II SA/Lu 113/15

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. G. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji dotyczącej świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić E. S. przyznania prawa pomocy. E. S. działająca w sprawie jako przedstawiciel ustawowy M. G., złożyła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. We wniosku podała, że jest samotną matką wychowującą dwoje dzieci, utrzymującą rodzinę z wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] zł, alimentów w wysokości [...] zł i świadczeń rodzinnych (2 x po [...] zł). Wskazała również, że nie posiada żadnego majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Unormowanie to nie przewiduje możliwości udzielenia prawa pomocy przedstawicielowi ustawowemu strony. W przedmiotowej sprawie E. S. wnioskująca o przyznanie jej prawa pomocy, nie jest stroną postępowania. Występuje w sprawie jako przedstawiciel ustawowy syna M. G. Skoro wniosek o przyznanie prawa pomocy złożył przedstawiciel ustawowy strony postępowania w imieniu własnym, to stosownie do powołanego powyżej przepisu, nie może mu być przyznane prawa pomocy. Natomiast E. S. działając w sprawie jako przedstawiciel ustawowy niepełnoletniego syna M. G., może wystąpić o przyznanie prawa pomocy dla niego, jako dla strony postępowania. W tym celu przesłano E. S. w dniu 20 marca 2015 r. wezwanie wraz urzędowym formularzem PPF. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 i art. 243 § 1 p.p.s.a., orzekł jak na wstępie.