II SA/Lu 1050/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów p o s t a n a w i a odrzucić skargę. A. J. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów. W wykonaniu zarządzenia przewodniczącego wydziału z dnia 6 grudnia 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 49 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W myśl art. 47 § 1 p.p.s.a., do skargi należy dołączyć odpisy skargi i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Skarżący nie wykonał wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jednego odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem w ciągu siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, które nastąpiło w dniu 11 grudnia 2013 r. (k. 16 akt sądowych). W związku z powyższym, skarga A. J., jako zawierająca brak, którego skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 3 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.