjnej Polski. W toku prowadzonych prac legislacyjnych podkreślano, że gospodarką gruntami nie mogą kierować prawa gospodarki rynkowej, należy zatem uwzględniać potrzeby społeczne i maksymalnie korzystny dla danej społeczności wariant zagospodarowania terenu. Generalną ideą ustawy było zatem dostosowanie zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych do zmienionych uwarunkowań społeczno-gospodarczych, przy zwiększeniu samodzielności władz lokalnych, zmierzając do ochrony najbardziej wartościowych gruntów rolnych i leśnych przed ich wykorzystaniem na cele nierolnicze ( Sejm VII kadencja, druk nr [...] ). W tym też aspekcie należy upatrywać nadrzędności interesu publicznego nad prywatnym, znajdującym ochronę w art. 21 Konstytucji RP. Wprawdzie bowiem omawiany przepis art. 7 ust.2 pkt.1 wymagający wszczęcia dla takiego wyłączenia procedury planistycznej, ogranicza uprawnienia właścicielskie, to przecież z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wynika możliwość ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw w drodze ustawy wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Dbałość o ochronę i prawidłowe wykorzystanie terenów rolnych i leśnych także wpisuje się w te wartości. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że wobec zapisu § 2 uchwały wprowadzającego na obszarze z przeznaczeniem podstawowym – zabudowy zagrodowej – 2RM,15 RM i 22 RM jako dopuszczalnej zabudowy jednorodzinnej i działalności gospodarczej ( usług komercyjnych ) związanych zaopatrzeniem i bytowaniem ludności wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi ( w budynkach wolnostojącyh lub jako wbudowane ) oraz zieleni urządzonej pod warunkiem, ze łączna powierzchnia tych terenów nie przekroczy powierzchni 5000 m˛ niezbędne było uzyskanie zgody na zmianę ich przeznaczenia na cele nierolne. Wspomniane tereny nie zostały jednak wskazane we wniosku Wójta [...] z dnia 29 grudnia 20010r. zmienionym następnie 6 marca 2012r. i 27 września 2012r. o wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych o powierzchni 49,3252 ha w klasie R II i III na cele nierolnicze i nieleśne w tym 47,983 ha gruntów ornych w klasie R II, IIIa i IIIb oraz 1.3422 ha użytków zielonych w III klasie bonitacyjnej. Należy zatem podzielić zapatrywanie W. L., według którego brak wspomnianej zgody stanowi istotne naruszenie procedury planistycznej, o której stanowi art. 17 pkt.6 lit.c) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wobec jednak uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...]. na zmianę przeznaczenia pozostałych gruntów, o łącznej powierzchni 35,4560 ha, opisanych we wniosku, na cele nierolnicze, uwaga powyższa odnosi się tylko do terenów przeznaczonych pod zabudowę zagrodową o symbolach 2RM,15 RM i 22 RM, wraz z e wskazanymi w skardze załącznikami. Z tych powodów na podstawie art. 147 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) należało stwierdzić nieważność zaskarżonej uchwały w zaskarżonej części.