II SA/Lu 110/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie asesor WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant ref.st. Małgorzata Poniatowska Furmaga, po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2004 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, która nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J.K. kwotę 10 ( dziesięć ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, wszczętego na wniosek M.D., Prezydent, działając jako organ pierwszej instancji, decyzją z dnia "[...]’ ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki o numerze geodezyjnym "[...}’, położonej w Z. przy ul. H. pod inwestycję w postaci nadbudowy istniejącego budynku stolarni z przeznaczeniem na cele magazynowe. Wskazał, że obszar wyznaczony liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, stanowiący część działki nr "[...]", w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczony jest symbolem "[...]", jako tereny upraw polowych, położony w strefie technicznej od linii energetycznych najwyższych napięć - F1 oraz uciążliwości od cmentarzy - D3. Dla terenów RP zgodnie z zapisami planu dopuszczona została realizacja budynków o charakterze rolniczym, w tym domów dla rolników oraz adaptacja istniejących obiektów, z wyjątkiem szkodliwych dla środowiska z możliwością poprawy standardów wyposażenia i użytkowania. W obszarze strefy F1 należy zgodnie z zapisami planu lokalizować zieleń niską i uprawy rolnicze, a wszelkie odstępstwa od tego sposobu zagospodarowania są uwarunkowane uzyskaniem każdorazowo zgody dysponenta strefy Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz Wydziału Ochrony Środowiska. Strefa uciążliwości od cmentarzy – D3 przewiduje wskazanie lokalizacji zieleni izolacyjnej wysokiej i niskiej z zakazem lokalizowania obiektów przeznaczonych na stały pobyt ludzi mieszkalnych i usługowych oraz zakładów żywienia i składów żywności. W konsekwencji stanął na stanowisku, że objęte wnioskiem M.D. planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdy chodzi o modernizację i rozbudowę istniejącego budynku, a wskazana decyzja, zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie rodzi praw do terenu, nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Po rozpoznaniu odwołania J.K., powołującego się na przysługujący mu tytuł prawny do nieruchomości bezpośrednio sąsiedniej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Podzieliło ocenę prawną organu pierwszej instancji, iż planowane zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przewidzianymi dla terenów oznaczonych symbolem RP, dopuszczającym adaptację istniejących obiektów z wyjątkiem szkodliwych dla środowiska z możliwością poprawy standardów wyposażenia i użytkowania, a którym odpowiada nadbudowa budynku stolarni z przeznaczeniem na cele magazynowe, wskazana w osnowie pierwszoinstancyjnej decyzji. Odwołało się do art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższe skargę złożył J.K., wnosząc o uchylenie decyzji organu drugiej instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie prawa, prezentując stanowisko, iż dla terenów RP dopuszcza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego realizację jedynie obiektów rolniczych, gdy w sprawie niniejszej zamierzenie inwestycyjne dotyczy nadbudowy stolarni, która oczywiście nie ma charakteru rolniczego. Przewidziana zapisami planu możliwość adaptacji istniejących obiektów nie wskazuje na dopuszczalność rozbudowy stolarni w pionie. Jej zrealizowanie będzie szkodliwe dla środowiska i zdecydowanie obniży standard użytkowania nieruchomości sąsiedniej. Argumentował dalej, że w strefie F1 – od linii energetycznych najwyższych napięć może być jedynie planowana zieleń niska i uprawy rolnicze. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało stanowisko, jego argumentację, wyrażone w decyzjach organów administracji , wydanych w toku instancji. Stwierdziło, iż w świetle stanowiska M.D., planowana inwestycja ma poprawić standardy użytkowania stolarni poprzez ograniczenie, zmniejszenie zanieczyszczenia środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę, zważył co następuje: Wbrew wywodom skarżącego, planowane zamierzenie inwestycyjne nie narusza zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, statuuowanych co do zasady dla terenów oznaczonych symbolem RP, przewidujących dopuszczalność adaptacji już istniejących obiektów, nie czyniąc rozróżnienia i nie zakreślając ograniczeń w odniesieniu do architektonicznych rozwiązań. Wskazane we wniosku planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest też szkodliwym dla środowiska ,a nie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Planowanej inwestycji nie dotyczy też ograniczenie przewidziane dla strefy uciążliwości od cmentarzy – D3, skoro rozważana jest adaptacja już istniejącego obiektu. Wbrew twierdzeniom skarżącego, takie zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazujące, że w strefie D3 należy lokalizować zieleń izolacyjną niską i wysoką, zaś w strefie F1 zieleń niską i uprawy rolnicze, nie stanowią zakazu planowania innych inwestycji, przy spełnieniu pozostałych wymogów planu przewidującego zagospodarowanie przestrzenne, lecz podlegają wykładni, jako preferowane sposoby przeznaczenia przy braku zamiaru podejmowania innych, a dopuszczalnych. Każdorazowo, w zapisach planu zagospodarowania, zakaz musi być wprost wyrażony. Powyższe zarzuty nie dawały podstaw do uwzględnienia skargi Natomiast nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało stwierdzić, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego nie została ona poprzedzona uzyskaniem zgody, wymaganej każdorazowo dla akceptacji lokalizacji inwestycji, decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, o odmiennym charakterze niż preferowany w zapisach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w strefie F1 – od linii energetycznych najwyższych napięć, ze strony podmiotów w nim wymienionych. Wymóg ten wprost przewiduje zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozważanych okolicznościach, a który podlega realizacji w trybie art. 106 § 1 – 6 k.p.a. Jego niewyczerpanie przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie przez organ administracyjny podlega zakwalifikowaniu, jako podstawa wznowienia postępowania administracyjnego, przewidziana dyspozycją art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. , a wobec czego wskazane uchybienie czyni przedwczesnym, prawidłowe przesądzenie czy planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 43 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999r . Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). W tym stanie rzeczy, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego podlegała uchyleniu, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 b ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy jednoczesnym zastosowaniu art. 152 tejże ustawy, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. kg.