II SA/Lu 1058/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec (sprawozdawca), Sędzia WSA Jacek Czaja, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. G. - redaktora naczelnego dziennika "[...]" na odmowę udzielenia informacji prasowej przez Zarząd Okręgowy [...] w Z. postanawia odrzucić skargę. W dniu 22 listopada 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga P. G. – redaktora naczelnego dziennika "Ł." na bezczynność Zarządu Okręgowego P. Z. Ł. w Z. polegającą na odmowie udzielenia informacji prasowej na wniosek z dnia 27 sierpnia 2013r. Skarżący jako podstawę prawną wskazał art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. – Prawo prasowe i wyjaśnił, że wnioskiem z dnia 27 sierpnia 2013r. dziennikarz dziennika "Ł.i" zwrócił się do Zarządu Okręgowego P. Z. Ł. w Z. "o udzielenie informacji poprzez wydanie kopii protokołów z posiedzeń oraz podjętych uchwał Zarządu Okręgowego odbytych w okresie obecnej kadencji, od 2010r. do dnia dzisiejszego, które nie były jeszcze udostępnione redakcji". Pismem z dnia 10 września 2013r. Związek zwrócił się do wnioskodawcy o precyzyjne wskazanie przedziału czasowego, z którego mają być udostępnione dokumenty i ewentualne wyszczególnienie dokumentów, których wnioskodawca sobie nie życzy. W odpowiedzi na to pismo redaktor naczelny dziennika "Ł." – P. G. w piśmie z dnia 17 września 2013r. wskazał, że wniosek został jasno sformułowany i nie wymaga doprecyzowania, dlatego wobec braku odpowiedzi żąda on sporządzenia odmowy w formie przewidzianej w art. 4 ust. 3 Prawa prasowego. W piśmie z dnia 23 września 2013r., skierowanym do P. G., P. Z. Ł. Zarząd Okręgowy w Z. wyjaśnił, że nie udzieli mu informacji, ponieważ w sprawie zastosowanie ma ustawa o dostępie do informacji publicznej, a nie ustawa Prawa prasowe, a poza tym wnioskodawcą był S. P., który nie wskazał upoważnienia i dokumentu, z którego wynika, że jest on dziennikarzem. W związku z powyższym, redaktor naczelny dziennika "Ł." – P. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zdaniem skarżącego organ błędnie uznał, że w sprawie ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, ponieważ "zapytanie prasy w trybie art. 4 ust. 1 u.p.p. nie zamienia się automatycznie we wniosek dziennikarza jako osoby fizycznej złożony w trybie u.d.i.p.". Ponadto odmowa udzielenia informacji prasowej narusza art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo prasowe, gdyż żądane informacje nie są objęte na podstawie odrębnych przepisów tajemnicą i nie naruszają prawa do prywatności, a tylko w takim przypadku odmowa byłaby dopuszczalna w świetle powołanego przepisu. W odpowiedzi na skargę P. Z. Ł. Zarząd Okręgowy w Z. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w sprawie ma zastosowanie art. 3a Prawa prasowego, wniosek o udostępnienie informacji powinien być skonkretyzowany, Zarząd Okręgowy PZŁ nie posiada osobowości prawnej, a S. P. nie wykazał, że jest dziennikarzem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3a ustawy z dnia 26 stycznia 1984r. - Prawo prasowe (Dz.U. z 1984r., Nr 5, poz. 24 ze zm.) – w zakresie prawa dostępu do informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198), zwanej dalej "u.d.i.p.". O ile zatem zostanie ustalone, że wnioskodawca jest "prasą" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo prasowe, żądanie dotyczy informacji stanowiącej informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do udzielenia takiej informacji, o którym mowa w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p. – postępowanie w przedmiocie udostępnienia tej informacji toczy się – zarówno przed organem, jak i przed sądem administracyjnym w trybie u.d.i.p., a nie w trybie ustawy – Prawo prasowe (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013r., I OSK 89/13), dlatego w takiej sytuacji wniesienie skargi do sądu administracyjnego w trybie ustawy – Prawo prasowe jest niedopuszczalne. Przepisy obu tych ustaw wskazują odmienne sposoby udostępniania informacji (prasowej, publicznej) i odmiennie określają sposób odmowy ich udostępnienia oraz tryb zaskarżania odmowy do sądu. Ustawa - Prawo prasowe w art. 4 ust. 3 stanowi, że w przypadku odmowy udzielenia informacji, na żądanie redaktora naczelnego, odmowę doręcza się zainteresowanej redakcji w formie pisemnej (...); odmowa powinna zawierać oznaczenie organu, jednostki organizacyjnej lub osoby, od której pochodzi, datę jej udzielenia, redakcję, której dotyczy, oznaczenie informacji będącej jej przedmiotem oraz powody odmowy. W świetle art. 4 ust. 4 – odmowę, o której mowa w ust. 3 lub niezachowanie wymogów określonych w tym przepisie można zaskarżyć do sądu administracyjnego (...); w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji administracyjnych. Z powołanego przepisu wynika, że w razie uwzględnienia skargi na odmowę (która może mieć postać bezczynności, skoro jest nią również "niespełnienie jej wymogów", a więc i formy), sąd nie stosuje art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz.270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", dotyczącego skargi na bezczynność organu – lecz ma obowiązek uchylić odmowę. Z kolei w świetle art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - odmowa udostępnienia powinna zostać wydana w formie decyzji administracyjnej - w razie zatem braku decyzji stronie przysługuje – zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - skarga na bezczynność. Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wniosek pochodzi bowiem od "prasy" w rozumieniu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo prasowe, zgodnie z którym pojęcie "prasa" obejmuje również zespoły ludzi i poszczególne osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Został złożony przez dziennikarza dziennika "Ł." – S. P., a następnie podtrzymany przez redaktora naczelnego tego dziennika P. G., a zatem nie ma wątpliwości, że pochodzi on od "prasy". Żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 5 kwietnia 2013r., I OSK 89/13 - "P. Z. Ł. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, do którego mają zastosowanie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji publicznej zobowiązane są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Analizując kompetencje P. Z. Ł. wynikające z przepisów ustawy stwierdzić trzeba, że ustawodawca przekazał mu do realizacji zadania z zakresu administracji publicznej. Zadania te wynikają m. in. z art. 34 ustawy Prawo łowieckie. Tymi zadaniami są m. in.: prowadzenie gospodarki łowieckiej w obwodach wyłączonych z wydzierżawienia i w obwodach wydzierżawionych przez koła łowieckie, troska o rozwój łowiectwa i współdziałanie z administracją rządową i samorządową, jednostkami organizacyjnymi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe i parkami narodowymi oraz organizacjami społecznymi w ochronie środowiska przyrodniczego, a także w zachowaniu i rozwoju populacji zwierząt łownych i innych dziko żyjących. Związek realizuje również inne zadania powierzone mu przez ministra właściwego do spraw ochrony środowiska. Wymienione zadania nałożone na związek w drodze ustawy ze względu na ich cel mają charakter publiczny (patrz. R. Stec, "Uprawianie łowiectwa i prowadzenie gospodarki łowieckiej. Uwarunkowania administracyjnoprawne, cywilnoprawne i organizacyjne.", Lex 2012). O publicznoprawnym charakterze działalności P. Z. Ł. świadczy także konieczność odbycia, przez osoby ubiegające się o uprawnienia do polowania, szkolenia prowadzonego przez Związek (art. 42 ust. 4 -7 ustawy Prawo łowieckie)". Żądane we wniosku z dnia 27 sierpnia 2013r. (podtrzymanym następnie przez redaktora naczelnego dziennika "Ł." P. G. w dniu 17 września 2013r.) informacje dotyczą protokołów posiedzeń i uchwał P. Z. Ł. Zarządu Okręgowego w Z., a takie protokoły i uchwały stanowią odzwierciedlenie publicznej działalności tego Związku, a zatem stanowią one informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. - są bowiem informacjami o sprawach publicznych. W sytuacji występującej w sprawie zastosowanie miały zatem – na mocy art. 3a Prawa prasowego – przepisy u.d.i.p., a zatem skarżący uprawniony był do wniesienia skargi na bezczynność tego organu. Tymczasem skarżący wniósł skargę na odmowę, o której mowa w art. 4 ust. 3 Prawa prasowego, a więc w trybie tej ustawy, co – jak wyżej wskazano – było niedopuszczalne. Z tych względów, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.