II SA/Lu 1087/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie Jerzy Drwal (spr.) /asesor WSA/, NSA Krystyna Sidor, Protokolant st. sekr. Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi A. K., P. K., Z. K., D. K., P. K., S. Sz., Ł. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. Burmistrz Miasta , po ponownym rozpoznaniu wniosku Biura Projektów Budownictwa Drogowego w K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie drogi – ulicy [...] (działka Nr 61/3 i część działki Nr 86) w K.. Odwołanie od powyższej decyzji Burmistrza Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wnieśli: Z. K., J. Z., M. K., P. K., P. K., A. K., A. K., S. S. i E. K. – zarzucając decyzji, iż nie uwzględnia ona zaleceń organu odwoławczego oraz w dalszym ciągu narusza prawo własności ich działek. Wnosili także o dokonanie wznowienia granic na całej długości projektowanej drogi w oparciu o tytuły własności działek. Z odrębnego odwołania A.K. i P. K. wynikało ponadto, że decyzja Burmistrza Miasta z dnia [...] kwietnia 2002r. nie zawiera ustaleń dotyczących przebiegu granic drogi hipotecznej oraz drogi planowanej. Po rozpatrzeniu wniesionych w dniu 6 maja 2002r. odwołań, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i ustaliło, co następuje: Prawo miejscowe dla obszaru obejmującego teren planowanej inwestycji stanowi Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., zatwierdzony Uchwałą Nr II/15/80 Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 29 kwietnia 1980r. , ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym WRN Nr 6, poz. 23 z dnia 22 sierpnia 1980r. z późniejszymi zmianami. Biorąc pod uwagę powyższy plan, którego fragment załączono do akt sprawy, zwłaszcza w części dotyczącej układu komunikacyjnego miasta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że na stronie 56 planu, pod symbolem 0103 KL ujęto ulicę układu obsługującego – lokalna "KL" o liniach rozgraniczających szerokość 15,0 oraz szerokość jezdni 7,0 m i ustalenia te dotyczą ulicy [...]. Nie ulegało wątpliwości, że droga – ulica [...] ujęta jest w planie zagospodarowania przestrzennego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że zasadniczym celem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest przede wszystkim stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z ustaleniami prawa miejscowego – planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając swoją decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na liniowy charakter zamierzonej inwestycji, do których zalicza się drogi i ulice oraz na wykonanie ciążącego na organie I instancji obowiązku przekazania właścicielom nieruchomości informacji o wydaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja pozytywnie rozstrzyga zgodnie z zapisami planu miejscowego o dopuszczalności realizacji drogi – ulicy [...], sygnalizując jednocześnie stronom planowane w przyszłości zamierzenie inwestycyjne. W ocenie Kolegium waga uchybień proceduralnych popełnionych przez organ I instancji nie uzasadnia ponownego uchylenia decyzji, zwłaszcza, że ustalenia planu miejscowego dopuszczały zamierzoną inwestycję, a o oczekiwanych szczegółach technicznych tejże inwestycji strony będą mogły się dowiedzieć po sporządzeniu projektu budowlanego. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Kolegium wnieśli: A. K., jej syn P. K., Ł. Z., S. S., P. K. oraz D. i Z. małż.K.. Skarżący wprost uznali decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu za opartą o ustalenia miejscowego planu, jednakże złożyli wnioski o wyjaśnienie przyczyn poszerzenia drogi od strony ich działek jak również o dokonanie odtworzenia granic hipotecznej drogi jako podstawy do ustalenia przebiegu planowanej drogi, którą – jak zasugerowali – powinno się poszerzyć proporcjonalnie z każdej strony. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wykazaną wcześniej zgodnością zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W świetle regulacji art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999r. ze zm.), w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu rozstrzyga się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust.1 na podstawie przepisów szczególnych. Jednocześnie stosownie do art. 43 cytowanej ustawy, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami planu. Zasadniczy cel postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji inwestycji polegającej na budowie drogi – ulicy [...] w K. (od strony ulicy [...]do działki Nr 38) – to rozstrzygnięcie czy przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego posiadającego walor prawa miejscowego dla obszaru objętego tym planem. Z tego względu orzekający w sprawie organ I instancji był związany wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – przedstawionym przez Biuro Projektów Budownictwa Drogowego w K.. Na rozpoznawanym etapie starań o realizację budowy drogi – ulicy [...], organ określił możliwości inwestowania biorąc pod uwagę ustalenia wynikające z planu miejscowego, obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze słusznie podniosło, że decydujące znacznie dla oceny zgodności z prawem planowanej budowy drogi mają ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem należało podzielić pogląd Kolegium, że ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., zatwierdzonego Uchwałą Nr II/15/80 Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia 29 kwietnia 1980r. , ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym WRN Nr 6, poz. 23 z dnia 22 sierpnia 1980r. z późniejszymi zmianami , co do przeznaczenia tego obszaru , dopuszczają możliwość lokalizacji inwestycji polegającej na budowie drogi – ulicy [...]. Podnoszone przez skarżących argumenty – zarówno w postępowaniu odwoławczym, kiedy to domagali się odtworzenia dawnych granic drogi hipotecznej istniejącej od 1935 r. i proporcjonalnego poszerzenia planowanej drogi z każdej strony, nie tylko od strony należących do nich działek (i kosztem ich działek), jak też wnioski wynikające ze skargi – nie mogły mieć wpływu na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja polegająca na budowie drogi – ulicy [...] jest w istocie zgodna z planem miejscowym, natomiast budowlano – techniczne parametry zakładanej inwestycji stanowić będą przedmiot kolejnego etapu inwestycyjnego, w ramach którego niezbędnym jest zatwierdzenie projektu budowlanego i uzyskanie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 ze zm.), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wobec tego, sądowa ochrona interesów skarżących, którzy nie zgadzają się na lokalizację inwestycji kosztem własnych działek, byłaby przedwczesna bowiem na tym etapie wkraczałaby w kwestie objęte unormowaniami prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, bezspornym jest zgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego – co potwierdzają nawet sami skarżący. W tej sytuacji zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa, a wniesiona skarga jako pozbawiona podstaw prawnych – podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).