II SA/Lu 1108/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Dudek, Sędziowie asesor WSA Jerzy Drwal (spr.), sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant st.sekr.sąd. Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi M. Ś-M., S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]lipca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2002 r. nr [...]; - zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz M. Ś. – M. i S.S. po [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. Prezydent Miasta - po ponownym rozpatrzeniu wniosku S.S. i M. Ś.-M. - w sprawie realizacji budynku usługowego (rzemiosło, turystyka z częścią tzw. małej gastronomii i handlu) na działce Nr [...] przy ul.[...] – odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji wnioskowanej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że działka Nr [...]przy ul.[...] położona jest na terenie – obszarze funkcjonalnym IE zawierającym jednostki bilansowe ze wskazaniem przeważającej funkcji usługi kultury (IF 10 UK) w układzie przestrzennym nawiązującym do wątków historycznych związanych z terenem – [...], [...]. Powyższą decyzję motywowano także dokonaną przebudową układu komunikacyjnego miasta, podczas której zlikwidowano historyczny przebieg tzw. [...] i granice poszczególnych działek oraz dostęp do drogi publicznej. Jak podkreślono w uzasadnieniu decyzji w wyniku dokonanych zmian w układzie komunikacyjnym miasta, nieruchomość straciła charakter działki budowlanej z uwagi na jej lokalizację w środku zagospodarowanego skweru bez możliwości indywidualnej obsługi komunikacyjnej. W odwołaniu od decyzji, skarżące podniosły, że poczynione przez orzekający organ ustalenia były sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Skarżące twierdziły, że nie wydano decyzji scalającej ani nie zniesiono granic działek Nr [...], Nr [...], Nr [...] jak również nie dokonano prawnej likwidacji [...]. Decyzji zarzuciły ponadto, że narusza ona podstawowe zasady Konstytucji nakazujące równe traktowanie obywateli wobec prawa. Rozpoznając odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji Kolegium, wynikało że zamierzona realizacja budynku usługowego (rzemiosło, turystyka z częścią tzw. małej gastronomii i handlu) na działce położonej na terenie z podstawową funkcją - usług kultury nie odpowiada tej funkcji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzucono decyzji, że ustalenia organu odwoławczego są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Poza tym skarżące wskazywały, że organ I instancji naruszył przepisy o planowaniu przestrzennym zezwalając innemu podmiotowi na inwestycje na tym terenie – na podstawie tego samego planu miejscowego, przy równoczesnym odmawianiu zgody na proponowane przez nie zamierzenie inwestycyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację jak w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jako zasadna zasługuje na uwzględnienie. Słuszny jest podnoszony zarzut, że zaskarżona decyzja narusza prawo. Stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1994r. ze zm.), celem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego jest rozstrzygnięcie zgodności planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na obszarze obejmującym działkę Nr [...] obowiązywał miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Miejskiej Rady Narodowej z dnia [...]grudnia 1986r. ze zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] października 1993 r. Z dołączonego do akt sprawy fragmentu planu zagospodarowania przestrzennego pkt. 10 planu wynika, że obszar funkcjonalny IE – [...]zawiera centralny zespół sportowo-rekreacyjny na południe od trasy [...] oraz zespół usług rzemieślniczych ogólnomiejskich i turystycznych w układzie przestrzennym nawiązującym do wątków historycznych związanych z tym terenem ([...], [...] ) Plan dopuszczał zabudowę mieszkaniową jako uzupełniającą. W świetle zapisów planu, obszar ten zawiera jednostki bilansowe terenu ze wskazaniem przeważającej funkcji oznaczone na rysunku planu numerami [...] do [...]. Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Zatem obowiązkiem orzekającego w sprawie organu było wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wobec zgłoszonego przez skarżące zamierzenia inwestycyjnego, któremu nie można było postawić zarzutu sprzeczności z ustaleniami powoływanego planu miejscowego. Stosownie do art. 7 cytowanej ustawy, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają walor prawa miejscowego. Biorąc pod uwagę zapisy planu obowiązującego w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, należało przyznać skarżącym rację ,iż nastąpiło naruszenie przepisów – ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Prezentowany przez orzekające w sprawie organy, pogląd o niedopuszczalności realizacji budynku usługowego (rzemiosło, turystyka) nie był uzasadniony w świetle przytoczonych ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wg zapisów planu miejscowego, obszar funkcjonalny IE – [...], wymieniający wprost zespół usług rzemieślniczych ogólnomiejskich i turystycznych był wystarczającą podstawą do rozstrzygnięcia przez organ I instancji o dopuszczalności wnioskowanej inwestycji polegającej na budowie budynku usług rzemieślniczych ogólnomiejskich i turystycznych. Orzekające organy przesądzając o niedopuszczalności lokalizacji planowanego budynku z uwagi na położenie nieruchomości na obszarze z przeważającą funkcją - usługi kultury (IF 10UK) - dokonały niewłaściwej wykładni zapisów planu. Wg planu przeważająca funkcja – usług kultury, nie wyłączała samoczynnie lokalizacji inwestycji nie związanych z usługami kultury. Rzeczą znamienną jest, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] października 2001r. – uchylającej pierwotną decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, przyjęło, iż w świetle ustaleń planu nie było podstaw do traktowania wnioskowanej inwestycji jako sprzecznej z zapisami planu. Przebieg postępowania administracyjnego wskazywał, że skarżące, kwestię zgodności ich inwestycji z planem miejscowym stale podkreślały przy składaniu odwołań od wydawanych decyzji przez organ I instancji. Skarżąc decyzje organu I instancji przedstawiały także zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli wobec prawa. Jako dowód podawały fakt wydania decyzji dotyczącej lokalizacji na tym terenie inwestycji [...] Development Spółki z o.o.. Argument ten powtórzono w skardze do Sądu, iż na podstawie tego samego planu zagospodarowania przestrzennego wydano pozytywną decyzję dla tej firmy. O wydaniu takiej decyzji sygnalizował sam organ I instancji, uzasadniając swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2001r. Organ wskazał tam na decyzję NR [...] z dnia [...]czerwca 1998r. dotyczącą realizacji siedziby [...] Development Spółki z o.o. Sprawa ta była przedmiotem odrębnego postępowania sygn. akt II SA/Lu 579/01, zakończonego w dniu 17 maja 2002 r. wydanym przez Sąd wyrokiem. Odrębnym zagadnieniem o charakterze procesowym występującym w sprawie jest kwestia wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Dotyczy to przede wszystkim problemu obsługi komunikacyjnej przedmiotowej działki. Skarżące jednoznacznie wskazywały na istniejący stan faktyczny umożliwiający komunikację z nieruchomością bez występowania przeszkód natury technicznej. Jednocześnie zwracały uwagę na przygotowanie pasa drogi skrętu z ulicy [...] do [...]. Ponadto z przedłożonej mapy z roku 1991 wynikało, że działka była położona bezpośrednio przy ulicy [...], co stanowiło dodatkowy argument skarżących, że ich nieruchomość nie utraciła charakteru działki budowlanej. W ocenie Sądu w tej sytuacji zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji – jako wadliwe należało wyeliminować z obrotu prawnego stosownie do art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr153, poz. 1270). Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów Sąd orzekł na mocy art. 200 wyżej wymienionej ustawy.