II SA/Lu 108/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Referent Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] na decyzję Dyrektora Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym z dnia 14 grudnia 2023 r., Nr 3/2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym na rzecz Fundacji [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Fundacja W. w L. (dalej jako "strona", "skarżąca", "Fundacja", "wnioskodawca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym (dalej również jako "organ", "Dyrektor Muzeum") z dnia 14 grudnia 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że w dniu 2 listopada 2023 r. drogą meilową strona zwróciła się do Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści umów ze sponsorami instytucji i konkretnych wydarzeń organizowanych i współorganizowanych przez Muzeum w latach 2020-2022 z podmiotami: G. A., L. S.A., P. "M. O.", K. P. M. S.A., P. S.A. oraz P. D. S.A. Wnioskodawca zażądał udostępnienia powyższej informacji w formie elektronicznej i przesłania jej na podany adres poczty elektronicznej. W związku ze skierowanym pytaniem Dyrektor Muzeum pismem z dnia 14 listopada 2023 r. poinformowało ww. podmioty, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną, o której mowa w art. 6 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") i zamierza je ujawnić. W odpowiedziach na powyższe pismo wskazane podmioty nie wyraziły zgody na udzielenie wnioskowanej informacji ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Dyrektor Muzeum Nadwiślańskiego w Kazimierzu Dolnym decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści umów ze sponsorami instytucji i konkretnych wydarzeń organizowanych i współorganizowanych przez Muzeum w latach 2020 - 2022 z następującymi podmiotami: G. A., L. B. S.A., P. "M. O.", K. P. M. S.A., P. S.A. oraz P. D. S.A. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przedmiot żądania stanowi informację publiczną zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W związku z tym, że żądanie udostępnienia informacji dotyczy mienia jednostki organizacyjnej samorządu Województwa Lubelskiego stwierdzono, iż stanowią one informację o majątku, którym dysponuje jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego, o których mowa w art. 4 ust. 1 (na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). Niemniej jednak organ stwierdził, że informacje, o które wnosiła skarżąca nie podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. w związku z zaistnieniem sytuacji określonej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. tj. ograniczenie prawa do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2022 r., poz. 1233), dalej jako "u.z.n.k.". Wyjaśniono, że Muzeum w ramach zawartych umów z podmiotami, których informacja dotyczy zobowiązało się do zachowania w ścisłej poufności treści umowy, jak również wszelkich informacji powziętych w trakcie realizacji umów zawierających wnioskowane informacje. Ponadto większość z wskazanych wyżej podmiotów wyraźnie zastrzegła, że wnioskowane informacje są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa lub mogą stanowić inne postaci prawnie chronionych tajemnic przedsiębiorcy. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny sprowadzający się w posiadaniu przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Dyrektor Muzeum stwierdziło, że w odniesieniu do wnioskowanych umów wskazane podmioty dokonały odpowiednich zastrzeżeń umownych bądź dokonały odpowiednich zastrzeżeń w przedstawionych stanowiskach. Zdaniem organu w niniejszej sprawie jest również spełniona druga przesłanka, tj. przesłanka materialna. Ujawnienie informacji w przedmiocie wysokości środków przekazanych na rzecz Muzeum w ramach umów sponsorskich/dotacji dotyczy kwestii o charakterze organizacyjnym, jak również dotyczącym sytuacji majątkowej podmiotów, stąd też informacje te posiadają wartość ekonomiczna, a ujawnienie ich lub nabycie ich przez osoby nieuprawnione, w ocenie Dyrektora Muzeum, mogłyby naruszyć interes przedsiębiorców - podmiotów, których wniosek dotyczy. Ponadto wynegocjowane warunki finansowe (w tym przekazane przez podmioty kwoty) w ramach których odbywała się promocja podmiotów opisanych we wniosku posiadają wartość negocjacyjną, a tym samym gospodarczą. Stąd też ich ujawnienie mogłoby mieć wpływ na pozycje podmiotów wobec podmiotów konkurencyjnych, które w podobny sposób chciałby dokonać własnej promocji. Wskazano, że Muzeum dokonało ważenia kolidujących ze sobą wartości przy zastosowaniu zasady proporcjonalności prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej oraz zastrzeżenia informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy uznając, że w tym przypadku zachodzą przesłanki do uznania, że ochroną w niniejszej sprawie powinna być objęta tajemnica przedsiębiorcy podmiotów, których wniosek dotyczy. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Muzeum Fundacja W. w L. w skardze do tut. Sądu wskazała, że analogiczna sytuacja była przedmiotem kontroli przez sądy administracyjne (II SA/Sz 498/18, II SA/Sz 153/20, I OSK 3514/18) i sądy wskazały, że sponsorowanie obiektu publicznego przez prywatny podmiot musi być jawne i transparentne. Tajemnicą przedsiębiorcy można objąć jedynie typową działalność spółki, która bezpośrednio kształtuje jej pozycję na rynku. Umowy sponsoringowe są powszechnie stosowane, trudno uznać je za innowacyjne czy nie znane szerszemu kręgowi podmiotów. Skarżąca wskazał, że sądy uznały, że często tego rodzaju umowy są jawne. Fundacja wniosła o uchylenie decyzji i zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, Muzeum wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślając, że tajemnica objęte są zarówno informację w zakresie treści umów, jak i działań marketingowych do których wykonania zobowiązany był sponsorowany, gdyż stanowi to element strategii działania, co stanowi informację organizacyjną i posiada wartość gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1364 ze zm., dalej "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji publicznej w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art.1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Orzecznictwo sądów administracyjnych doprecyzowało tę definicję, wskazując, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Przenosząc powyższe regulacje na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd stwierdza, że Dyrektor Muzeum będącego instytucją kultury, której organizatorem jest Województwo, jest dysponentem środków publicznych. Wobec tego należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, w tym o majątku, którym dysponuje. Ponadto kwestia ta nie była sporna pomiędzy stronami. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust.1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z ust. 2 art. 16 u.d.i.p. do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Bezsprzecznie wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, co oznacza, że powinna zostać udostępniona, chyba że zachodzą okoliczności, uzasadniające odmowę jej udostępnienia, przy czym zgodnie z art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu między innymi ze względu tajemnicę przedsiębiorcy i ten przepis prawa był podstawą odmowy przez organ udzielenia wnioskowanej informacji. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w u.d.i.p., ale terminem "tajemnica przedsiębiorstwa" ustawodawca posługuje się w przepisach dotyczących zwalczania nieuczciwej konkurencji. Art. 11 ust. 2 u.z.n.k. stanowi, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Na "tajemnicę przedsiębiorcy" składają się dwa elementy: materialny - posiadanie przez informację określonej wartości dla przedsiębiorcy oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tym samym ustawodawca pozostawił uznaniu przedsiębiorcy ocenę, czy z uwagi na charakter informacji podejmie on działania w celu zachowania ich w poufności. Warunkiem respektowania "tajemnicy przedsiębiorstwa" jest uprzednie złożenie w odniesieniu do konkretnych informacji zastrzeżenia, że nie mogą one być ogólnie udostępnione. Jednakże złożone zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa. Gospodarujący informacją publiczną i przyjmujący zastrzeżenia przedsiębiorcy powinien dokonać oceny zasadności wyłączenia jawności żądanej informacji, bowiem ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Wskazać także należy, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że ze względu zarówno na znaczenie społeczne takich informacji, jak i mając na uwadze interes chronionego w powyższy sposób przedsiębiorcy, zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o jej istnieniu (wyroki - WSA w Poznaniu z 10 października 2013 r., IV SA/Po 467/13, WSA w Warszawie z 10 lipca 2013 r., II SA/Wa 296/13 oraz NSA z 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14). Należy podkreślić że powołany powyżej przepis art. 5 ust. 2 zdanie 1 u.d.i.p. określa wyjątek od zasady, jawności informacji publicznych (art. 61 Konstytucji RP, art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), i w związku z tym nie może być interpretowany w sposób naruszający tą zasadę. W konsekwencji, wykładnia dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie wyłącznie samej arbitralnej decyzji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Przyjęcie takiego stricte formalistycznego stanowiska czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczające byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowanie przez przedsiębiorcę zastrzeżenie, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Złożone zatem przez niego zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, zgodnie z obowiązującym prawem ustali, że zastrzeżone informacje mają rzeczywiście charakter tajemnicy przedsiębiorcy. Co do elementu materialnego wyjaśnić należy, że z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. wynika, iż tajemnicę przedsiębiorcy stanowi poufna informacja posiadająca szeroko rozumianą wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna. Zastrzeżenie tajemnicy winno zatem dotyczyć informacji mających taki walor, a nie jakichkolwiek. Rodzaj informacji chronionych przez art. 11 ust. 2 u.z.n.k., a co za tym idzie, także art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest zatem różny, albowiem niektóre mają charakter techniczny lub technologiczny, a inne dotyczą szeroko rozumianej organizacji przedsiębiorstwa (jego struktury, przepływu dokumentów, sposobu kalkulacji cen, zabezpieczenia danych itp.). Wyliczenie ustawowe zawarte w art. 11 ust. 2 u.z.n.k. nie jest przy tym wyczerpujące. Aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalna wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa (zob. wyroki NSA: z 10 stycznia 2014 r., I OSK 2112/13, LEX nr 1456979; z 4 sierpnia 2015 r., I OSK 1639/14 i z 27 lutego 2015 r., I OSK 876/14, opubl. CBOSA). Podkreślić należy, że organ rozpoznający wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a w przypadku skargi sąd administracyjny, winny ocenić, czy istnieją przesłanki zarówno formalne, jak i materialne dla uznania, że dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Nie jest w tym wypadku decydująca wyłącznie wola przedsiębiorcy nadającego całemu pakietowi informacji klauzulę poufności. Kontrola sądowa w tym zakresie nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być ona w zasadzie prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony danych i tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu w połączeniu z udostępnionymi sądowi materiałami źródłowymi umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowania przesłanek utajnienia danej informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 192/13, LEX nr 1336339). Mając powyższe rozważania na względzie wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie organ w spornej kwestii przyjął, iż skutecznym i wystarczającym dla odmowy udzielenia wnioskowanej informacji jest zastrzeżenie przez podmioty (G. A., L. B. S.A., P. "M. O.", K. P. M. S.A., P.S.A. oraz P. D. S.A.) informacji jako mającej walor tajemnicy przedsiębiorcy w znaczeniu wyżej wskazywanym. Tym samym Dyrektor Muzeum uznał, że zostały spełnione łącznie przesłanki formalne i materialne do uznania, że w rozpatrywanym przypadku chodzi o informację stanowiącą tajemnice poszczególnych przedsiębiorców. W ocenie Sądu organ nie dokonał analizy i oceny, co do faktycznego wystąpienia w dokumentach źródłowych (żądanych umowach) przesłanek z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. Organ nie wyjaśnił w sposób wystarczający kwestii wystąpienia negatywnych przesłanek, uzasadniających odmowę udzielenia informacji publicznej. Przede wszystkim nie wykazano w żaden sposób, że poszczególne informacje zawarte w treści konkretnych umów przedstawiają rzeczywiście dla poszczególnych przedsiębiorców wartość gospodarczą czy organizacyjną jak wskazuje Dyrektor. Nie rozważono także, czy istotnie ujawnienie informacji, zawartych w poszczególnych umowach może rzeczywiście zaszkodzić interesom danego przedsiębiorcy i z jakich względów. Ogólne wskazanie, że ujawnienie żądanych informacji mogłoby mieć wpływ na pozycję podmiotów wobec podmiotów konkurencyjnych, które w podobny sposób chciałyby dokonać własnej promocji, jest w ocenie Sądu niewystarczające. Zdaniem Sądu organ powinien dokonać wnikliwej analizy postanowień poszczególnych umów czy zawierają tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu wyżej przytoczonym, a nie jedynie zaakceptować stanowisko poszczególnych przedsiębiorców bez ich konfrontacji z dokumentami źródłowymi. W sprawie więc konieczna była weryfikacja stanowisk poszczególnych przedsiębiorców z treścią konkretnych umów. Sąd również wskazuje, że w aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów źródłowych (umów), co umożliwiłoby kontrolę stanowiska organu. W tym miejscu wskazać należy, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy (por. np. wyrok WSA w Gliwicach z 13 listopada 2018 r. IV SA/Gl 783/18, LEX nr 2583738). Nie jest wystarczające jedynie oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje stanowią dla niego wartość gospodarczą, konieczne jest bowiem wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. Organ w uzasadnieniu decyzji o odmowie udostępnienia tych informacji powinien wyjaśnić, dlaczego konkretne informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (wyrok WSA w Poznaniu z 7 czerwca 2018 r., IV SAB/Po 32/18, LEX nr 2511166). Przesłanki nieudzielenia informacji publicznej muszą być przez podmiot obowiązany omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek ograniczenia prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 192/13). Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie zostało w sposób prawidłowy wykazane czy istotnie zaistniały warunki uzasadniające odmowę udostępnienia żądanej informacji publicznej z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. W związku z powyższym doszło do naruszenia wskazanych przepisów w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną Sądu, zaprezentowaną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności rozpoznając ponownie wniosek skarżącej weryfikując wyjaśnienia poszczególnych przedsiębiorców dokona szczegółowej analizy konkretnych postanowień poszczególnych umów i wnikliwie oceni, z jakich względów konkretne umowy w istocie zawierają tajemnicę danego przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 zł, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.