II SA/Lu 1098/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (spr.), Sędziowie Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Wojciech Kręcisz asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi E. R.-M. na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty o z dnia [...]. Nr [...]; II. zasądza na rzecz skarżącej E. R.-M. od Wojewody kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Działający z upoważnienia Wojewody Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania T.R. i E.R.-M. od decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2003r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej E. i R. P. pozwolenia na rozbudowę budynku sklepu spożywczego na działce Nr 1204 przy ul. G. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor złożył, zgodnie z wymaganiami art. 32 ust. 4 ustawy prawo budowlane, prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]września 2002r. znak:[...] oraz akt notarialny nabycia działki. Ponadto projekt budowlany opracowany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia, został pozytywnie uzgodniony postanowieniem z dnia [...] maja 2003r. znak: [...] wydanym przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego . W takiej sytuacji nie można było odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zarzuty odwołujących się, co do zacieniania ich działki przez inwestycję zaprojektowaną w granicach sąsiednich posesji oraz konieczności wejścia na ich grunt przy prowadzeniu budowy są niezasadne. Położenie budynku odwołujących się i budynku projektowanego w stosunku do stron świata wskazuje, że budynek inwestora nie będzie zacieniał działki Nr 1207/1. Wykonywanie robót w granicy działki może spowodować konieczność wejścia na teren działki sąsiedniej. Zgodnie z art. 37 ustawy Prawo budowlane, inwestor obowiązany jest uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście, uzgodnić z nim przewidziany sposób, zakres i terminy korzystania z działki oraz uzgodnić ewentualną rekompensatę z tego tytułu. W razie niemożności uzgodnienia powyższych warunków, organ rozstrzygnie w drodze decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej posesji. Inwestor po zakończeniu robót zobowiązany jest naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z posesji na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Odległość projektowanego budynku od okna skarżących, wynosząca 3,0 m nie stwarza zagrożenia pożarowego, gdyż projekt zakłada wykonanie w granicy ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Wniosek odwołujących się co do zawieszenia postępowania wobec złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w którym nie brały one udziału, nie może być uwzględniony gdyż decyzja o warunkach zabudowy przedłożona przez inwestora nie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zarzut o braku uzasadnienia decyzji, a tym samym naruszenia art. 107 kpa, nie jest zasadny. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest decyzją uznaniową, a więc organ I instancji może odstąpić od jej uzasadnienia, powołując w podstawie prawnej odpowiednie przepisy. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła E.R.-M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Podniosła w skardze, że nie jest przeciwna rozbudowie sklepu na sąsiedniej działce, ale rozbudowa powinna być prowadzona w odpowiedniej odległości od granicy działki, bo ściana wybudowana w granicy przy wąskim przejściu przesłoni zupełnie widok z okna i spowoduje utratę wartości nieruchomości. Zarzuciła ponadto, że w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę toczyło się już postępowanie wznowieniowe w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego obiektu a zatem zasadne było zawieszenie postępowania. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji lokalizacyjnej zupełnie zmieniłoby sytuację w sprawie o pozwolenie na budowę. Skarżąca przed rozprawą złożyła do akt sprawy kserokopię decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...]. Z decyzji tej wynika, że Wójt Gminy, po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2002r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla rozbudowy sklepu na działce Nr 1204, decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. znak: [...] uchylił swoją decyzję z [...] września 2002r. i ustalił warunki zabudowy dla rozbudowy budynku sklepowego o część zaplecza socjalnego i część magazynową. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] lutego 2004r. uchyliło decyzję z [...] grudnia 2003r. w części ustalającej warunki zabudowy dla realizacji rozbudowy budynku i umorzyło w tym zakresie postępowanie administracyjne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skardze nie można odmówić słuszności albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem obowiązującego prawa. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) . Przepis ten w ustępie 4 zawiera bezwzględny wymóg przedłożenia przez inwestora ubiegającego się o wydanie pozwolenia na budowę ważnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że w trakcie toczącego się postępowania o pozwolenie na budowę toczyło się już, na wniosek skarżącej postępowanie wznowieniowe w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej rozbudowy budynku sklepu albowiem skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Organy administracji architektoniczno-budowlanej faktu tego nie uznały za uzasadniający zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Decyzja Wójta Gminy z dnia [...] września 2002r. Nr [...] ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, która stanowiła podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę została jednakże wyeliminowana z obrotu prawnego w postępowaniu wznowieniowym, a zatem już tylko z tej przyczyny należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Należy mieć także na względzie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2004r. znak: [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2003 r . w części ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego obiektu wskazując, że wydana ona została już po wejściu w życie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) a także po zmianie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego "[...]" dokonanej uchwałą Rady Gminy z [...] czerwca 2003r. Nr [...]. W świetle przepisów "nowej" ustawy z 27 marca 2003r. nie ma już podstaw prawnych do wydania dla przedmiotowej inwestycji decyzji o warunkach zabudowy. Kwestie zgodności tej inwestycji z nowym planem zagospodarowania przestrzennego muszą być wzięte pod uwagę w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, co do odstąpienia przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 107 kpa od uzasadnienia decyzji i uznania tego aktu przez decyzję zaskarżoną za zgodny z prawem, należy uznać tenże zarzut za trafny. Stanowisko zaskarżonej decyzji, iż decyzje organu pierwszej instancji nie mające charakteru uznaniowego nie wymagają uzasadnienia, a wystarczającym jest wskazanie w osnowie takich decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym. W świetle art. 107 § 1 i § 3 kpa uzasadnienie jest jednym z obowiązkowych składników decyzji, które ma objaśnić tok myślenia organu, prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu w danej sprawie. Uzasadnienie to może być trafne lub błędne i dlatego podlega kontroli w drodze administracyjnej i sądowej. Od zasady obligatoryjnego uzasadnienia decyzji administracyjnej kodeks postępowania administracyjnego dopuszcza dwa wyjątki ustanowione w art. 107 § 4 i 5 (Patrz: B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W-wa 2000, st. 451 i nast.). Przepis art. 107 § 4 kpa, na który powołał się organ pierwszej instancji wydając decyzję w rozpatrywanej sprawie stanowi, że od uzasadnienia decyzji można odstąpić, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony ale nie dotyczy to decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania. Organ nie może zatem odstąpić od uzasadnienia decyzji w sytuacji, gdy stron postępowania jest kilka a ich interesy są sprzeczne. Wydając decyzję o pozwoleniu na budowę obiektu w granicy działki, w sytuacji gdy właściciel działki sąsiedniej zgłasza w tym zakresie zastrzeżenia (jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie) organ pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął zaistnienie w sprawie przesłanek określonych w art. 107 § 4 kpa dopuszczających możliwość odstąpienia od uzasadnienia decyzji, a organ odwoławczy był pozbawiony możliwości zapoznania się z motywami kontrolowanego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.