II SA/Lu 106/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, B. Wiśniewski (spr.) (asesor WSA), Protokolant Stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu 1 . uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Starosty Powiatowego z dnia [...], które nie podlegają wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej J. P. 10,00(dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn akt. II SA/Lu 106 / 03 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] października 2002r znak : [...] udzielającą J.S. pozwolenia na użytkowanie segmentu budynku gospodarczego zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej na działce nr.1115 w H. przy ulicy W. oznaczonego na planie zagospodarowania działki symbolem " 2 ". Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji odwołującej się J.P. , według której w sprawie doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Dowodziła ona , iż orzeczenie Starosty oparte zostało na orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego , które dotyczyło innego obiektu budowlanego . Wskazywała na pominięcie przy orzekaniu faktu nie wywiązania się przez zobowiązaną z nałożonych obowiązków w terminie wskazanym w decyzji , co zdaniem odwołującej się prowadziło do jej wygaśnięcia . Zdaniem odwołującej się zaskarżona decyzja nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla zastosowania przepisów prawa budowlanego z 1974r , a także narusza prawo materialne poprzez udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku w sytuacji, gdy bezsporny fakt nie wykonania obowiązków nałożonych na J.S. w terminie nakładał na organ nakazanie rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu. W ocenie Wojewody o decyzja Starosty była prawidłowa. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż decyzją z dnia [...] lipca 1998 r znak : [...] wydaną przez Kierownika Urzędu Rejonowego nałożono na J.S. obowiązek wykonania określonych robót budowlanych mających doprowadzić ,wybudowany przez nią bez stosownego pozwolenia na budowę , budynek gospodarczy do stanu zgodnego z prawem. W toku postępowania administracyjnego ustalono, iż w sprawie istnieje podstawa do odrębnego potraktowania każdego z kilku segmentów budynku jako samodzielnych części. Decyzją z dnia [...] września 2000 r znak. [...] Starosta udzielił wnioskodawczyni pozwolenia na użytkowanie części przedmiotowego budynku oznaczonego na planie zagospodarowania działki symbolem " 1". Skargę na decyzję Wojewody utrzymującą powyższą decyzję w mocy Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2002r (sygn.akt II SA / Lu 1730/ 00 ). 28 sierpnia 2002r J.S. wystąpiła o udzielenie pozwolenia na użytkowanie pozostałych części budynku oznaczonych na planie zagospodarowania działki symbolami " 2 " i " 3 ". Wyjaśniła , iż przedstawiła wszystkie wymagane dokumenty i poinformowała o wykonaniu zaleceń nakazanych jej decyzjami. Według organu odwoławczego podnoszony zarzut niedotrzymania terminu wykonania nakazanych robót nie ma znaczenia , skoro budynek został wykonany i nie stanowi zagrożenia dla zdrowia i mienia ludzi. Skarżąc decyzję Wojewody do Naczelnego Sądu Administracyjnego J.P. ponownie podniosła zarzut wykonania przez J.S. nałożonych na nią obowiązków po terminie wskazanym w decyzji. .W jej ocenie skutkiem tego powinno być wygaśnięcie decyzji, co prowadzi do wniosku , iż nie mogła ona stanowić podstawy dalszych rozstrzygnięć. W istocie zatem zaskarżona decyzja nie zawiera przekonującego rozstrzygnięcia i uzasadnienia zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Odpowiadając na skargę Wojewoda powtórzył wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Błędne jest założenie skarżącej o domniemanym wygaśnięciu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego dnia [...] lipca 1998 r w sprawie nałożenia na J.S. obowiązków mających na celu przywrócenie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem wyłącznie w oparciu o niedochowanie terminu w jakim czynności te miały być wykonane. Skutku o takim charakterze nie sposób wywieść z przepisów art.40 i 42 ustawy z dnia 24 października 1974r prawo budowlane ( Dz.U Nr.38 poz.229 ze zmianami )stanowiących podstawę orzekania w sprawie, które w ogóle nie zajmują się konsekwencjami uchybienia terminu do wykonania obowiązków. Możliwość orzeczenia o wygaśnięciu decyzji w trybie art.162 § 2 kpa wymaga natomiast wydania decyzji co w sprawie nie miało miejsca. Za trafny uznać należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2002r sygn. akt II SA /Lu 1730/00 stwierdzający, iż nałożony na adresata termin w trybie art.40 powołanej ustawy ma charakter porządkowy . Wykonanie zatem obowiązku w terminie późniejszym nie powoduje , że decyzja w tym przedmiocie wygasa. Nie jest to bowiem tzw. decyzja czasowa, która obowiązuje przez określony termin jej ważności jak np. decyzja koncesyjna czy decyzja o pozwoleniu na budowę , nakładająca obowiązek rozpoczęcia robót budowlanych przed upływem 2 lat od dnia w którym decyzja stała się ostateczna ( art.37 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane( tekst jedn. Dz.U z 2000 r Nr.106 poz.1126 ze zmianami ). Decyzja podlega natomiast uchyleniu z innych powodów. Sąd na mocy art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U Nr.153 , poz. 1270 ) rozstrzygając w danej sprawie nie jest bowiem związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oczywistą wadą decyzji wydanej przez Starostę jest brak jej uzasadnienia faktycznego i prawnego co czyni skutecznym zarzut naruszenia art.107 kpa. Na powyższe uchybienie skarżąca wskazywała już w odwołaniu od decyzji , jednak organ odwoławczy nie uznał za stosowne odnieść się do podnoszonej kwestii. Jeśli organ odwoławczy nie usuwa naruszenia prawa dokonanego przez organ I instancji to utrzymując w mocy bez zmian decyzję pierwszoinstancyjną także dopuszcza się naruszenia prawa. Nie można uznać za spełnienie wymogu art. 107 kpa powołanie się w uzasadnieniu decyzji wyłącznie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego zapadłego w innej sprawie . Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 lutego 1994r (sygn akt III ARN 2/ 94 ) ,iż wyczerpujące i wszechstronne uzasadnienie orzeczenia ma szczególne znaczenie wówczas, gdy w sprawie występują rozbieżne interesy stron, a rozstrzygnięcie musi przedłożyć jeden z tych interesów nad drugi. Wtedy szczególnie istotna rola uzasadnienia leży w tym, aby przekonać stronę , że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie to przyczyną tego są istotne powody. Ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do bardzo lapidarnych stwierdzeń z pewnością temu celowi nie służy. Sąd wskazuje też na błędne powołanie oznaczenia decyzji Starosty w orzeczeniu organu odwoławczego. Kwestia ta nie była przedmiotem sprostowania w trybie art.113 § 1 kpa , co także należy wyjaśnić. Rozpatrując sprawę ponownie organy administracji rzetelnie ocenią zebrany materiał dowodowy , wskażą fakty , które uznały za udowodnione, dowody na których się oparto, oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności – mocy dowodowej. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 ust.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uchylić zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 , a wstrzymanie wykonania decyzji oparto na treści art. 152 powyższej ustawy.