II SA/Lu 113/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki N. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia hałasu emitowanego do środowiska - w zakresie wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r., nr [...], którą organ ten orzekła w następujący sposób: - w pkt I – zobowiązał zakład Spółka N. ul. L., B, do niezwłocznego podjęcia działań (organizacyjnych i technicznych) mających na celu ograniczenie uciążliwości związanej z emisją hałasu do środowiska z instalacji eksploatowanej w zakładzie; - w pkt II – ustalił następujący dopuszczalny poziom hałasu poza zakładem Spółka N. ul. L., . B. na poziomie: • pora dnia LAeqD – 50 dB/A • pora nocy LAeqN – 40 dB/A - w pkt III - ustalił termin realizacji działań wymienionych w pkt I na dzień 30 czerwca 2016 r. - w pkt IV - zobowiązał użytkownika instalacji do wykonania pomiaru emisji hałasu w terminie 2 miesięcy od daty wyznaczonej do wykonania obowiązku celem sprawdzenia dotrzymania dopuszczalnego poziomu hałasu. - w pkt V – odstąpił od nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego instalacji. Spółki N. z siedzibą w B. zaskarżyła powyższą decyzję ostateczną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając przedmiotowy wniosek strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do sytuacji, w której Spółka zmuszona będzie dokonać bardzo kosztownych działań organizacyjno-technicznych w celu zmniejszenia poziomu hałasu, jednak pomimo swoich starań nigdy nie osiągnie zadowalających rezultatów, albowiem – zdaniem Spółki – to nie jej zakład jest głównym źródłem hałasu zarejestrowanego na kontrolowanym terenie. W dalszej kolejności może to natomiast doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody w postaci nakładania kolejnych kar finansowych za przekroczenia, za które strona skarżąca nie ponosi odpowiedzialności. W ocenie wnioskodawców logicznym i stosownym wydaje się zatem rozwiązanie polegające na "zawieszeniu wykonalności decyzji" do momentu poczynienia właściwych ustaleń i wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dotyczących faktycznego źródła emisji hałasu i obszaru jego oddziaływania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, które przemawiają za udzieleniem stronie skarżącej tymczasowej ochrony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że wykonanie tego rozstrzygnięcia – jak wynika z treści utrzymanej nim w mocy decyzji Starosty z dnia [...] r. – sprowadza się do podjęcia szeregu działań organizacyjnych i technicznych, które w sposób trwały zmienią parametry funkcjonowania zakładu skarżącej Spółki, niewątpliwie wiążąc się przy tym z koniecznością poniesienia określonych nakładów finansowych. Niepodjęcie tych działań w wyznaczonym przez organy terminie – jak słusznie podnosi strona skarżąca – może natomiast narazić ją na dotkliwe kary finansowe. Oznacza to, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie zarówno z trudnymi do odwrócenia skutkami, jak też z niebezpieczeństwem powstania po stronie wnioskodawców znacznej szkody. Z tych względów wniosek strony skarżącej należało uznać za zasadny. Należy jednak przy tym podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewnia stronom jedynie tymczasową ochronę ich praw, gdyż w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia