II SA/Lu 106/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Kierek po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]. w sprawie uznania jego zażalenia na bezczynność Wójta Gminy za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Przepis art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) ściśle określa zakres kognicji sądu administracyjnego. W myśl przepisu art. 3 § 2 powołanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1- 4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 powołanej ustawy). Zażalenie wniesione do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37 k.p.a. nie jest środkiem zaskarżenia w rozumieniu przepisów art. 141 - 144 k.p.a. Jest to jedynie środek dyscyplinujący organ pozostający w zwłoce, dlatego orzeczenie organu administracyjnego wydane po rozpoznaniu takiego zażalenia nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie, wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., nie należy do kategorii aktów, o których mowa w powołanym art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Z powyższych względów skarga w niniejszej sprawie jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.