II SA/Lu 1089/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Wojciech Kręcisz (spr.) asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oraz nakazania przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] lipca 2003 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w związku z art. 144 kpa w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r. z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu odwołania S.S. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], nakładającej na S.S. obowiązek wykonania w terminie do dnia 31 lipca 2003 r. czynności w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego realizowanego na działce nr geodezyjnej 1207 położonej w Ł. przy ul. B. do stanu zgodnego z prawem poprzez: zamurowanie luksferami otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w odległości 1,50 m od granicy działki nr geodezyjny 1208, opracowanie projektu budowlanego uwzględniającego wykonane oraz przewidziane do wykonania roboty budowlane z uwzględnieniem w tym zakresie przepisów, przedłożenie projektu budowlanego w celu uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzją wydaną na podstawie przepisu art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nakazano S.S. wykonanie w terminie do dnia 31 lipca 2003 r. wymienionych w niej czynności w celu doprowadzenia realizowanego w Ł. przy ul. B. , budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem. Od decyzji tej odwołanie wniósł S.S. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucał on błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie realizowania obiektu budowlanego "z istotnym odstępstwem od wydanego pozwolenia na budowę", brak wskazania podstawy prawnej do takich "ustaleń", jak również naruszenie przepisów art. 7, 77 i 80 oraz 107 § 3 kpa, a także naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt. 1 kpa poprzez rozpoznawanie niniejszej sprawy przez osobę podlegająca wyłączeniu od udziału w postępowaniu. W kontekście formułowanych zarzutów, skarżący S.S. wywodził ponadto, iż w jego posiadaniu znajduje się oryginał projektu budowlanego bez poprawek i przeróbek, ostemplowany pieczęciami organu, a z jego treści wynika, iż otwory okienne będące przedmiotem sporu przewidziane są do wypełnienia nie luksferami, a oknami przeszkolonymi szkłem zwykłym. W tym względzie formułował on zarzut, iż na skutek nieznanych mu, jako inwestorowi okoliczności projektant dokonał zmian polegających na naniesieniu poprawek w dwóch egzemplarzach projektu będących w posiadaniu organu, o czym skarżący, jak podnosił nie był informowany i realizował swoją inwestycję na podstawie trzeciego egzemplarza projektu znajdującego się w jego posiadaniu i nie zawierającego żadnych zmian i poprawek w części dotyczącej wypełnienia otworów okiennych. Skarżący S.S. w kontekście tego rodzaju okoliczności zarzucał organowi I instancji zaniechanie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy formułując tym samym również zarzuty i wątpliwości, co do tego, że w istocie rzeczy w obrocie funkcjonują dwa projekty budowlane dotyczące tej samej realizowanej przez niego inwestycji, a mianowicie projekt przewidujący wypełnienie otworów okiennych w klatce schodowej oknami przeszklonymi szkłem zwykłym, a znajdujący się w jego posiadaniu oraz projekt znajdujący się w posiadaniu organu zawierający naniesione zmiany i poprawki, w świetle, których wskazane otwory okienny winny być wypełnione luksferami. Skarżący wywodził w swoim odwołaniu, iż ta okoliczność właśnie ma decydujący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i wydanie w niej prawidłowej decyzji. Rozpatrując odwołanie skarżącego organ II instancji stwierdził, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została w sposób prawidłowy, albowiem zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu prowadzonych robót budowlanych właściwy organ wydaje decyzję nakładającą obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie oraz określającą termin wykonania tych czynności. W tym względzie organ II instancji wskazał, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest budowa na działce 1207 w Ł. budynku mieszkalnego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach oraz w pozwoleniu na budowę z dnia 3 kwietnia 2000 r. nr [...] wydanym z up. Starosty przez Dyrektora Wydziału Architektury i Budownictwa zatwierdzającym projekt budowlany. Jak ustalono, istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę i stanowiącego jego integralną część archiwalnego egzemplarza projektu budowlanego, zawierającego naniesione przez projektanta zmiany otworów okiennych na luksfery, jak również naruszeniem wymogu przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 poz. 140 z 1999 r.) jest wykonanie otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości 1,50 m od granicy z działką nr 1208. W tych okolicznościach organ II Instancji przyjął, iż nałożony na inwestora zaskarżoną decyzją obowiązek zamurowania luksferami otworów okiennych oraz opracowania projektu budowlanego zamiennego znajduje pełne uzasadnienie w przepisach art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane z 7 lipca 1994 r. Ponadto odwołując się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu, organ II instancji wskazał, iż podstawowe zarzuty formułowane przez skarżącego S.S. były przez niego przywoływane w uzasadnieniu zażalenia na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych nr [...], do których to zarzutów organ II instancji ustosunkował się w postanowieniu z dnia [...]maja 2003 r. nr [...]. Od tej decyzji S.S. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wnosząc o jej uchylenie. W swoim żądania skarżący szeroko je uzasadniając, formułował zarzuty naruszenia w toku postępowania administracyjnego przez organ I instancji, a także organ II instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zaś przepisów: art. 10, 67 i 89 kpa – poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia udziału w prowadzonym postępowaniu – nie przeprowadzenie rozprawy, a także oparcie decyzji na dowodach zebranych pod nieobecność skarżącego; 7, 76, 77 i 80 oraz 107 § 3 kpa – poprzez zaniechanie ustalenia czasu i okoliczności, w jakich doszło do "poprawienia" egzemplarza projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2000 r. nr [...] będącego w posiadaniu wydającego ją organu; sprzeczność projektu będącego w posiadaniu skarżącego z projektem będącym w posiadaniu organu oraz wewnętrzna sprzeczność "poprawek projektu" z pozostałą jego częścią; sformułowanie uzasadnień zaskarżonych decyzji w sposób pomijający dowody zebrane w sprawie, jak też argumenty i dowody przedkładane przez skarżącego oraz poprzez brak wskazania przyczyn z powodu, których dowodom tym odmówiono wiarygodności. Ponadto zarzucał on naruszenie w toku prowadzonego postępowania przez organy administracji przepisu art. 50 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 32-34 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji wstrzymującej budowę prowadzoną zgodnie z wydanym stronie pozwoleniem na budowę. W odpowiedzi na skargę i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i kwestionując słuszność zarzutu uniemożliwienia skarżącej udziału w toczącym się postępowaniu wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. W przekonaniu Sądu, kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podstaw ku temu, iżby zasadnie można było uczynić zadość żądaniu skarżącego S.S. i uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W tym kontekście podkreślić należy, iż sąd administracyjny kontroluje zaskarżone akty tylko w zakresie ich zgodności z prawem – zasada legalności, – co w naturalny sposób, gdy zważyć na treść przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. determinuje zakres kognicji sądu w rozpoznawanej sprawie. Tym samym nie sposób, czyniąc zadość oczekiwaniom i żądaniom skarżącego zawartym w skardze, zwłaszcza zaś w jej uzasadnieniu dokonywać kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w zakresie, w jakim sąd administracyjny nie jest do niej uprawniony. Nie zwalnia to oczywiście Sądu w zakresie kontroli zaskarżonego aktu z realizacji dyspozycji przepisu art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym względzie, bowiem, w kontekście dokonywanej kontroli zaskarżonej decyzji, formułowanych w stosunku do niej zarzutów, zasadnie należy odwołać się właśnie do treści przepisu art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s.197; T. Woś, Postępowanie sądowo administracyjne, Warszawa 1996, s.195). W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy i odnosząc się do wszystkich zarzutów skarżącego, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego czynią zadość obowiązującym wymaganiom prawnym i nie sposób zasadnie bronić tezy, iżby można było skutecznie zarzucić wydającym je organom, iż procedowały ona naruszając obowiązujące przepisy postępowania, czy też z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak czyni to skarżący S.S. w formułowanych przez siebie zarzutach skargi i w szerokim jej uzasadnieniu. W tym kontekście, nie sposób nie zwrócić uwagi na to, iż w istocie rzeczy, jak należy sądzić z treści skargi, jej zarzutów i uzasadnienia, skarżący koncentruje się zwłaszcza na rozstrzygnięciu z 24 marca 2003 r., którego przedmiotem było wstrzymanie prowadzonych przez skarżącego robót budowlanych w związku z realizowaniem ich z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę i stanowiącego jego integralną część archiwalnego egzemplarza projektu budowlanego, zawierającego naniesione przez projektanta zmiany otworów okiennych na luksfery, jak również naruszeniem wymogu przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 poz. 140 z 1999 r.) jest wykonanie otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości 1,50 m od granicy z działką nr 1208 – w tym względzie skarżący szeroko odnosi się do dwóch wersji projektu budowlanego, tj. znajdującego się w jego posiadaniu i znajdującego się w posiadaniu organu, z których pierwszy nie posiada żadnych naniesionych zmian i poprawek zastępujących wypełnienie otworów okiennych znajdujących się w klatce schodowej, w miejsce pierwotnie przewidywanej stolarki okiennej przeszklonej szkłem zwykłym luksferami, podczas gdy drugi znajdujący się w posiadaniu organu przewiduje wypełnienie tychże otworów luksferami, podnosząc, iż prowadzoną przez sienie inwestycję realizuje on na podstawie znajdującego się w jego posiadaniu projektu budowlanego. Przez pryzmat tego rozstrzygnięcia i zarzucanej mu wadliwości skarżący S.S. kwestionuje treść zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r., nr [...], nakładającej na niego obowiązek wykonania w terminie do dnia 31 lipca 2003 r. czynności w celu doprowadzenia budynku mieszkalnego realizowanego na działce nr geodezyjnej 1207 do stanu zgodnego z prawem poprzez: zamurowanie luksferami otworów okiennych w ścianie szczytowej budynku mieszkalnego, zlokalizowanego w odległości 1,50 m od granicy działki nr geodezyjny 1208, opracowanie projektu budowlanego uwzględniającego wykonane oraz przewidziane do wykonania roboty budowlane z uwzględnieniem w tym zakresie przepisów, przedłożenie projektu budowlanego w celu uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego, podnosząc, iż wbrew zawartym w nim ustaleniom i ocenom realizuje on swoją inwestycję na podstawie właściwego projektu i tym samym na podstawie pierwotnie udzielonego mu pozwolenia na budowę. Świadczy o tym formułowany przez skarżącego zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie zarzut naruszenia w toku prowadzonego postępowania przez organy administracji przepisu art. 50 ust. 1 pkt. 3 w związku z art. 32-34 ustawy Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji wstrzymującej budowę prowadzoną zgodnie z wydanym stronie pozwoleniem na budowę. Nie jest to jednak zarzut trafny, albowiem nie uwzględnia istotnej bardzo kwestii. W tym względzie, w przekonaniu Sądu, zwrócić należy uwagę na fakt, iż jak wynika z dołączonych w toku rozpatrywania niniejszej sprawy, akt sprawy sygn. akt II SA/Lu 788/03 ze skargi S.S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2003 r. nr [...] utrzymujące postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego na działce nr 1207 w Ł. w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę oraz przepisów (wyrokiem z dnia 4 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S.S.), kwestia odnosząca się do oceny zgodności z prawem decyzji Starosty zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej S.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr geodezyjny 1207 została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. nr [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania S.S. Decyzją tą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Starosty i odmówił stwierdzenia jej nieważności (k.48-47). W tym kontekście istotne jest to, iż jak wskazano w uzasadnieniu decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego "sporny budynek został zaprojektowany zgodnie z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności w zakresie odległości od granicy z sąsiednimi działkami. W aktach sprawy znajduje się, bowiem archiwalny egzemplarz projektu budowlanego, stanowiący integralna część decyzji o pozwoleniu na budowę, zawierający poprawki naniesione przez projektanta (opatrzone jego pieczątką), dotyczące zmiany otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią nr 1208 na luksfery. Usytuowanie ścianą bez otworów okiennych, lecz posiadającą luksfery w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie." Stanowisko i ocena tego rodzaju wyrażone zostały w kontekście niespornych ustaleń, co do tego, że warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przesądzone zostały prawomocną decyzją Wójta Gminy z dnia [...] listopada 1999 r. nr [...], w terminie ważności, której inwestor S.S. złożył wniosek o pozwolenie na budowę, a wobec tego, iż inwestor spełniał warunki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ, tj. Starosta nie mógł odmówić wydania takiej decyzji. Decyzja ta, jako decyzja ostateczna nie zaskarżona przez stronę, rozstrzyga, więc kwestię podstawową dla zarzutów podnoszonych w skardze. Oceny tej w żadnym razie nie podważa również, a przeciwnie potwierdza ją, postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w sprawie wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2003 r. nr [...], którym to postanowieniem wskazano, iż "[...] w uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyraźnie wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się archiwalny egzemplarz projektu budowlanego, stanowiący integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę, zawierający poprawki naniesione przez projektanta (opatrzone jego pieczątką), dotyczące zmiany otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości 1,5 m od granicy z działką sąsiednią nr 1208 na luksfery. Tym samym organ odwoławczy uznał, iż decyzja Starosty z dnia [...].04.2000 r., znak: [...] zatwierdziła właśnie w/w projekt." –z informacji uzyskanych przez Sąd wynika, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2003 r. nie została zaskarżona do sądu administracyjnego, wpłynęła zaś skarga S.S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2003 r. (por. notatka urzędowa). W przekonaniu Sądu, w świetle wskazanych wyżej okoliczności nie sposób, więc podzielić zasadności zarzutu skarżącego w zakresie odnoszącym się do naruszenia prawa materialnego, poprzez pierwotnie nakazanie wstrzymania prowadzonych robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę, a następnie, co jest istotne z punktu widzenia orzekania Sądu, poprzez zobowiązanie skarżącego do wykonania w określonym terminie czynności w celu doprowadzenia realizowanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem – w tym względzie, odwołując się do wyżej przywołanych okoliczności, zwłaszcza wynikających z decyzji i postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, podkreślić należy, iż poza z zakresem kognicji Sądu w niniejszej sprawie pozostaje, podnoszona przez skarżącego, a toku rozprawy przez jego pełnomocnika kwestia zaniechanie uwzględnienia naniesionych przez projektanta do projektu zmian i poprawek (opatrzonych jego pieczątką) polegających na wypełnieniu otworów okiennych luksferami – k.9-6 akt I instancji dołączonych do sprawy sygn. akt II SA/Lu 788/03 – również w części projektu zawierającego zestawienie stolarki okiennej. W tym kontekście podnieść, bowiem należy, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] zobowiązująca skarżącego do wykonania w określonym terminie czynności w celu doprowadzenia realizowanego budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem znajdowała swoje pełne uzasadnienie w treści pierwotnie wydanego postanowienia z dnia [...] marca 2003 r. o wstrzymaniu robót budowlanych realizowanych z istotnym odstępstwem od udzielonego pozwolenia na budowę i stanowiącego jego integralną część archiwalnego egzemplarza projektu budowlanego, zawierającego naniesione przez projektanta zmiany otworów okiennych na luksfery, jak również naruszeniem wymogu przepisu § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 15 poz. 140 z 1999 r.). Konfrontując ze sobą treść przepisów na podstawie, których doszło do wydania wskazanych wyżej rozstrzygnięć, jak również daty ich wydania i datę doręczenia postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych z terminem wskazanym w przepisie art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane istotnym z punktu widzenia procedowania organu w trybie tegoż przepisu – nie budzi żadnych wątpliwości, iż organ zachował wskazany ustawą dwumiesięczny termin – a także uwzględniając zakres i treść obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia realizowanego budynku do stanu zgodnego z prawem – poza sporem jest też, że organ w prawidłowy sposób określił i wskazał konkretne czynności, w tym faktyczne mające na celu doprowadzenie wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - w przekonaniu Sądu, nie sposób zasadnie formułować zarzut wadliwości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2003 r. Tym samym Sąd, w świetle wskazanych wyżej okoliczności, nie podzielił zarzutu skarżącego S.S., iżby doszło do naruszenia prawa materialnego. Niezależnie od tego zarzutu, skarżący formułował również zarzuty naruszenia w toku postępowania administracyjnego przez organ I instancji, a także organ II instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, zwłaszcza zaś przepisów: art. 10, 67 i 89 kpa – poprzez uniemożliwienie skarżącemu wzięcia udziału w prowadzonym postępowaniu – nie przeprowadzenie rozprawy, a także oparcie decyzji na dowodach zebranych pod nieobecność skarżącego; przepisów art. 7, 76, 77 i 80 oraz 107 § 3 kpa – poprzez zaniechanie ustalenia czasu i okoliczności, w jakich doszło do "poprawienia" egzemplarza projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji Starosty z dnia [...]kwietnia 2000 r. [...] będącego w posiadaniu wydającego ją organu; sprzeczność projektu będącego w posiadaniu skarżącego z projektem będącym w posiadaniu organu oraz wewnętrzna sprzeczność "poprawek projektu" z pozostałą jego częścią (te zarzuty były już przedmiotem wyżej przedstawionej oceny i analizy Sądu i wnioski w nich zawarte zachowują swoją aktualność, zwłaszcza, że przecież wiążą się one bezpośrednio z zarzutem naruszenia prawa materialnego, gdy zważyć na to, iż skarżący kwestionuje słuszność zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji przez pryzmat pierwotnie wydanego postanowienia wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych); sformułowanie uzasadnień zaskarżonych decyzji w sposób pomijający dowody zebrane w sprawie, jak też argumenty i dowody przedkładane przez skarżącego oraz poprzez brak wskazania przyczyn z powodu, których dowodom tym odmówiono wiarygodności. W przekonaniu Sądu, brak jest podstaw ku temu, iżby również wskazane wyżej zarzuty skarżącego uznać za przekonujące i uzasadnione i tym samym, aby na ich podstawie zakwestionować zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania. Według Sądu. Nie mogą one zasługiwać na uwzględnienie. W istocie rzeczy, sądząc z treści skargi i jej uzasadnienia, skarżący koncentruje się na zarzucie uniemożliwienia mu brania udziału w toczącym się postępowaniu. Według Sądu, uwzględniając wyżej już przywoływane okoliczności odnoszące się do wydania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, co nastąpiło przecież w konsekwencji wydania postanowienia o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, podnieść należy, iż skoro skarżący był adresatem pierwotnie wydanego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych i stroną aktywnie uczestniczącą w toczącym się postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem była ta właśnie kwestia – o zasadności tego stanowiska przekonuje lektura akt sprawy sygn. akt II SA/Lu 788/03 i dołączonych do niej akta administracyjne organów I i II instancji, z której wynika, iż skarżący był prawidłowo zawiadamiany o wszczęciu postępowania administracyjnego; pouczany o przysługujących mu prawach, z których korzystał aktywnie uczestnicząc w toczącym się postępowaniu wnosząc między innymi środki odwoławcze i wnioski od wydawanych w nim rozstrzygnięć; powiadamiany o terminach przeprowadzanych czynności – a decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2003 r. wydana została z zachowaniem wszystkich wymogów określonych przepisem art. 51 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane stanowiąc realizację obowiązku działania organu orzekającego w warunkach wskazanych tym przepisem – z przepisu art. 51 ust. 1 odsyłającego przecież do przepisu art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane wyraźnie wynika, iż ma on charakter imperatywny albowiem wyraźnie kreuje normę nakazu określonego zachowania się w określonej sytuacji, w tym przypadku wydania określonej decyzji przed upływem terminu wskazanego w art. 50 ust. 4 ustawy Prawo budowlane (co tym samym czyni zadość istocie kompetencji organu państwa zakładającej obowiązek – nakaz - określonego zachowania się - działania) – to nie sposób zasadnie podzielić stanowiska skarżącego, iżby w rezultacie zaniechań, których miał się dopuścić organ, nie brał on udziału w toczącym się postępowaniu. W tym względzie, Sąd nie dopatrzył się, bowiem żadnych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, miałyby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W zakresie odnoszącym się do podnoszonych przez skarżącego i jego pełnomocnika kwestii związanych z realizacją inwestycji na podstawie wersji projektu budowlanego nie posiadającego naniesionych przez projektanta zmian i poprawek i poniesionych w związku z tym kosztów związanych, jak podnoszono z zainstalowaniem stolarki okiennej, jako właściwą wskazać należy drogę cywilnego postępowania sądowego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.