II SA/Lu 1065/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc - Malec po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [...] znak: [..] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia [..] znak: [..] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego – skarżący Z. S. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd zważył, co następuje: W świetle art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Nawet zatem, jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 P.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. Oczywista bezzasadność skargi ma natomiast miejsce wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona – ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy, skarżący wniósł skargę po upływie 30 - dniowego terminu do jej wniesienia, wymaganego zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. Zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu 3 października 2013r. (potwierdzenie odbioru, k.62 akt admin.), zaś skargę wniósł w dniu 5 listopada 2013r. (data stempla pocztowego, k. 6 akt sądowych), a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Wobec powyższego, z powodu "oczywistej bezzasadności" skargi, należało odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a. W sytuacji występującej w sprawie i z uwagi na to, że skarżący wnosił o zwolnienie go od kosztów sądowych, od których jest ustawowo zwolniony na podstawie art. 239 ust. 1 lit. a P.p.s.a. - Sąd odstąpił od przesłania skarżącemu urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF" ze względu na bezcelowość tej czynności. Z tych względów, orzeczono, jak w sentencji.