II SA/Lu 1118/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - w zakresie wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. Z. w dniu 22 listopada 2012 r. złożyła do Sądu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej wykonanie tej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla środowiska i okolicznej ludności, gdyż wskutek zrealizowania robót budowlanych zaplanowanych przez inwestora, to jest wybudowania parkingu na terenie sąsiadującym bezpośrednio z nieruchomością skarżącej, dochodzić będzie do emisji dużej ilości szkodliwych gazów i pyłów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu (a także innych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu organu administracyjnego zapewnia stronie tymczasową ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Z akt sprawy wynika, że Burmistrz decyzją z dnia [...] r., nr [...], ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego, obejmującą: budowę parkingu przy Komendzie Powiatowej Policji wraz z niezbędnymi urządzeniami i instalacjami oraz budowę chodnika i przebudowę istniejącego zjazdu z drogi publicznej, na działkach nr ewid. 1669 i 1642/2, przy ul. O. w K. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy powyższą decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. Przede wszystkim wskazać należy, że zaskarżona decyzja nie upoważnia inwestora, to jest Zarząd Dróg Powiatowych do podjęcia robót budowlanych objętych jego zamierzeniem inwestycyjnym. Możliwość taką inwestor mieć będzie dopiero po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). Ponadto samo twierdzenie skarżącej, iż w wyniku zrealizowania zaplanowanych przez inwestora robót, to jest wybudowania parkingu na działkach sąsiadującym bezpośrednio z nieruchomością skarżącej, dochodzić będzie do emisji dużej ilości szkodliwych gazów i pyłów, nie daje podstaw do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz wyrządzenia szkody i to szkody znacznych rozmiarów. Należy również podkreślić, iż w świetle powołanego przepisu, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów należało orzec, jak w postanowieniu.