II SA/Lu 111/07

II SA/Lu 111/07 P O S T A N O W I E N I E Lublin, dnia 21 marca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący - sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. B. na decyzję Starosty z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. II SA/Lu 111/07 U Z A S A D N I E N I E H. B. w dniu 24 stycznia 2007 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, noszącą nazwę: "sprzeciw od decyzji Wojewody nr [...] z dnia [...]." Zarządzeniem z dnia 27 lutego 2007 r. skarżąca wezwana została do usunięcia w terminie siedmiu dni braków formalnych skargi, w szczególności do sprecyzowania, czy skarga z dnia 24 stycznia 2007 r. jest skargą na decyzję Starosty z dnia [...]., znak: [...], czy też na decyzję Wojewody z dnia [...], znak: [...] – pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 3 marca 2007 r. (k. 26). W dniu 9 marca 2007 r. do Sądu wpłynęło pismo (datowane na dzień 6 marca 2007 r.) wyjaśniające, iż skarga H. B. z dnia 24 stycznia 2007 r. jest skargą na decyzję Starosty z dnia [...], który zatwierdził nielegalną dokumentację techniczną oraz niesłusznie wydał przeciwnikom H. B. pozwolenie na budowę – czym naruszył jej podstawowe prawa. Pismo to nie zostało opatrzone podpisem skarżącej. Zarządzeniem z dnia 9 marca 2007 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia w terminie siedmiu dni braków formalnych pisma z dnia 6 marca 2007 r. przez złożenie podpisu – pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Odpis tego zarządzenia został doręczony skarżącej w dniu 15 marca 2007 r. (k. 30). W dniu 16 marca 2007 r. (oraz ponownie w dniu 17 marca 2007 r.) skarżąca złożyła pismo, do którego załączyła: kopię pisma z dnia 6 marca 2007 r., własnoręcznie przez nią podpisanego, kopię postanowienia Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 25 stycznia 2001 r., sygn. akt: [...] oraz kopię aktu własności ziemi. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, iż rezygnuje z [...] z urzędu D. P. Ponadto w dniu 20 marca 2007 r. skarżąca złożyła pismo zatytułowane "prośba", w którym wyjaśniła, że działka nr ewid. [...], położona w [...]., jest zajmowana przez nią jako spadek po jej rodzicach. Do pisma tego skarżąca dołączyła: kopie dowodów wpłat wniesionych do Sądu Rejonowego w Opolu Lubelskim, kopię pisma Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 maja 2005 r. oraz kopię decyzji Państwowego Zakładu Ubezpieczeń z dnia 4 lutego 1976 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W tej sytuacji skarga podlega odrzuceniu. W myśl bowiem przepisu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, co oznacza, iż skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego, mimo że przysługiwał mu wymieniony w art. 52 § 2 ustawy środek zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej, taki jak na przykład odwołanie. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżącej od decyzji Starosty z dnia [...], znak: [...], przysługiwał środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu wyższego stopnia, tj. Wojewody. Skarżąca zresztą, jak wynika z akt sprawy, złożyła takie odwołanie do organu drugiej instancji, który, po jego rozpoznaniu, wydał decyzję z dnia [...]., znak: [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Skoro skarżąca złożyła skargę od decyzji organu pierwszej instancji, pomimo iż od decyzji tej przysługiwało je odwołanie do Wojewody, to skarga ta podlega odrzuceniu. Ubocznie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie Sąd nie ustanowił dla skarżącej w ramach pomocy prawnej adwokata, zatem oświadczenie H.B., iż cofa ona pełnomocnictwo udzielone w tej sprawie [...] D. P., jest całkowicie bezprzedmiotowe. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.