II SA/Lu 112/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca), Asesor sądowy Anna Ostrowska, Protokolant Referent Agnieszka Komajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi C. G. na decyzję Prezesa Zarządu Z. Szpitala Niepublicznego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. z dnia 5 grudnia 2023 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Zarządu Z. Szpitala Niepublicznego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. z dnia 16 października 2023 r.; II. zasądza od Z. Szpitala Niepublicznego spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na rzecz skarżącego C. G. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 25 stycznia 2024 r. C. G. (dalej jako: skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika profesjonalnego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Z. Szpitala Niepublicznego sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej także jako organ lub Szpital) z 5 grudnia 2023 r. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z 22 września 2023 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się do Szpitala o udostępnienie informacji publicznej w postaci: (1) raportów (wstępnego, końcowego, okresowego) o bieżącej sytuacji epidemiologicznej Szpitala, obejmujących okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r., przekazanych Państwowemu Inspektorowi Sanitarnemu; (2) rejestru zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2022 r. Decyzją z 16 października 2023 r. Szpital odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu Szpital podniósł, że wprawdzie pozostaje podmiotem objętym zakresem obowiązywania ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jednak z uwagi na rodzaj danych objętych wnioskiem, nie stanowią one danych publicznych i nie są objęte obowiązkiem udostepnienia na zasadach wskazanych w ustawie. Dane objęte wnioskiem są udostępniane podmiotom wskazanym enumeratywnie w ustawie o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Wniosek należało zatem rozpatrzyć negatywnie. Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że szpital będący spółką prawa handlowego, który świadczy usługi na podstawie umowy z NFZ, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Przeszkód w udostępnieniu danych nie zawiera również ustawa o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z 5 grudnia 2023 r. Szpital utrzymał w mocy swoją decyzję z 16 października 2023 r. W uzasadnieniu Szpital wskazał, że dane objęte wnioskiem są przekazywane podmiotom enumeratywnie wskazanym w ustawie. W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Spółki pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: (1) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, (2) art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 poz. 902, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych; (3) art. 14 ust. 6 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2023, poz. 1284, ze zm.; dalej jako: u.z.c.z.), poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że udostępnienie żądanej informacji nastąpiłoby wobec podmiotu do tego nieuprawnionego; (4) § 3-5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie listy czynników alarmowych, rejestrów zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych oraz raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala (Dz. U. 2021, poz. 240, ze zm.; dalej jako: rozporządzenie), poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy rozporządzenie zezwala na powielanie, utrwalanie i przekazywanie informacji dotyczących raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej jak również rejestru zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych; (5) art. 124 § 2 k.p.a., poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonego rozstrzygnięcia - rozstrzygnięcie to jest dla skarżącego niejasne i nieprzekonywające. W oparciu o tak sformułowane zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie decyzji Szpitala z 5 grudnia 2023 r. oraz z 16 października 2023 r. oraz o przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Szpital wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż obydwie decyzje Szpitala – z 16 października 2023 r. i z 5 grudnia 2023 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.). Po pierwsze, wbrew stanowisku Szpitala, żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną, do której udostępnienia zasadniczo Szpital jest zobowiązany w świetle ustawy z 2001 r. Stosownie do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są nie tylko władze publiczne, ale także inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Ponadto, obowiązek udostępnienia informacji publicznej obejmuje również osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Ze złożonego do akt sądowych odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że jedynym udziałowcem Spółki jest jednostka samorządu terytorialnego – Miasto Z. Również i w tym aspekcie Szpital mieści się w zakresie podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Chybiona jest podniesiona w skardze argumentacja, jakoby szpitale nie wykonywały zadań publicznych, gdyż takie zadania wykonuje jedynie Narodowy Fundusz Zdrowia, a zakłady opieki zdrowotnej pozostają z Funduszem jedynie w relacji cywilnoprawnej. Realizacją zadania publicznego jest bez wątpienia udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 146). Świadczeń tych udzielają zarówno publiczne, jak i niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej. Szpital, do którego skarżący skierował żądanie udostepnienia informacji publicznej ma status niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej, aczkolwiek jest osobą prawną, w której jednostka samorządu terytorialnego ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Generalnie niepubliczne zakłady opieki zdrowotnej mogą udzielać świadczeń opieki zdrowotnej na różnych podstawach – mogą to być świadczenia udzielane na zasadach stricte komercyjnych, finansowane przez samych odbiorców tych świadczeń. W takim zakresie niepubliczny zakład opieki zdrowotnej nie wykonuje zadań publicznych, lecz świadczy usługi tak jak każdy inny przedsiębiorca. Jeżeli jednak niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, na podstawie stosownej umowy z Narodowym Funduszem Zdrowia, udziela świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, w takim zakresie realizuje zadania publiczne i w konsekwencji – w takim zakresie podlega regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto, niepubliczny zakład opieki zdrowotnej realizuje również inne obowiązki, wynikające bezpośrednio z mocy ustawy, które to obowiązki mieszczą się bez wątpienia w pojęciu zadań publicznych. Zadaniem publicznym jest niewątpliwie realizacja obowiązków ustawowych w zakresie zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym rozpoznawanie i monitorowanie sytuacji epidemiologicznej oraz podejmowanie działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia, przecięcia dróg szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz uodpornienia osób podatnych na zakażenie (por. art. 1 ust. 1 u.z.c.z.). Obowiązki te realizują nie tylko organy władzy publicznej (w szczególności organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej), ale także podmioty udzielające świadczeń opieki zdrowotnej, przy czym bez znaczenia jest – czy są to świadczenia finansowane ze środków publicznych, czy też udzielane na zasadach komercyjnych (finansowane przez odbiorców świadczeń). Charakter zadań publicznych ma bez wątpienia realizacja obowiązków w zakresie wdrożenia i zapewnienia funkcjonowania systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych, który to obowiązek ciąży na kierownikach podmiotów leczniczych wykonujących działalność leczniczą w rodzaju świadczenia szpitalne, bez zróżnicowania statusu tych podmiotów (czy są to podmioty publiczne, czy niepubliczne). Zadania w zakresie systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych obejmują m.in. ocenę ryzyka i monitorowanie występowania zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych; monitorowanie i rejestrację zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych; sporządzanie i przekazywanie właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala (art. 14 ust. 1 pkt 2, 4 i 5 u.z.c.z.). Realizacja wskazanych obowiązków stanowi realizację zadania publicznego w zakresie zapobiegania i zwalczania chorób zakaźnych u ludzi. Skoro jest to zadanie publiczne, informacje w tym zakresie stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy z 2001 r. i każdy podmiot, który realizuje powyższe obowiązki, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie, niezależnie od jego statusu formalnoprawnego (publiczny czy niepubliczny zakład opieki zdrowotnej). Skoro bezspornie Szpital objęty jest obowiązkiem wdrożenia i zapewnienia funkcjonowania systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych, co obejmuje obowiązki w zakresie monitorowania, rejestrowania i przekazywania właściwym podmiotom zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych, to w tym zakresie realizuje zadania publiczne i musi udostępniać informacje publiczną. Należy jednocześnie pamiętać, że prawo dostępu do informacji publicznej, jakkolwiek gwarantowane konstytucyjnie (art. 61 Konstytucji RP), nie jest prawem nieograniczonym. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Regulację konstytucyjną dookreślają przepisy ustawy z 2001 r. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Podmiot podlegający obowiązkowi udostepnienia informacji publicznej ma zatem obowiązek rozważenia, czy nie zachodzą ustawowe przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej. Jakkolwiek zatem Szpital, realizując obowiązki w zakresie monitorowania, rejestrowania i przekazywania właściwym podmiotom zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych, ma obowiązek udostępniać informacje publiczną w tym zakresie, to jednocześnie ma obowiązek rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia informacji publicznej, z uwagi na ograniczenia wynikające z przesłanek ustawowych. Specyfika informacji publicznych odnoszących się do realizacji zadań publicznych w zakresie monitorowania, rejestrowania i przekazywania właściwym podmiotom zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych jest tego rodzaju, że w grę wchodzić mogą dane podlegające ochronie przed ujawnieniem, jako element tajemnicy ustawowo chronionej. W szczególności chodzić może o prawo pacjenta do zachowania w tajemnicy przez osoby wykonujące zawód medyczny, w tym udzielające mu świadczeń zdrowotnych, informacji z nim związanych, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu medycznego (art. 13 i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta; Dz. U. z 2023 r., poz. 1545, ze zm.), a także obowiązek lekarza zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu (art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty; Dz. U. z 2023 r., poz. 1516, ze zm.). Jeżeli zachodzi kolizja pomiędzy udostępnieniem informacji publicznej a ochroną tego rodzaju tajemnic, rolą podmiotu zobowiązanego jest odpowiednie rozwiązanie tej kolizji – rozważenie, czy możliwe jest udostępnienie informacji publicznej w taki sposób, który nie będzie naruszał tajemnicy prawnej chronionej, czy też konieczna będzie odmowa udostępnienia informacji publicznej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy – decyzje wydane przez Szpital są wadliwe, bowiem są oparte na argumentacji, która nie mogła stanowić podstawy odmowy udostępnienia informacji publicznej. Szpital zastosował argumentację, z której wynika, że dane objęte wnioskiem są udostępniane podmiotom wskazanym enumeratywnie w ustawie o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nie stanowią one zatem danych publicznych i nie są objęte obowiązkiem udostepnienia na zasadach wskazanych w ustawie z 2001 r. Argumentacja ta jest chybiona z kilku względów. Po pierwsze, chybione jest stanowisko, jakoby żądane informacje, obejmujące raporty o bieżącej sytuacji epidemiologicznej Szpitala oraz rejestr zakażeń szpitalnych i czynników alarmowych nie stanowiły informacji publicznej. Jak wskazano wyżej – bez względu na status formalnoprawny Szpitala, w tym zakresie realizuje on zadania publiczne i ma obowiązek udostępniania informacji publicznej, chyba, że zachodzą przesłanki ustawowe, ograniczające prawo dostępu do informacji publicznej. Po drugie, kwalifikacja żądania jako nieobejmującego informacji publicznej, nie mogła prowadzić do wydania decyzji odmownej, lecz co najwyżej – do poinformowania o tym wnioskującego. Należy przypomnieć, że specyfika spraw z zakresu udostępnienia informacji publicznej wyraża się w tym, iż załatwienie wniosku nie zawsze odbywa się w trybie postępowania administracyjnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej pod względem formy załatwienia wniosku wprowadza dwa zupełnie różne tryby postępowania. Ustawodawca przewidział formę decyzji administracyjnej tylko w sytuacjach, kiedy organ umarza postępowanie w sprawie udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), albo kiedy odmawia udostępnienia informacji, czyli kiedy żądanie dotyczy danych lub dokumentów stanowiących informację publiczną, ale zachodzą wskazane w ustawie przesłanki odmowy udostępnienia (art. 16). W pozostałych przypadkach obowiązuje uproszczona forma korespondencji, w tym z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Uproszczona forma rozpatrzenia wniosku dotyczy zarówno udostępnienia informacji (tzw. czynność materialno-techniczna), jak również poinformowania wnioskodawcy, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega obowiązkowi udostępnienia w trybie przepisów ustawy z 2001 r. Istotne jest również to, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16, tj. o decyzyjnej formie załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio (a nie wprost). Jeśli Szpital stał na stanowisku, że żądanie nie obejmuje informacji publicznej, powinien poinformować o tym wnioskodawcę, a nie wydawać decyzji odmownej. Jednakże – niezależnie od wadliwej formy rozstrzygnięcia – stanowisko Szpitala w kwestii kwalifikacji żądania jako niedotyczącego informacji publicznej było całkowicie błędne. Po trzecie, przesłanką odmowy udostępnienia informacji publicznej, ani czynnikiem przesądzającym o kwalifikacji żądania udostępnienia informacji nie może być powoływany przez Szpital fakt, że żądane dane podlegają zgłaszaniu (raportowaniu) do właściwego państwowego inspektora sanitarnego (do obowiązków kierownika podmiotu leczniczego należy sporządzanie i przekazywanie właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu raportów o bieżącej sytuacji epidemiologicznej szpitala, a także zgłaszanie temu organowi, w ciągu 24 godzin potwierdzonego epidemicznego wzrostu liczby zakażeń szpitalnych – art. 14 ust. 1 pkt 5 i 6 u.z.c.z.). Są to zupełnie różne, niezależne od siebie kwestie – czym innym jest obowiązek przekazywania raportów i informacji organowi, do którego zadań należy działalność w zakresie zwalczania i zapobiegania rozprzestrzenianiu się chorób zakaźnych wśród ludzi, a czym innym udostępnienie informacji publicznej dotyczącej realizacji przez Szpital zadań w zakresie funkcjonowania systemu zapobiegania i zwalczania zakażeń szpitalnych. Obowiązek raportowania danych inspektorowi sanitarnemu nie ma nic wspólnego z udostępnianiem informacji publicznej, zatem art. 14 ust. 1 pkt 5 i 6 u.z.c.z. nie stanowi podstawy zastosowania tzw. reguły kolizyjnej wynikającej z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. (przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi). Po czwarte, Szpital w ogóle nie rozważył (wychodząc z błędnego założenia, że żądanie nie dotyczy informacji publicznej), czy w sprawie mają zastosowanie ustawowe ograniczenia dostępu do informacji publicznej, bazujące na tajemnicach chronionych ustawowo. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że obowiązkiem Szpitala było rozważenie, czy możliwe jest udostępnienie żądanej informacji publicznej w taki sposób, który nie będzie naruszał tajemnicy prawnej chronionej, czy też konieczna będzie odmowa udostępnienia informacji publicznej, ale oparta na prawidłowo zastosowanych przesłankach ustawowych. Rozważając dopuszczalność udostępnienia informacji w tym aspekcie, należy brać pod uwagę zakres danych, jakie są zawarte w dokumentach objętych żądaniem skarżącego. Jeśli chodzi o rejestr zakażeń szpitalnych, to zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2011 r. jest on prowadzony w formie indywidualnych kart rejestracji w porządku chronologicznym lub alfabetycznym. Każda indywidualna karta rejestracji jest oznaczona kolejnym numerem i dotyczy wystąpienia pojedynczego przypadku zakażenia szpitalnego lub czynnika alarmowego, potwierdzonego u osoby hospitalizowanej w toku udokumentowanej konsultacji, o której mowa w art. 15 ust. 2 pkt 4 [u.z.c.z.]. Charakter danych, które zawiera rejestr każe podchodzić ze szczególną ostrożnością do ich udostępnienia, są to bowiem w dużej mierze dane objęte tajemnicą chronioną wynikającą z wyżej przytoczonych przepisów o prawach pacjenta i zawodzie lekarza. Do rozważenia przez organ (po ewentualnym wyjaśnieniu woli wnioskodawcy) pozostaje to, czy jest możliwe rozwiązanie kolizji między dostępem do informacji publicznej a ochroną tajemnicy ustawowej, w szczególności udostępnienie danych z rejestru w takim zakresie, w którym wszelkie dane objęte tajemnicą zostaną usunięte (zanonimizowane). Do rozważenia pozostaje również kwestia tego, jak daleko idącej "obróbki" będą wymagały dane zawarte w rejestrze, aby mogły zostać udostępnione. Szczególnie szeroki zakres czynności anonimizacyjnych może nawet prowadzić do kwalifikacji żądania, jako dotyczącego informacji przetworzonej, to zaś obligowałoby Szpital do wezwania wnioskodawcy do wykazania dodatkowych przesłanek udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, w postaci wykazania, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Z kolei, jeżeli chodzi o raporty (wstępny, końcowy, okresowy) o bieżącej sytuacji epidemiologicznej Szpitala, to wzory tych raportów określają załączniki do ww. rozporządzenia z 2011 r. Analiza wzorów wskazuje, że raporty zawierają w istocie dane niezindywidualizowane, nie odnoszące się do poszczególnych zakażonych pacjentów, mają charakter danych liczbowych, statystycznych (m.in. daty wystąpienia podejrzenia lub ogniska epidemicznego, liczba pacjentów, nazwy jednostek organizacyjnych podmiotu leczniczego, objętych podejrzeniem wystąpienia ogniska, postacie kliniczne zakażenia, rodzaj biologicznego czynnika chorobotwórczego). W przypadku tego rodzaju danych nie zachodzi kolizja z ochroną tajemnic związanych ze stanem zdrowia poszczególnych pacjentów, bowiem dane konkretnych pacjentów nie występują w raportach. W tym przypadku nie ma zatem podstaw do odmowy udostępnienia informacji w oparciu o art. 3 ust. 1 u.d.i.p. Z powyższych rozważań płynie wyrażona na wstępie konkluzja, że obydwie decyzje Szpitala – z 16 października 2023 r. i z 5 grudnia 2023 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz z naruszeniem przepisów postępowania, mających istotnych wpływ na wynik sprawy (art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., art. 11, art. 107 § 3 k.p.a.), co skutkuje koniecznością uchylenia obydwu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. Ponownie rozpatrując sprawę, po uprawomocnieniu się wyroku i zwrocie akt administracyjnych, Szpital będzie zobowiązany do zastosowania się do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyżej przedstawionych wywodach. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935, ze zm.). Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w wysokości stawki minimalnej – 480 zł. Do przekazanej do sądu skargi nie dołączono dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.