II SA/Lu 1102/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 27 lipca 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew - oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. decyzją z dnia 27 lipca 2000 r. (...) wydaną po rozpatrzeniu odwołania Pani Heleny R. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 29 maja 2000 r. (...) w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że w świetle art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./ jednostki organizacyjne i osoby fizyczne są obowiązane utrzymywać we właściwym stanie drzewa i krzewy rosnące na użytkowanych nieruchomościach. Stąd usunięcie drzew i krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić za zezwoleniem wójta, burmistrza albo prezydenta miasta. Powyższe zezwolenie może być udzielone tylko użytkownikowi nieruchomości. Dlatego też, podkreślił organ II instancji, ponieważ ustalono, że przedmiotowe drzewa rosną na granic działek, to obowiązek ich utrzymywania we właściwym stanie ciąży wyłącznie na właścicielach sąsiadujących nieruchomości i tylko łącznie /lub za zgodą drugiego z nich/ mogą otrzymać zezwolenie na ich wycinkę. Natomiast, dodał organ odwoławczy skarżąca opierając się na dokumencie z 1929 r. kwestionuje rozgraniczenie dokonane postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 maja 1986 r. (...). Uważa bowiem, że granica pomiędzy jej działką a działką Państwa K. powinna przebiegać wzdłuż domu Państwa K. W takiej sytuacji przedmiotowe drzewa znajdowałyby się na jej działce. Jednak zgodnie z powyższym postanowieniem Sądu granica przebiega wzdłuż linii sześciu drzew, które tym samym stały się współwłasnością właścicieli sąsiadujących ze sobą działek. Ponadto prawomocne orzeczenie sądu powszechnego ma moc obowiązującą wobec wszystkich, również innych sądów i organów administracji publicznej, stwierdził organ II instancji. W skardze do Sądu skarżąca podnosi podstawowy zarzut, że przedmiotowe drzewa rosną na jej nieruchomości. Z tego względu kwestionuje ustalenia faktyczne dokonane w tej sprawie przez organ prowadzący postępowanie. W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Wbrew zarzutowi ze skargi zaskarżona decyzja nie naruszyła przepisów prawa procesowego lub prawa materialnego. Z ustaleń prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 75 par. 1 w związku z art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa jednoznacznie wynika, że przedmiotowe drzewa rosną na granicy działek będących własnością skarżącej oraz właścicieli sąsiedniej nieruchomości tj. Janusza i Zofii K. Powyższa granica została bowiem wytyczona zgodnie z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Z. z dnia 21 maja 1986 r. (...) w przedmiocie rozgraniczenia przedmiotowych nieruchomości. Także wykładnia art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196 ze zm./ dokonana przez właściwe w tej sprawie organy jest prawidłowa. Dyspozycja powyższego przepisu jednoznacznie bowiem stanowi, że właściwy organ może wydać zezwolenie na wycięcie drzew jedynie na wniosek właściciela /użytkownika wieczystego/ nieruchomości na terenie których rosną przedmiotowe drzewa. Oznacza to, że jeżeli tak jak w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy drzewa rosną w granicy działek wójt /burmistrz/ może wydać zezwolenie na ich wycięcie jedynie za zgodą wszystkich właścicieli nieruchomości w granicy, których rosną powyższe drzewa. Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.