II SA/Lu 113/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec,, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2015 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L.kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odmówiło, na wniosek R. Z. I. w L. z dnia 9 maja 2013 r., stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza D. z dnia [...] r. znak: [...]. ustalającej warunki zabudowy dla realizacji farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW zlokalizowanej na części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w D. Organ nie dopatrzył się bowiem naruszeń prawa wskazanych we wniosku, w tym iż jej wykonanie spowodowałoby czyn zagrożony karą. Podniosło brak przesłanek do uzgodnienia projektu wymienionej decyzji z marszałkiem województwa lub z wojewodą, bowiem charakter inwestycji nie pozwala zakwalifikować jej do inwestycji celu publicznego. Stwierdziło również, że inwestycja nie wymagała uzgodnienia z Szefem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w W. i z Szefem Wojewódzkiego Sztabu Wojewódzkiego w L., nie będącym stroną w sprawie, dlatego, że do rozstrzygnięcia sprawy nie mają zastosowania przepisy ustawy - Prawo lotnicze. Ponadto w ocenie Kolegium wniosek nie mógł zostać też uwzględniony z uwagi na położenie działki objętej zamiarem inwestycyjnym, gdyż nie leży ona w obszarze ograniczonego zainwestowania. Kolegium uznało, że sam fakt możliwości powstania emisji światła z paneli fotowoltaicznych w strefie przestrzeni powietrznej nad lotniskiem sam w sobie nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, tym bardziej gdy nie wiadomo, jaka to będzie emisja i o jakim natężeniu, czy w ogóle wystąpi, na którą to okoliczność wnioskodawca stwierdzenia nieważności decyzji nie przedstawił żadnych dowodów. Za niepodlegający uwzględnieniu uznało Kolegium argument wniosku o wywołaniu przez decyzję czynu zagrożonego karą, gdyż jak wyjaśniło, decyzja o warunkach zabudowy kończy jedynie wstępny etap procesu inwestycyjnego i nie pozwala na podjęcie robót budowlanych, stanowiąc li tylko przesłankę do ubiegania się o zatwierdzenie projektu budowlanego inwestycji i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ zwrócił również uwagę na zasadę obowiązującą w sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji, a mianowicie fakt rozpatrywania sprawy według stanu prawnego na datę jej wydania, tj. na dzień [...] r. Z uwagi na powyższe do rozpatrywanej sprawy nie mogły mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), których § 3 ust. 52 uległ zmianie z dniem 1 sierpnia 2013 r. (zmianę tę wprowadził § 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 817). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. Z. I. w L. podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, analogicznych, jak we wniosku z dnia 10 września 2013 r. o stwierdzenie nieważności decyzji burmistrza D. Strona nie zgadza się, że w sprawie zachodzi brak wymogu uzgodnienia projektu decyzji z organami wskazanymi przez wnioskodawcę (wojskowymi i cywilnymi) oraz, że do rozstrzygnięcia sprawy nie mają zastosowania przepisy ustawy - Prawo lotnicze. R. Z. I. podniósł także, że działka, na której planowana jest inwestycja bezpośrednio sąsiaduje z terenem lotniska i jednocześnie znajduje się w strefach przestrzeni powietrznej i powierzchni ograniczających lotniska lotnictwa państwowego uwzględnianych w zagospodarowaniu przestrzennym szczebla wojewódzkiego na podstawie przepisów ustaw: o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Prawo lotnicze, które to przepisy decyzja ta pomija. Zwraca też uwagę na wielkość powierzchni paneli fotowoltaicznych, których posadowienie zaplanowano na części działki nr ew. [...] na powierzchni 19600 m , tj. blisko 2 ha. Zdaniem strony, tak znaczna regularna powierzchnia odblaskowa skupiająca światło będzie powodować emisję odbitych promieni słonecznych, przyczyniając się do oślepiania pilotów podczas startów i lądowań statków powietrznych oraz niekorzystnie wpływając na bezpieczeństwo lotów. Odwołujący wskazał na naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy - Prawo lotnicze, poprzez jego nieuwzględnienie. Zwrócił uwagę, iż Wojewódzki Sztab Wojskowy w L. nie został powiadomiony jako strona w postępowaniu administracyjnym. Wskazując poza tym na art. 87 ust. 5 ustawy - Prawo lotnicze wnioskodawca podkreśla brak uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza D. z odpowiednim urzędem nadzoru lotnictwa, w tym przypadku organem wojskowym, a mianowicie z Szefem Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP w W. Powyższe okoliczności w ocenie strony wskazują na naruszenie art. 54 ust. 1 pkt d) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdyż nie uwzględnia decyzja wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w tym przypadku wszystkich podmiotów strony wojskowej. Nie spełnił poza tym organ wymagań określonych w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 w/w ustawy, nie dokonał bowiem analizy warunków i zasad zagospodarowania wynikających z przepisów odrębnych, stanu faktycznego i prawnego terenu, tj. dotyczących MON i Prawa lotniczego. A także określonych w art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 10a tej ustawy, gdyż nie dokonał stosownych uzgodnień w odniesieniu do lotniska jako obiektu rangi ponadlokalnej wraz z jego obszarami ograniczonego użytkowania i strefami lotów, które położone są wokół lotniska na terenie kilku gmin. Jak wyjaśnia strona obszary ograniczonego użytkowania (OOU) wyznaczona są zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska (Dz. U. Nr 130, poz. 1192 z późn. zm.) a strefy przestrzeni powietrznej i szczegóły użycia światła z innych źródeł w tych strefach powinny być wyznaczane wg projektu i obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej. I tak, utrzymuje strona, § 3 pkt 1 tego rozporządzenia dotyczy S-l strefy lotów obejmującej przestrzeń powietrzną w bezpośrednim otoczeniu lotniska do wysokości 600 m ograniczona płaszczyznami bocznymi położonymi w odległości 3700 m od linii centralnej drogi startowej we wszystkich kierunkach. Podkreśla więc – w obszarach i strefach tych emitowane byłoby światło z paneli fotowoltaicznych położonych w odległości ok. 750 m od drogi startowej lotniska. Za dodatkową wadę rozstrzygnięcia decyzji Burmistrza D. strona uznaje narażenie baterii na uszkodzenia wywołane drganiami i wibracjami związanymi z ruchem lotniczym. Akcentuje też możliwość negatywnego wpływu wytwarzanej energii przez ogniwa fotowoltaiczne o mocy do 1 MW na urządzenia radiolokacyjne (AVIA, TACAN, ILS) i na elektronikę statków powietrznych a także urządzeń planowanych do zakupienie w ramach programu resortowego AJT. W nawiązaniu do powyższych dywagacji strona informuje, że dla obiektu nawigacyjnego AVIA decyzją Urzędu Wojewódzkiego w L. z dnia [...] r. znak: [...] ustalono strefy ochronne: R, o promieniu 920 m i R2 o promieniu 1400 m, w których to strefach bezpośrednio znajduje się planowany obszar usytuowania farmy fotowoltaicznej. Wskazane w tym zakresie wady decyzji wynikają, utrzymuje strona, z błędnych ustaleń postępowania administracyjnego, w wyniku którego stwierdzono, iż tereny sąsiednie stanowią użytki rolne oznaczone symbolem R, gdy tymczasem z ewidencji gruntów tereny sąsiednie w stosunku do obszaru MON są ujawnione jako tereny różne i opatrzone stąd symbolem Tr, co potwierdzają oznaczenia na mapie załączonej do akt sprawy. Na terenie zaś planowanej farmy występują drzewa, w tym wieloletnie, które powinny mieć oznaczenie symbolem LS - powyżej 0,10 ha lub symbolem Lz - tereny zadrzewione lub zakrzewione; brak jest informacji w tym zakresie w decyzji a przesłana do stron postępowania nie zawierała załącznika graficznego z mapą. Taka sytuacja nie pozwala na wyjaśnienie, z jakimi gruntami przeznaczonymi pod inwestycję mamy do czynienia w omawianej sprawie, dlatego strona snuje przypuszczania, iż z uwagi na rolniczy charakter gruntów działki (wymagający uzyskania zgodny na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze) objętej decyzją, Burmistrz D. decyzjami z dnia [...] r. znak: [...] i [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy dla farm fotowoltaicznych na tej samej działce, które to farmy miały stanowić wraz z planowaną budową jeden obiekt. Wnioskodawca podważa poza tym ustalenie zawarte w pkt 4 ppkt 7 decyzji organu samorządu terytorialnego, w myśl którego, uciążliwość inwestycji powinna zawierać się w granicach terenu objętego decyzją , gdyż światło odbite od baterii fotowoltaicznych będzie miało wpływ na teren nieobjęty decyzją, tj. na teren i przestrzeń nad lotniskiem. W dalszej kolejności R. Z. I. w L. podnosi, iż organ wydający decyzję o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji pominął charakter terenu przeznaczonego dla obronności i bezpieczeństwa państwa sąsiadujący z terenem zamierzenia inwestycyjnego, przez co nie uwzględnił przepisów ustawowych i wykonawczych z zakresu lotnictwa, obronności oraz planowania przestrzennego. Przytoczone wyżej okoliczności stanowią zdaniem strony o naruszeniu art. 75 i art. 77 § 1 i 2 K.p.a. przejawiające się w braku zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie całego materiału dowodowego sprawy. Kolegium nie uwzględniło szeregu kwestii podniesionych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Burmistrza D.; dotyczą one pominięcia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. art. 60 ust. 1, art. 53 pkt 3, art. 61 i art. 64 ust. 1 oraz ustawy - Prawo lotnicze, a mianowicie art. 87 ust. 7, art. 87 ust. 1, art. 87a ust. 1 (strona przytoczyła ich treść). Na wynik rozstrzygnięcia w ocenie wnioskodawcy ma również wpływ to, iż nie uwzględniono przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 maja 2004 r. w sprawie sposobu uwzględniania w zagospodarowaniu przestrzennym potrzeb obronności i bezpieczeństwa państwa (Dz. U z dnia 2 czerwca 2004 r.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojewódzkich komend uzupełnień (Dz. U. Nr 41, poz. 242). Zdaniem wnioskodawcy decyzja o warunkach zabudowy dotknięta jest też wadą polegającą na braku załącznika graficznego stanowiącego część analizy obszaru, w myśl § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Nadto inwestor do wniosku załączył kopię niewłaściwej mapy, tj. kopię mapy do celów projektowych nie zaś mapę zasadniczą, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Strona przypomina ponadto, że § 3 wskazanego wyżej rozporządzenia określa sposób wyznaczania granic obszaru analizowanego, tymczasem decyzja Burmistrza D. nie posiada jakiegokolwiek załącznika, który byłby integralną jej częścią. Nie godzi się więc strona z poglądem Kolegium, iż wykazany brak załącznika stanowi li tylko drobne uchybienie, bo jak podkreśla, fakt ów uniemożliwia odniesienie się do wydanej decyzji i dokładne zapoznanie się z planowaną lokalizacją inwestycji; decyzja obejmuje bowiem całą działkę bez sprecyzowania miejsca usytuowania zadania inwestycyjnego. Odnosząc się do przywołanych przez Kolegium przepisów art. 87 ust. 1 i art. 87a (153) ust. 1 R. Z. I. w L. przyznaje, że przedstawione rozwiązania techniczne budowy farm fotowoltaicznych są obecnie nowatorskie i ich oddziaływanie na środowisko i otoczenie lotniska nie zostało potwierdzone badaniami naukowymi, posiłkuje się więc opiniami użytkowników lotniska wojskowego, tj. pilotów dysponujących dużą wiedzą praktyczną, którzy zgłosili swoje wątpliwości w kwestii braku oddziaływani paneli umieszczonych na rozległym obszarze bezpośrednio przylegającym do lotniska. Strona kwestionuje przy tym jako dowód w sprawie, przedstawioną przez inwestora, opinię RDOS we W., gdyż według stanowiska administratora lotniska wojskowego, tj. 41 Bazy Lotnictwa Szklonego w D. i użytkownika lotniska, tzn. Dowódcy 4 Skrzydła Lotnictwa Szklonego (4SLSz) nie potwierdza ona stuprocentowej absorpcji promieniowania i została wydana dla zupełnie innej lokalizacji nie związanej ze startem i lądowaniem odrzutowych statków powietrznych. Według strony na inwestorze spoczywał również obowiązek udowodnienia, że przedmiotowa inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla otoczenia, co wiązałoby się z przedstawieniem jakiejkolwiek ekspertyzy w tym zakresie, gdyż aktualnie, przedsięwzięcie polegające na budowie farmy fotowoltaicznej znajduje sie na liście przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (od dnia 25 czerwca 2013 r. - rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Za wątpliwy argument na rzecz uznania zasadności skarżonej decyzji uznaje strona twierdzenie inwestora dotyczące przyszłego montażu na terenie lotniska systemu solarnego na maszcie o wysokości do 4 m do zasilania awaryjnego urządzeń alarmowych separatorów koalescencyjnych, gdyż urządzenie to nie jest adekwatne do obiektu farmy fotowoltaicznej o powierzchni ok. 2 ha, a to dlatego, że powierzchnia tego panelu może wynosić kilka metrów kwadratowych a rozwiązania projektowe i usytuowanie masztu nie budzą zastrzeżeń użytkownika lotniska z punktu widzenia ruchu lotniczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. po rozpatrzeniu odwołania R. Z. I. w L. od decyzji tego samego organu z dnia [...] r. decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 uchyliło w całości ww. decyzję Kolegium i stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza D. z dnia [...] r., nr [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną decyzji Burmistrza D. z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW zlokalizowanej na części działki oznaczonej numerem ewidencyjnym [...] położonej w mieście D. stanowią przepisy art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61, art. 63 ust. 3 i 4 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.). Organ odwoławczy wskazał, że w omawianej sprawie bezsporny jest brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji oraz to, iż wnioskowana inwestycja wymaga wydania decyzji warunkach zabudowy, nie stanowi bowiem inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu powołując się na art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 ustawy oraz z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazał, że organ który ma wydać decyzję o warunkach zabudowy, mając na względzie obowiązek ustalenia granic obszaru analizowanego, powinien zachować te wymogi oraz precyzyjnie wskazać sposób wyliczenia trzykrotnej szerokości frontu działki (terenu inwestycji); informacje te powinny znaleźć się w części tekstowej analizy i wynikać z wyznaczenia na mapie. Obszar analizowany należy zatem wyznaczać dookoła działki (terenu inwestycji), czyli we wszystkich kierunkach w równych odległościach od centrum działki budowlanej (terenu inwestycji) objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. W sprawie niniejszej organ wyznaczył obszar analizowany wykreślając na mapie jego granice. Po wyznaczeniu na mapie granic obszaru analizowanego organ jest zobowiązany do ustalenia, jakie konkretnie obiekty budowlane mieszczą się na wyznaczonych działkach położonych w obszarze analizowanym i jakie pełnią funkcje, tzn. w jaki sposób są użytkowane oraz jakie mają cechy, tj. linię zabudowy, wielkość powierzchni, szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrię dachu, czego wymaga § 1 cytowanego rozporządzenia. Z uwagi na rodzaj inwestycji, zdaniem Kolegium, Burmistrz D. zasadnie odstąpił od określenia parametrów charakterystycznych dla inwestycji kubaturowych według wskazanego przepisu aktu wykonawczego. Po analizie akt sprawy Kolegium stwierdziło, iż organ I instancji sporządził analizę obszaru, a jej wyniki w postaci części tekstowej i graficznej, stanowiące według § 9 ust. 2 rozporządzenia załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, zamieścił w materiale dowodowym sprawy. Kwestionuje natomiast wyznaczenie granic obszaru analizowanego w jego minimalnym wymiarze, gdyż to nie oddaje stanu zabudowy i zagospodarowania otoczenia terenu inwestycji, tj. sąsiadującego z działką nr ew. [...]. W ocenie Kolegium niezależnie bowiem od wskazania części tej działki pod inwestycję, z uwagi na brak jej prawnego wydzielenia, granicami obszaru analizowanego powinna zostać objęta cała działka, co skutkowałoby znaczącym powiększeniem powierzchni obszaru poddanego analizie. Bardzo istotną kwestią jest też spełnienie wymogu przez decyzję, polegającego na jej zgodności z przepisami odrębnymi, o czym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy. W tym miejscu wypada podkreślić, iż ustawodawca nie określił wyczerpującego katalogu przepisów odrębnych, przez co za taki przepis należy uznać każdy przepis prawa materialnego mającego zastosowanie z uwagi na rozpatrywaną materię. Oceniając zatem zasadność decyzji Burmistrza D. i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L., Skład Orzekający Kolegium, wskazuje na przesłanki, które z powodów wymagań stawianych decyzji o warunkach zabudowy, nie zostały spełnione, to zaś nie pozwala na utrzymanie obu wymienionych decyzji w obrocie prawnym. Podniesiono, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy podejmowane jest na wniosek inwestora, do którego powinna zostać załączona kopia mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku kopia mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać (art. 64 ust. 1 w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). W sprawie jest kwestionowana okoliczność, iż mapa załączona do akt sprawy nie jest kopią mapy zasadniczej, tylko kopią mapy do celów projektowych, co narusza wymieniony przepis prawa materialnego. Wypada więc wyjaśnić, że definicję pojęcia "mapa zasadnicza" zawiera art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 193, poz. 1287 z 2010 r. z późn. zm.) przez które rozumie się wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające aktualne informacje o przestrzennym rozmieszczeniu obiektów ogólno- geograficznych oraz elementach ewidencji gruntów i budynków, a także sieci uzbrojenia terenu: nadziemnych, naziemnych i podziemnych. Natomiast "mapa do celów projektowych" jest to mapa zasadnicza zweryfikowana pod względem aktualności przez uprawnionego geodetę i zatwierdzona przez organ właściwy w sprawach geodezyjnych, służąca celom inwestycyjnym. Zarzut strony w tym zakresie jest więc nieuzasadniony. Omawiając to zagadnienie trzeba jednak wskazać na uchybienia popełnione przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy. O ile w aktach sprawy znajduje się wniosek inwestora, tj. firmy T. Sp. z o.o. z siedzibą L., o tyle brak w nich odpowiedniej mapy z ewentualnym oznaczeniem obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać. Z przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego płynie niepodważalny wniosek, iż akta sprawy powinny zawierać poza decyzją trzy załączniki, tj. załącznik graficzny do decyzji oraz części analizy obszaru: tekstową i graficzną. Kolegium stwierdza zatem, że kwestionowana decyzja nie zawiera załącznika graficznego a w aktach sprawy znajduje się tylko jedna mapa, będąca częścią graficzną analizy, jednak mało czytelna i pozbawiona opisu. Brak ten oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pomimo że wniosek o ustalenie warunków zabudowy w pouczeniu zawiera informację o konieczności załączenia dwóch egzemplarzy kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy katastralnej, nie może być oceniony pozytywnie i nie da się stwierdzić, iż mamy do czynienia z brakami, które nie wpływają na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja skarżona obarczona jest bowiem takimi wadami, że jest konieczna jej eliminacja z obrotu prawnego. Wypełniają one bowiem przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj. rażącego naruszenia prawa. Skoro bowiem przepis prawa materialnego wymaga aby decyzja posiadała określone załączniki i nie wprowadza wyjątków od tej zasady, to brak owych załączników nie może być sankcjonowany. Kolegium nie podziela argumentów strony skarżącej, iż stroną i uczestnikiem postępowania w przedmiotowej sprawie powinien być Wojewódzki Sztab Wojskowy w L., gdyż bierze on udział w procesie przygotowania założeń do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie obronności i bezpieczeństwa państwa § 5 pkt 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 4 marca 2010 r. w sprawie wojewódzkich sztabów wojskowych i wojewódzkich komend uzupełnień (Dz. U. Nr 41, poz. 242 ze zm.), nie zaś w procesie wydawania decyzji w sytuacji braku tego planu. Na podstawie przepisów tego samego rozporządzenie (§ 6 pkt 4 lit. a) do zadań wojskowych komendantów uzupełnień należy współpraca z innymi organami i podmiotami w sprawach związanych z obronnością państwa, w tym: utrzymywanie współpracy z terenowymi organami administracji rządowej, samorządu terytorialnego ... Brak jest zatem przesłanki do uznania wymienionego podmiotu za stronę niniejszego postępowania. Również negatywnie należy ocenić zarzut braku uzgodnienia projektu decyzji Burmistrza D. z wojewodą i marszałkiem województwa, gdyż inwestycja nie dotyczy terenu przeznaczonego do realizacji zadań rządowych albo samorządowych o charakterze inwestycji celu publicznego przewidzianych na tym terenie w planie miejscowym, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium jakkolwiek uznało za uzasadnione odstąpienie przez organ ustalający warunki zabudowy od wyznaczenia parametrów projektowanej inwestycji uwagi na jej charakter, tym niemniej przyjmuje, iż kwestionowana inwestycja ze względu na wielkość przewidywanej do zabudowy powierzchni działki (1,96 ha) nie jest zwolniona od powinności spełnienia zasady tzw. dobrego sąsiedztwa. Zaliczona bowiem do urządzeń infrastruktury technicznej jest nade wszystko zabudową przemysłową. Wskazane w aktach sprawy sąsiedztwo oraz grunt, na którym przewidziano realizację inwestycji to teren lotnictwa oraz grunty rolne, zadrzewione i zakrzewione (tereny różne - Tr), niskich klas bonitacyjnych. W ocenie Kolegium stan zabudowy i zagospodarowania terenu nie pozwala w konsekwencji na stwierdzenie, że inwestycja stanowi wymaganą kontynuację funkcji terenu, co wskazuje na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Po analizie przepisów ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze Kolegium uznało, iż zarzut braku uzgodnień przez organ I instancji z organami wymienionymi w w/w ustawie zasługuje na uwzględnienie. Za fakt bowiem nie do podważenia trzeba przyjąć, iż lotnisko w D. jakkolwiek szkolne jest lotniskiem wojskowym. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 1 wymienionej ustawy: przepisy ustawy - Prawo lotnicze regulują stosunki prawne z zakresu lotnictwa cywilnego. W myśl ust. 3 - lotnictwo cywilne obejmuje wszystkie rodzaje lotnictwa, z wyjątkiem lotnictwa państwowego, to jest państwowych statków powietrznych, załóg tych statków oraz lotnisk państwowych wykorzystywanych wyłącznie do startów i lądowań państwowych statków powietrznych. Stosownie do unormowania zawartego w ust. 4 - przepisów prawa lotniczego nie stosuje się do lotnictwa państwowego, z wyjątkiem przepisów art. 1 ust. 6, art. 2-9, art. 14, art. 17 ust. 15 i 16, art. 33, art. 35 ust. 2, art. 43 i 44, art. 60, art. 66 ust. 3, art. 74-76, art. 82 ust. 7, art. 89, art. 92, art. 104 ust. 4-9, art. 119-126, art. 128, art. 130, art. 133, art. 134 ust. 1-lf, art. 136, art. 137 ust. 1-4, art. 140, art. 140a-140d, art. 149 i 150 ustawy, z zastrzeżeniem ust. 5, który stanowi: w przypadku wykorzystywania polskich i obcych państwowych statków powietrznych do prowadzenia działalności innej niż służba publiczna (pkt 1), lotnisk lotnictwa państwowego do startów i lądowań cywilnych statków powietrznych oraz statków, o których mowa w pkt 1, przepisy ustawy stosuje się odpowiednio (pkt 2). Według natomiast art. 2 pkt 2 ustawy w rozumieniu jej przepisów polskim państwowym statkiem powietrznym jest statek powietrzny używany przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej (wojskowy statek powietrzny).Tak więc do polskiego lotnictwa państwowego, tj. obejmującego statki powietrzne używane przez Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej ( wojskowe statki powietrzne) i do lotnisk lotnictwa państwowego stosuje się przepisy tejże ustawy. W myśl art. 87 ust. 1 ustawy obiekty budowlane i obiekty naturalne w otoczeniu lotniska nie mogą stanowić zagrożenia dla startujących i lądujących statków powietrznych (wszystkich - przypis własny Kolegium). Nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja powinna być traktowana jako obiekt budowlany. Zgodnie z ust. 5 tego artykułu - obiekty budowlane i obiekty naturalne stanowiące zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu statków powietrznych, zwane dalej "przeszkodami lotniczymi", powinny być niezwłocznie zgłoszone Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego i oznakowane. Tenże Prezes Urzędu uzgadnia decyzje o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczące obiektów na lotniskach i w ich otoczeniu Przepis ten dotyczy w szczególności obszarów ograniczeń zabudowy a także terenów przeznaczonych pod budowę lotniska lub jego rozbudowy w miejscowych planach zagospodarowania terenu (ust. 5). Nadto przepis art. 87a. ust. 1 ustawy zabrania emitowania lub powodowania emisji, w strefach przestrzeni powietrznej wykorzystywanej do żeglugi powietrznej wiązki lasera lub światła z innych źródeł w kierunku statku powietrznego w sposób mogący spowodować olśnienie, oślepienie lub wystąpienie poświaty i mogący stworzyć zagrożenie bezpieczeństwa statku powietrznego albo życia lub zdrowia załogi lub jego pasażerów na pokładzie. Wskazane w obu wnioskach przez R. Z.I. w L. przepisy art. 87 ust. 1, art. 87 ust. 5 i art. 87a ust. 1 ustawy - Prawo lotnicze nie zostały objęte analizą w postępowaniach zakończonych decyzją Burmistrza D. oraz decyzją poprzedniego Składu Orzekającego Kolegium, co nakazuje uznać, iż oba orzeczenia, wobec wymogu dokonania uzgodnienia ze wskazanym Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Nie budzi ponadto wątpliwości okoliczność, że obszar lotnictwa to teren zamknięty, w odniesieniu do którego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się nie tylko granice tych obszarów ale również i granice ich stref ochronnych. Fakt braku planu miejscowego nie uchyla mocy obowiązującej dokonanych w nim ustaleń w omawianym zakresie. Wnioskodawca podnosi, iż strefy ochronne dla obszaru lotniska zostały ustalone decyzją Urzędu Wojewódzkiego w L. z dnia [...] r. znak: [...] i nie jest to fakt kwestionowany. § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać obiekty budowlane oraz naturalne w otoczeniu lotniska stanowi: Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego w przypadku lotniska lotnictwa cywilnego, albo organ nadzoru nad lotniskiem wojskowym, w przypadku lotniska lotnictwa państwowego lub lotniska lotnictwa państwowego użytkowanego przez lotnictwo cywilne, może, w przypadkach niepowodujących zagrożenie dla bezpieczeństwa statków powietrznych, udzielić zgody na odstąpienie od określonych w rozporządzeniu wymogów dotyczących powierzchni ograniczających. Akta sprawy nie wskazują aby i w tym zakresie postępowanie zakończone decyzją ostateczną Burmistrza D. czyniło zadość wymogom prawa. Za trafny zarzut wnioskodawcy trzeba też uznać zakwestionowanie jako dowodu w sprawie pisma Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska we W. z dnia 30 kwietnia 2012 r. znak: WOOŚ.050.12.2012.PS.2, gdyż po pierwsze opinia ta nie została wywołana w toku postępowania zakończonego decyzją Burmistrza D., po wtóre nie dotyczy okoliczności towarzyszących omawianej sprawie, gdyż wydana została w nawiązaniu do potrzeb ochrony przyrody, co nie stanowi przedmiotu rozpatrywanej sprawy.  Z podniesionych względów Kolegium uznało za konieczne usunięcie z obrotu prawnego nie tylko własnej decyzji ale również i decyzji organu samorządu terytorialnego jako rażąco naruszających prawo. Wykazane bowiem wady są nie do zaakceptowania z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego, wskazujące na zaistnienie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. T. Sp. z o.o. w L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 9 kpa - poprzez niezachowanie przez organ administracji obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie Jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udział w toczącym się postępowaniu, co w konsekwencji doprowadziło do sytuacji, że przed wydaniem decyzji strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 131 kpa - poprzez niepowiadomienie strony skarżącej o wniesieniu odwołanie w trybie art. 127 § 3 K.p.a.; art. 107 § 3 K.p.a., z uwagi na brak w uzasadnieniu prawnym wyjaśnienia podstawy prawnej, że charakter naruszonych przepisów ma przymioty rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy, wydał ją z rażącym naruszenie m prawa. - przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) uznając, że organ I instancji miał obowiązek ustalić zgodność decyzji w oparciu o art. 87 ust. 1 i 5 i art. 87a ust. 1 Prawo lotnicze (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 933 ze zm.) W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że nie została poinformowana, iż do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. O fakcie jego złożenia przez R. Z. I. w L. strona dowiedziała się w chwili doręczenia jej decyzji Kolegium z dnia [...] roku, uchylającą poprzednią decyzję Kolegium i stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza D. W ocenie skarżącej to na organie spoczywał ustawowy obowiązek wynikający z dyspozycji art. 131 K.p.a. powiadomienie jej o wpłynięciu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a nie dokonanie czynności stanowi naruszenie kolejnych przepisów K.p.a., w tym art. 9 i 10 § 1. Niezależnie od powyższego – zdaniem odwołującej - należy uznać, że brak było przesłanek do przyjęcia, że organ I instancji wydał decyzję o warunkach zabudowy z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto dyspozycja art. 107 § 3 K.p.a. nakłada na organ obowiązek precyzyjnego wyjaśnienia stanu prawnego. W omawianym przypadku Kolegium winno uzasadnić na czym polegało rażące naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji, a nie ograniczyć się do powołania przepisu prawa (art. 156 par. 1 pkt.2 kpa) i stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przesłanki w nim wymienione. Zupełnie nietrafne jest stanowisko Kolegium, że Prawo lotnicze, a w szczególności art. 87 ust. 1 i 5 oraz art. 87a ust. 5 stosuje się do lotnictwa państwowego obejmujące statki powietrzne używane przez siły zbrojne. Ustawodawca w art. 1 ust. 4 powyższej ustawy, ustala, że przepisy prawa lotniczego nie stosuje się do lotnictwa państwowego, do którego zalicza się statki powietrzne sił zbrojnych RP z wyjątkiem przepisów wskazanych w tym ustępie. W ustępie tym brak jest wymienionego art.87 ust. 1 i 5 oraz art. 87a ust. 1 do stosowania w przypadku lotnictwa państwowego. Tak więc nie do zaakceptowania jest stanowisko Kolegium, że mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy a dotyczącym uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza D. z dnia [...] r. i stwierdzenia nieważność tejże decyzji. Przedmiotowe postępowanie o stwierdzenie nieważności jest prowadzone w trybie nadzwyczajnym umożliwiającym wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Prowadzone postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności nie bez powodu jest postępowaniem samodzielnym. Ma ono na celu ustalenie czy decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, a nie ponowne rozpoznawanie sprawy co do istoty – jak to ma miejsce w postępowaniu odwoławczym. Podważenie decyzji ostatecznej jest – z woli ustawodawcy - możliwe m.in. w sytuacji ujawnienia szczególnie ciężkiej – kwalifikowanej - wady określonej w art. 156 § 1 pkt 2 kpa – jaką jest rażące naruszenie prawa. Rażącego naruszenia prawa nie można utożsamiać z każdym naruszeniem prawa, nawet istotnym. Nie każde naruszenie musi polegać na naruszeniu rażącym (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 1280/11). Naruszenie przepisów (postępowania lub prawa materialnego), nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym – jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia prawa. Takie cechy organ winien wykazać i uzasadnić z zachowaniem przewidzianych w art. 107 § 3 K.p.a. wymogów sporządzenia uzasadnienia. Nie jest dopuszczalne kwalifikowanie wypadków zwykłego naruszenia prawa jako naruszenie rażące ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji, gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Rażące naruszenie prawa musi przy tym tkwić w samym akcie od chwili jego wydania, a więc treść decyzji czy postanowienia musi pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanem prawnym istniejącym w dniu jej wydania. Rozważania na temat możliwości zastosowania jednego z nadzwyczajnych trybów postępowania do tego, aby wyeliminować z obrotu prawnego ostateczną decyzję administracyjną należy uzupełnić również o wyjaśnienie, że fundamentalną zasadę postępowania administracyjnego statuuje przepis art. 16 § 1 K.p.a. ustanawiając ogólną zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zgodnie z nią decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Pamiętać przy tym należy, że w przypadku rozbieżności w interpretacji normy prawnej spór co do wykładni przepisu nie może stanowić przesłanki do uznania, iż decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa; taka sytuacja może być jedynie przesłanką do stwierdzenia błędu w wykładni prawa. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10, Lex nr 824448). W sprawie, która jest przedmiotem niniejszego postępowania bezsporne jest, że postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zostało wszczęte na wniosek R. Z. I. w L., który uchybił terminowi do złożenia odwołania od decyzji Burmistrza D. z dnia [...] r. (postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r., nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.). Zarzuty złożone we wniosku o wszczęcie postępowania w trybie nadzwyczajnym sprowadzają się do kwestionowania poszczególnych zapisów decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu i wskazania konkretnych przepisów prawa, które – zdaniem wnioskodawcy – zostały naruszone przez organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy przy wydawaniu decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekające jako organ I instancji, jak i rozpoznające odwołanie od decyzji własnej po omówieniu zapisów decyzji ustalającej warunki zabudowy wskazało na przesłanki, które z powodów wymagań stawianych decyzji o warunkach zabudowy, nie zostały spełnione, to zaś nie pozwala na utrzymanie decyzji Kolegium z dnia [...] r. oraz decyzji Burmistrza D. z dnia [...] r. w obrocie prawnym. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że brak jest w aktach sprawy odpowiedniej mapy z ewentualnym oznaczeniem obszaru, na który inwestycja będzie oddziaływać, jak i załącznika graficznego, bowiem ta co znajduje się w aktach jest nieczytelna o pozbawiona opisu. Braki te zdaniem organu wpływają na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie i wypełniają przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. rozpoznające ponownie sprawę podniosło, że wskazane we wniosku R. Z. I. w L. przepisy art. 87 ust. 1, art. 87 ust. 5 i art. 87a ust. 1 ustawy - Prawo lotnicze nie zostały objęte analizą w postępowaniach zakończonych decyzją Burmistrza D. oraz decyzją Kolegium, co nakazuje uznać, iż oba orzeczenia, wobec wymogu dokonania uzgodnienia ze wskazanym Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa materialnego. Jednocześnie z akt sprawy administracyjnej wynika, że ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji dotyczy terenu, dla którego niezbędne jest opracowanie takiej decyzji, bowiem bezsporne jest, że na tym terenie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, Błędnie przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uznało, że ustalenie granicy obszaru analizowanego stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgłoszone zarzuty dotyczą zatem braków analizy urbanistyczno – architektonicznej i sprowadzają się do polemiki z zapisami zawartymi w analizie, a dotyczącymi tych kwestii. Podkreślić przy tym należy, że w sytuacji zaistnienia sporu co do wykładni tych przepisów nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa i stwierdzeniu nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Co nie oznacza, że wątpliwości w tych kwestiach nie mogły być przedmiotem rozważań w toku postępowań toczących się w zwykłym trybie. Trafne jest również stanowisko zaprezentowane w skardze przez T. Sp. z o.o. w L., że art. 107 § 3 K.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie w trybie nadzwyczajnym obowiązek precyzyjnego wyjaśnienia stanu prawnego, a w szczególności wykazania, na czym polegało rażące naruszenie prawa przy wydawaniu decyzji Burmistrza D. z dnia [...] r., a nie zostało należycie ocenione w kontekście przepisów art. 156 K.p.a. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. w decyzji z dnia [...] r. Podkreślić należy, że sam fakt ewentualnej możliwości powstania emisji światła z paneli fotowoltaicznych w strefie przestrzeni powietrznej nad lotniskiem, nie może stanowić samodzielnej podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Na okoliczność jaka to będzie emisja, o jakim natężeniu, skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów. Należy także zauważyć, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji jest oceniana według stanu prawnego jej wydania, tj. na dzień 18 lutego 2013 r. Sądowi znane jest z urzędu, że z dniem 1 sierpnia 2013 r. zmieniony został § 3 ppkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 2113, poz. 297 ze zm.). Powyższa zmiana wprowadzona została 1 pkt 2 lit. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r., zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 817 ze zm.). Regulacje te powinny brać pod uwagę organy administracji przy wydawaniu ewentualnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał skargę za zasadną i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy.