II SA/Lu 1066/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego - w zakresie sprzeciwu skarżącej od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Strona skarżąca w złożonej skardze zwróciła się z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata i zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 26 października 2017 r. wezwano stronę do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF", w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Równocześnie z wezwaniem przesłano obowiązujący druk urzędowego formularza (k. 2, 9). Wezwanie do wykonania zarządzenia zostało wraz z drukiem urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczone stronie w dniu 2 listopada 2017 r. (zob. potwierdzenie odbioru, k. 10). W zakreślonym terminie strona nie wykonała wezwania. Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2017 r. referendarz sądowy pozostawił wskazany wyżej wniosek strony skarżącej bez rozpoznania. W dniu 27 listopada 2017 r. doręczone stronie odpis zarządzenia, od którego wniosła ona w dniu 30 listopada 2017 r. sprzeciw, podnosząc, że zarządzenie to jest bardzo krzywdzące, gdyż Sąd nie doręczył jej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprzeciw nie jest zasadny. Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W świetle art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Z powyższego unormowania wynika, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest uzależnione od złożenia go na obowiązującym druku urzędowego formularza. Stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257; dalej: rozporządzenie), w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustala się wzór formularza wniosku oznaczonego symbolem "PPF", dla wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Jeżeli wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony przez stronę na urzędowym formularzu, przesyła się stronie formularz w celu jego wypełnienia (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Z akt sądowych sprawy wynika, że wezwanie Sądu z dnia 27 października 2017 r. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF" wraz z drukiem tego oraz pouczeniem o skutkach niedochowania wezwania zostało doręczone w dniu 2 listopada 2017 r. dorosłemu domownikowi skarżącej, który podjął się doręczenia pisma adresatowi (k. 9, 10). Tym samym, zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a., należy przyjąć, że w tej dacie nastąpiło skuteczne doręczenie skarżącej opisanej przesyłki. Niewątpliwie – wbrew twierdzeniom strony – formularz urzędowy został doręczony przez Sąd w przesyłce odebranej przez domownika skarżącej. Termin do złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upływał więc 9 listopada 2017 r. W zakreślonym terminie strona skarżąca nie wykonała wezwania. Prawidłowo zatem referendarz sądowy pozostawił wniosek strony o prawo pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.