II SA/Lu 1086/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Kinga Górka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego C. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskami z [...], [...] i [...] lipca 2017 roku wnioskodawca zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: 1. ilości kontroli podatkowych rozpoczętych odrębnie w roku [...], [...] i [...] i w tych samych latach zakończonych w zakresie: a) "zaskarżonych do wyższej instancji", w tym: ilości kontroli z ww. okresu zakończonych pozytywnie dla organu, ilości kontroli z ww. okresu zakończonych pozytywnie dla podatnika, ilości kontroli z ww. okresu zaskarżonych do wyższej instancji, ilości kontroli z ww. okresu gdzie druga instancja przyznała racje podatnikowi, ilości kontroli z ww. okresu gdzie druga instancja przyznała racje organowi, ilości kontroli z ww. okresu gdzie sprawa została skierowana do WSA, ilości kontroli z ww. okresu gdzie WSA przyznał rację podatnikowi, ilości kontroli z ww. okresu gdzie WSA przyznał rację organowi, ilości kontroli z ww. okresu gdzie sprawa została skierowana do NSA, ilości kontroli z ww. okresu gdzie NSA przyznał rację podatnikowi, ilości kontroli z ww. okresu gdzie NSA przyznał rację organowi, b) ilości kontroli z ww. okresu w którym organ dokonał domiaru podatku (PIT, CIT, VAT), c) ilości kontroli z ww. okresu gdzie organowi po dokonaniu domiaru udało się odzyskać 100% należnego podatku, d) ilości kontroli z ww. okresu gdzie organowi po dokonaniu domiaru udało się odzyskać 75% należnego podatku, e) ilości kontroli z ww. okresu gdzie organowi po dokonaniu domiaru udało się odzyskać 50% należnego podatku, f) ilości kontroli z ww. okresu gdzie organowi po dokonaniu domiaru udało się odzyskać 25 % należnego podatku, g) ilości kontroli z ww. okresu gdzie organowi po dokonaniu domiaru nie wszczynał postępowania egzekucyjnego ze względu na bezskuteczność prowadzonej egzekucji, ze względu nie uzyskania z egzekucji sumy wyższej od kosztów egzekucji, h) ilości kontroli z ww. okresu gdzie organowi po dokonaniu domiaru nie wszczynał postępowania egzekucyjnego ze względu na bezskuteczność prowadzonej egzekucji, gdyż podatnik ogłosił upadłość, 2. wartości dokonanych domiarów w wyniku zakończonych kontroli rozpoczętych w roku [...], [...] i [...] 3. wartość odzyskanych należności w wyniku zakończonych kontroli z ww. okresów, 4. wartości umorzonych należności w wyniku zakończonych kontroli z ww. okresów, 5. kosztów prowadzonych postępowań związanych z zakończonymi kontrolami z ww. okresów z uwzględnieniem wynagrodzeń pracowników urzędu. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. pismem z [...] lipca 2017 roku przekazał wnioskodawcy odpowiedź w zakresie ilości rozpoczętych kontroli, ilości kontroli rozpoczętych i zakończonych w tym samym roku, ilości kontroli pozytywnych i negatywnych dla organu oraz ilości kontroli wszczętych i dotychczas niezakończonych za lata [...] - [...]. W odniesieniu do pozostałych pytań Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. decyzją nr [...] z [...] lipca 2017 roku odmówił udzielenia informacji uzasadniając to tym, ze żądane informacje są informacją przetworzoną, a wnioskodawca nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego. Od przedmiotowej decyzji zostało wniesione odwołanie, w którym zarzucono naruszenie przepisów: art.7, art. 61 ust.1, art. 61 ust. 3 w związku z art.31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz prawa materialnego tj. art. 1 ust. 1 punkt 1 oraz art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 5 ust. 4, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. ( t.j. Dz.U. 2016 poz. 1764 ) dalej "u.d.i.p", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, podniesiono także zarzut naruszenia przepisów procedury tj. art 6, art. 7, art. 10, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt. 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. 1960 Nr 30, poz. 168) dalej "k.p.a". Powyższe zarzuty - zdaniem odwołującego – wywołały skutek w postaci wydania i sporządzenia wadliwej decyzji zawierającej błędne uzasadnienie prawne i faktyczne, w tym zwłaszcza w zakresie uznania przez organ, iż informacje wnioskowane stanowią informację przetworzoną, a także w dalszej kolejności brakiem wezwania wnioskodawcy do wykazania interesu publicznego, brakiem poinformowania wnioskodawcy o niemożliwości udostępnienia informacji w sposób przez niego wnioskowany. Organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] września 2017 r. przyznał rację odwołującemu, że nie wezwanie do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego naruszyło art. 14 ust 2 w związku z art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. Organ podkreślił, że osoba ubiegająca się o udostępnienie informacji publicznej nie ma obowiązku wiedzieć na etapie składania wniosku, że mamy do czynienia z informacją przetworzoną. To od udostępniającego zależy, czy wnioskowaną informację uzna za przetworzoną, czy też nie. Jeżeli podmiot uzna, że wnioskowana informacja jest informacją przetworzoną musi poinformować o tym i wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Jak stwierdził Dyrektor Izby Administracji Skarbowej organ pierwszej instancji tego nie uczynił. Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie ze znowelizowaną ustawą Kodeks postępowania administracyjnego, na organ odwoławczy nałożony jest obowiązek wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności i wydania decyzji rozstrzygającej sprawę - zamiast przekazywania jej do ponownego rozpatrzenia. W związku z powyższym organ pismem [...] z dnia [...] września 2017 roku wezwał odwołującego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Pismem z [...] września 2017 r. (data wpływu [...] września 2017 r.) odwołujący stwierdził, że konkretne dane mogą przyczynić się do usprawnienia funkcjonowania państwa lub jego organów. Według odwołującego, sprawność działania organu administracji publicznej, ma kształt normy zadaniowej i z tego punktu widzenia obowiązek realizowania celu publicznego przez organ skarbowy jest zadaniem wyznaczonym przez konstytucyjną normę zadaniową i podlega w konsekwencji w zakresie ich nie wykonania lub nienależytego wykonania. Skarżący ma więc interes publiczny związany ze sprawami dotyczącymi funkcjonowania państwa oraz jego organów. Organ odwoławczy odnosząc się do tych wyjaśnień, stwierdził, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Powołany przepis ogranicza uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej poprzez konieczność wykazania, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie wystarczy zatem, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania. W przedmiotowej sprawie część danych o jakie wnioskował odwołujący we wnioskach z [...], [...] i [...] lipca 2017 r. w ocenie organu, są informacją przetworzoną, w związku z tym mogłyby być udostępnione, ale po wykazaniu szczególnie istotnego interesu publicznego. Organ podkreślił, że udzielenie informacji przetworzonej byłoby uzasadnione interesem publicznym, o tyle o ile mogłoby się to realnie przełożyć na poprawę funkcjonowania urzędu bądź administracji w ogólności. Odwołujący w żaden sposób nie udowodnił, zdaniem organu, że gdyby nawet otrzymał przetworzoną informacje publiczną, to jej zakres mógłby realnie wpłynąć na poprawę funkcjonowanie państwa, czy administracji. Organ II instancji stwierdził, że nie widział podstaw do uznania wyjaśnień odwołującego, iż został wykazany szczególnie istotny interes publiczny. Odnośnie pozostałych zarzutów organ odwoławczy zaznaczył, że w postępowaniu dotyczącym udzielenia informacji publicznej przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, stosownie do art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia tego postępowania. W ocenie organu zarzuty naruszenia przepisów procedury tj. art 6, art. 7, art. 10, art. 15 w zw. z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt. 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa są bezzasadne. W szczególności organ podkreślił, że zarzut naruszenia art. 15 w związku z art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest bezpodstawny, ponieważ organ I instancji zawarł w zaskarżonej decyzji pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który jest organem wyższego stopnia w stosunku do Naczelnika Urzędu Skarbowego w C.. W ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzja organu pierwszej instancji zawierała wszelkie elementy adekwatne do rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 107 § 1 i 3 kpa. Na powyższą decyzję odwołujący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucając naruszenie: . art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa; . art. 61 ust. 3 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepisy te stanowią podstawę ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne ograniczenie tego prawa w niniejszej sprawie; . art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 w związku z art. 7 Konstytucji RP, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym uznanie, że organizacja przedsiębiorców i pracodawców nie jest uprawniona do uzyskania każdej informacji o sprawach publicznych, w tym w zakresie przebiegu i efektów kontroli; . art. 1 ust. 1 w związku z art. 2 ust. u.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym nieudostępnienie informacji o sprawach publicznych; art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było udostępnienie informacji przetworzonej; . art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej było udostępnienie informacji przetworzonej i tym samym, poprzez błędną wykładnię ww. przepisu lub niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie obowiązku wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej "szczególnie istotnego interesu publicznego" przez podmiot udzielający odpowiedzi, uznanie, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka "szczególnie istotnego interesu publicznego"; . art. 5 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym ograniczenie dostępu do informacji w sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa w zakresie przebiegu i efektów kontroli podczas, gdy informacja publiczna w zakresie realizacji zadań publicznych podlega udostępnieniu na wniosek w terminie 14 dni; . art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym niesprostanie wymogom uzasadnienia decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej, poprzez nieuzasadnienie braku "szczególnie istotnego interesu publicznego" wnioskodawcy, poprzez błędne uznanie, że w interesie strony wnioskującej jest wykazanie "szczególnego interesu publicznego" . art. 16 ust. 2 pkt. 2 u.d.i.p. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak podania informacji zawierających imiona, nazwiska oraz funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji publicznej w niniejszej sprawie i tym samym nie sprostanie wymogom formalnym wydanej decyzji; . art. 6, art. 7, art. 7a, art. 10 w związku z art. 107 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i tym samym nieuwzględnienie obowiązujących norm prawnych, poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, poprzez ograniczenie dostępu do informacji publicznej, poprzez ograniczenie możliwości czynnego udziału wprowadzonym postępowaniu, poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, poprzez niesprostanie wymogom uzasadnienia faktycznego wydanej decyzji; . art. 138 par. 2 k.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez nieuchylenie decyzji organu pierwszej instancji, pomimo iż decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymane nią w mocy odmowne rozstrzygnięcie I instancji nie naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, bądź też stwierdzenie ich nieważności. Na wstępie podkreślić należy – co pozostaje w niniejszej sprawie poza sporem – że Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. jest, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej. Informacje objęte wnioskiem skarżącego niewątpliwie stanowią informację publiczną. Odnoszą się bowiem do jednego z zadań urzędów skarbowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 2.d.i.p. Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Jak wynika z treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje – co do zasady – bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Dostęp do informacji publicznej jest co do zasady bezwarunkowy. Stosownie bowiem do art. 2 ust. 2 u.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Powyższa zasada doznaje jednak ograniczenia w sytuacji, gdy udostępnienie określonej informacji publicznej wymaga jej uprzedniego przetworzenia przez adresata wniosku. Jakkolwiek bowiem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji przetworzonej, to jednak wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust 1 pkt 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji publicznej przetworzonej jest zatem uzależnione od spełnienia tej przesłanki. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej. W judykaturze i doktrynie przyjmuje się jednak, że informacja prosta to informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem, przy czym podkreśla się jednocześnie, że samo usunięcie z treści udostępnianej informacji danych osobowych nie oznacza przetworzenia informacji. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast "informacją przetworzoną" jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów. Informacja przetworzona to taka informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13, LEX nr 1368968). Wielokrotnie wyjaśniano w wyrokach sądów, że przetworzenie informacji to zebranie lub zsumowanie pojedynczych informacji powstałych na podstawie różnych kryteriów, które wymagają odpowiedniego zestawienia, samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia stosownych czynności analitycznych, a także zgromadzenia informacji prostych poprzez przegląd materiałów źródłowych, w których są zawarte, a ich ilość konieczna dla sporządzenia wykazu wskazanego we wniosku jest znaczna i angażuje po stronie wnioskodawcy środki i zasoby konieczne do jego prawidłowego funkcjonowania. Podkreśla się też, że jeżeli do utworzenia zbioru informacji prostych jest wymagany znaczny nakład środków i zaangażowania pracowników, a w szczególności gdy w celu wybrania dokumentów, o które wnioskuje osoba zainteresowana, jest wymagane dokonanie analizy całego zasobu posiadanych dokumentów to informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 stycznia 2018 r., II SA/Sz 1034/17, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/5D76589FC5, por. wyrok WSA Krakowie z dnia 17 marca 2017 r., II SA/Kr 1612/16, CBOSA; wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. I OSK 202/12, Lex nr 1264654). W ocenie Sądu skarżący domaga się udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Przede wszystkim wniosek dotyczy trzech lat, tj. [...], [...] i [...]. Jak wynikało z odpowiedzi organu na skargę urzędy skarbowe nie prowadzą ewidencji, z których w prosty sposób można pozyskać dane o jakie wnosiła skarżąca. Ewidencje prowadzonych postępowań podatkowych nie odnoszą się jedynie do postępowań tzw. "pokontrolnych". Zawierają one - jak wyjaśnia organ – wykazy wszystkich postępowań prowadzonych w odniesieniu do poszczególnych podatków, nie odnoszą się natomiast do postępowań "pokontrolnych" wszczętych i zakończonych w konkretnym okresie. Postępowania egzekucyjne także nie są ewidencjonowane w sposób pozwalający na pozyskanie wprost informacji o stopniu zaspokojenia wierzyciela podatkowego, nie są prowadzone również ewidencje zawierające informacje o liczbie kontroli, po których organ podatkowy nie wszczynał postępowań egzekucyjnych z uwagi na przesłankę nie uzyskania w toku egzekucji sumy wyższej wydatków egzekucyjnych lub umorzył prowadzone postępowanie egzekucyjne z uwagi na upadłość zobowiązanego. Jak podnosi organ udzielenie odpowiedzi na wszystkie pytania zawarte we wniosku wymagałoby opracowania dokumentów w oparciu o analizę posiadanych danych. W ocenie Sądu, w świetle powyższego, za prawidłowe należało uznać stanowisko organów obu instancji, że w analizowanym przypadku informacja objęta wnioskiem nie istnieje w postaci odpowiadającej żądaniu strony, a jej udzielenie musiałoby być poprzedzone jej wytworzeniem, tak aby informacja mogła przyjąć treść i formę oczekiwaną przez wnioskodawcę i z tego względu wnioskowana informacja wyczerpuje definicję informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nietrafny jest zatem zarzut skarżącego, o błędnym zakwalifikowaniu przez organ wnioskowanej informacji publicznej jako przetworzonej informacji publicznej. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wnioskujący o udzielenie informacji przetworzonej powinien więc przed organem wykazać interes publiczny, bowiem w przeciwnym razie musi się liczyć z decyzją odmowną (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Mając zaś na uwadze, że wnioskodawca w chwili składania wniosku mógł nie mieć świadomości takiego charakteru żądanych informacji, jako prawidłowe ocenić należy działanie organu polegające na wezwaniu wnioskodawcy do wykazania szczególnego interesu publicznego przemawiającego za uwzględnieniem jego wniosku. Udzielona odpowiedź na to wezwanie stanowiła punkt wyjścia co do dalszego sposobu rozpoznania przedmiotowego wniosku. Stwierdzenie skarżącego, w odpowiedzi na wezwanie organu, że konkretne dane mogą przyczynić się do usprawnienia funkcjonowania państwa lub jego organów, w ocenie sądu jest niewystarczające i zbyt ogólne. Należy wyjaśnić, że pojęcie "szczególnie istotnego interesu publicznego" jest pojęciem niedookreślonym i niezdefiniowanym na gruncie obowiązującego prawa. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych instytucji publicznych jako prawnej całości. Co do zasady ujawnienie każdej informacji o działaniach podejmowanych przez władzę publiczną leży w kręgu zainteresowania obywatela, czy też szeroko rozumianej opinii publicznej. Jednakże ustawodawca uzależnił udzielenie informacji publicznej przetworzonej od wykazania po stronie żądającego, że uzyskanie przedmiotowej informacji będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Ustawodawca kładzie tu szczególny nacisk na kwalifikowaną formę interesu publicznego poprzez sformułowanie "szczególnie istotne". Szczególny interes publiczny powinien być rozumiany w ten sposób, że żądana informacja jest bardzo istotna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie powinno przyczynić się do bardzo ważnych dla Państwa, instytucji publicznych, czy społeczeństwa działań w szczególności, w zakresie poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10). W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przyjmuje się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. W orzecznictwie podkreśla się, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. Z brzmienia art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że nie wystarczy, aby uzyskanie informacji przetworzonej było istotne dla interesu publicznego, lecz ma być szczególnie istotne, co stanowi dodatkowy kwalifikator, przy ocenie, czy dany wnioskodawca ma prawo do jej uzyskania (wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., I OSK 1870/10, LEX nr 951999). Z przyczyn opisanych powyżej argumentację skarżącego w omawianym zakresie należy uznać za nietrafną. Skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że gdyby nawet otrzymał przetworzoną informację publiczną, to jej zakres mógłby realnie wpłynąć na poprawę funkcjonowanie państwa, czy administracji. Wywody skarżącego nie były poparte żadnym argumentem wskazującym, że wnioskowane dane mogłyby mieć realny wpływ na usprawnienie czy poprawę funkcjonowania Urzędu Skarbowego w C., a tym bardziej Państwa, jak zaznaczył w piśmie z dnia [...] września 2017 r. Uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji (art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Działanie wnioskodawcy nie tylko w interesie indywidualnym, lecz w interesie "ponadindywidualnym" nie jest samoistnie wystarczające dla przyjęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego" takiego działania. W związku z tym brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1737/11; wyrok NSA z dnia 5 marca 2013 r., I OSK 3097/12). W okolicznościach niniejszej sprawy analizując treść wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2017 r., oraz pisma z dnia [...] września 2017 r., Sąd stwierdza, iż skarżący nie wykazał, że otrzymanie przez niego informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w złożonym wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W świetle powyższego tym bardziej nie zasadne, w ocenie sądu, jest twierdzenie skarżącego, jakoby to na organie zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej ciążył obowiązek wykazania braku istnienia przesłanki ustawowej koniecznej dla udzielenia informacji przetworzonej. Jak słusznie wskazał organ, uprawnienie do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ niewłaściwie zastosował art. 5 ust. 3 u.d.i.p., sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że powołany przepis ustawy o dostępie do informacji publicznej nie był podstawą prawną decyzji organu I i II instancji. W ocenie Sądu, nie można też zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym uregulowaniem, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1). W myśl przepisu art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Konstytucja dopuszcza zatem w sytuacjach wyjątkowych ograniczenie prawa do informacji publicznej w drodze ustawy. Ograniczenie takie wprowadza właśnie m.in. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że uzyskanie przetworzonej informacji zależy od jej "istotności" dla interesu publicznego. Podsumowując, ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania tego aktu z obrotu prawnego. Organ poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiódł z nich prawidłowe wnioski, przytoczył przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego i omówił ich treść. W toku przeprowadzonego postępowania Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie. W sprawie zostały zastosowane prawidłowe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 k.p.a., znajdującego zastosowanie w związku z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na mocy art. 151 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku