II SA/Lu 1086/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie NSA Halina Chitrosz, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant Wiesława Wojtal, po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi Z.M., J.K., E.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] r. w sprawie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji budynku mieszkalnego, wielorodzinnego-dwurodzinnego na nieruchomości położonej w L. przy ul.[...] -ul.[...] dz.nr ewid. [...] Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Wydziału Architektury i Administracji Budowlanej Urzędu Miejskiego , działając z upoważnienia Prezydenta Miasta, po rozpatrzeniu wniosku Z.M., E.Z. i J.K. odmówił ustalenia warunków zabudowy zagospodarowania terenu dla realizacji budynku mieszkalnego. Takie stanowisko organ uzasadnił tym, iż zamierzenie wnioskodawców jest sprzeczne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ wskazana działka leży w obszarze przeznaczonym pod zabudowę wielorodzinną o strefie III-XI kondygnacji i konieczna jest realizacja według kompleksowej dokumentacji całego zespołu. Nie jest dopuszczalne zagospodarowanie tylko działki nr [...] - wystąpienie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinno obejmować większość działek znajdujących się w obszarze 82MW, co umożliwi kompleksowe zagospodarowanie terenu. Przedmiotowy kwartał zabudowy położony jest w rejonie ważnego w skali miasta skrzyżowania Al. [...] i Al. [...] i przeznaczony pod możliwe intensywne zainwestowanie zabudową wielorodzinną o wysokich standardach przestrzennych i użytkowych. Zagospodarowanie terenu w inny sposób niż pokazany graficznie na wyrysie planu miejscowego, stanowiącego załącznik graficzny do Zarządzenia zatwierdzającego ww. plan , który przewiduje inwestycję nie tylko w graniach wnioskowanej działki, byłoby naruszeniem postanowień tego planu. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał na brak normatywnego dostępu działki do drogi publicznej oraz na brak możliwości prawidłowego zagospodarowania przedmiotowego obszaru przy pozostawieniu istniejących podziałów własności, z uwagi na zbyt małą powierzchnię poszczególnych działek - również działka nr [...] o wielkości 337 m2 nie spełnia warunków dla prawidłowego zagospodarowania zabudową jednorodzinną wolnostojącą. Nie zgadzając się z taka decyzją, Z.M., E.Z i J.K. odwołali się od niej do Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnosząc, iż organ przy wydawaniu decyzji nie wziął pod uwagę planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego z 1986 r., który ma charakter planu nadrzędnego w stosunku do planów szczegółowych. Zaś w planie ogólnym zagospodarowania działka ta leży na terenie oznaczonym symbolem IIIA6MW z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, jednak ogólne ustalenia tego planu (pkt 2.1.3.4. i 2.1.3.5.) zalecają zróżnicowanie sposobu kształtowania i form zabudowy mieszkaniowej, dopuszczając na terenach budownictwa wielorodzinnego jako uzupełniającą formę zabudowę niską. Podkreślił też, iż w stosunku do właścicieli sąsiednich nieruchomości wydawana była decyzja pozytywna. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ II instancji podtrzymał ustalenia i wniosku organu I instancji, wskazując nadto, iż wbrew zrzutom odwołujących nie zachodzi sprzeczność pomiędzy Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miejskiego a planem szczegółowym zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "[...]", bowiem w ustaleniach obu planów dla tego obszaru przewidziano zabudowę wielorodzinną. Przepisy zaś ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują "stosunku nadrzędności" jednych planów miejscowych nad innymi. Jako nie mające znaczenia w przedmiotowej sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało argumenty podnoszone przez odwołujących się, dotyczące innych decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które były wydawane dla sąsiednich nieruchomości. Planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego . Organ odwoławczy podkreślił, że uprawnienia właściciela wynikające z posiadanego tytułu prawnego do nieruchomości, nie są nieograniczone: mogą być wykonywane w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego, co wynika z art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, nie naruszając jednak konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, Z.M,, E.Z. i J.K. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosili, iż w sposób oczywisty narusza ona ich prawo własności oraz przepis art. 43 ustawy z dn. 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zarzucono, iż decyzja nierówno traktuje wobec prawa różnych właścicieli nieruchomości o podobnych warunkach. Zdaniem skarżących, Kolegium nie odniosło się do ustaleń planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, które zalecają zróżnicowanie sposobu kształtowania i form zabudowy mieszkaniowej dopuszczając na terenach budownictwa wielorodzinnego jako uzupełniającą formę zabudowę niską. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art.3 i art.106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ) z dniem 1 stycznia 2004 roku utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 z późn.zm.) i przestały funkcjonować ośrodki zamiejscowe tego sądu, a w ich miejsce powstały wojewódzkie sądy administracyjne (art.85 powołanej ustawy ). Stosownie do art. 97 ( 1 powołanej ustawy sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, będący sądem właściwym zgodnie z art. 13 ( 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych) - stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowił art. 39 w zw. z art. 40 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. O zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm./, zgodnie z którymi ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wymaga zmiana zagospodarowania terenu, polegająca w szczególności na wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego - w tych sprawach orzeka się w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Plan taki zgodnie z art. 7 powołanej ustawy, posiada walor prawa miejscowego i wiąże w sposób bezwzględny wszystkich podejmujących działalność inwestycyjną. Oznacza to, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią przesłankę oceny decyzji określającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem jej zgodności z prawem i tylko w przypadku gdy dane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie można stronie odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Nie było w sprawie sporne, iż prawem miejscowym dla obszaru obejmującego teren planowanej inwestycji jest Plan Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miejskiego, zatwierdzony uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej wz dnia [...] r. z późniejszymi zmianami z dnia [...] r. (Dz.Urz.Woj.[...]. Nr [...] poz.[...]) oraz miejscowy plan szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla mieszkaniowego "[...]", zatwierdzony zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...] r. Na Planie Ogólnym, teren planowanej inwestycji jest oznaczony symbolem IIIA 6 MW i określony jako "projektowane osiedle wielorodzinne "[...]" z urządzeniami usług podstawowych, wskaźnik intensywności zabudowy 0,4", zaś według planu szczegółowego, działka nr [...]leży na terenie obszaru oznaczonego symbolem 82 MW, który został w planie określony jako "projektowana zabudowa wielorodzinna o strefie III do XI kondygnacji; konieczna realizacja według kompleksowej dokumentacji całego zespołu; garaże podziemne pod wnętrzem blokowym z równoczesnym zaopatrzeniem podziemnym obiektów usługowych". Ustalenie zatem, iż planowana inwestycja byłaby sprzeczna z założeniami tego planu nie mogą być uznane za dowolne. Trafnie wskazano w zaskarżonej decyzji, iż przytoczone ustalenia obu planów nie są ze sobą sprzeczne: oba wskazują na planowaną w przedmiotowym obszarze zabudowę wielorodzinną – osiedle wielorodzinne. Plan szczegółowy jedynie konkretyzuje wytyczne planu ogólnego. W tym przypadku nie zachodzi więc sprzeczność obu planów, a jedynie sytuacja dookreślenia jednego przez drugi. Zarzut skargi w tym zakresie uznać należy zatem za chybiony. Wytyczne zawarte w szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego "osiedla mieszkaniowego "[...]" zawierają wymóg realizacji według kompleksowej dokumentacji całego zespołu. Ni można zatem przyjąć, iż ocena zaskarżonej decyzji, że planowana przez skarżących inwestycja dotycząca wyłącznie jednej działki o powierzchni 337 m2 przy ul.[...] dokonana została z naruszeniem art. 80 kpa. Skarżący zarzucają nie odniesienie się w decyzji SKO do podnoszonego w odwołaniu argumentu, iż ustalenia Planu Ogólnego zalecają zróżnicowanie sposobu kształtowania i form zabudowy mieszkaniowej dopuszczając na terenach budownictwa wielorodzinnego jako uzupełniającą formę zabudowę niską. Odnosząc się do tego argumentu, należy zauważyć, że powołane różnicowanie sposobu kształtowania i form, również powinno odbywać się w systemie planowania kompleksowego, zgodnie z wytycznymi planu. Wydawane wobec innych właścicieli nieruchomości decyzje administracyjne nie mogą być przedmiotem badania Sądu w niniejszej sprawie, a skarżący nie wykazali, by decyzje te – o ile zostały wydane – dotyczyły takiej samej podstawy faktycznej i prawnej. Skoro zatem zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie oraz przepisów prawa materialnego, które były podstawą jej wydania na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.