II SA/Lu 1050/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...] znak: [...] o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...], znak: [...] o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty z dnia [...], znak: [...] o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W dniu 17 listopada 2014 r. do tutejszego sądu wpłynęła skarga Z. G. na postanowienie Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia [...], znak: [...] o udzieleniu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W treści skargi zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także wszystkich innych aktów podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracji zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...], znak: [...] zezwalającej na realizację inwestycji drogowej nie został przez skarżącego uzasadniony. Nie uprawdopodobnił on tym samym zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się również zaistnienia tych przesłanek z urzędu. Należy bowiem wskazać, że wykonanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej samo przez się nie musi prowadzić do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, stąd wnioskujący o wstrzymanie wykonania tej decyzji obowiązany jest przytoczyć konkretne okoliczności, które wskazywałyby na takie właśnie niebezpieczeństwo bądź skutki. Do takich okoliczności z pewnością zaś nie należy podnoszona przez skarżącego "nadmierna ingerencja inwestycji objętej decyzją w jego nieruchomość, nieporównywalnie większa niż w pozostałe nieruchomości". Ewentualność wyeliminowania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej z obrotu prawnego nie stanowi przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania tej decyzji. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu stanowi bowiem jedynie postępowanie o charakterze wpadkowym, które jest prowadzone w ściśle określonych granicach wyznaczonych treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie ma zatem możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, stąd niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Poza tym należy podkreślić, że to inwestor ponosi ryzyko, wykonując roboty budowlane na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w stosunku do której wszczęto postępowanie nadzwyczajne bądź wniesiono skargę do sądu administracyjnego. W przypadku bowiem ewentualnego wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego wynikające z tego negatywne konsekwencje obciążać będą wyłącznie inwestora. Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzekł, jak w postanowieniu.