II SA/Lu 1131/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński (spr.), Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant asystent sędziego Rafał Ostrowski, po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Firma "A" na decyzję Wojewody z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję i zasądza od Wojewody o na rzecz Firmy "A" kwotę 1245 (tysiąc dwieście czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zastępca Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Urzędu Wojewódzkiego działając z upoważnienia Wojewody decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa Przemysłowo-Handlowo-Usługowego "[...]"od decyzji Starosty z dnia [...] czerwca 2003 r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych z przyłączami na działce Nr 768/2 położonej w R., gm. O.L.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że w myśl przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 lit."b" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ "Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu odnosi się do decyzji ostatecznej. Stwierdzenie zgodności projektu zagospodarowania terenu w sytuacji, gdy decyzja ta nie ma charakteru decyzji ostatecznej stanowi rażące naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 /wyrok NSA z 18 czerwca 1996 r. Sygn. SA/Bk 1182/95; wyrok NSA z 20 września 1999 r. Sygn. IV SA 156/98/. Tylko bowiem decyzja ostateczna jest wykonalna i może wywoływać skutki w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Kserokopia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedłożona w postępowaniu odwoławczym przez inwestora, poświadczona przez inspektora ds. geodezji, nie jest wiarygodnym dokumentem, o którym mówi art. 35 ust. 1 pkt 1 lit."b" Pr. bud. Ponieważ w myśl art. 32 ust. 4 Pr. bud. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym – wobec niedopełnienia tego wymogu organ odwoławczy uznał, że organ I instancji zasadnie odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na budowę. PPHU "[...]" wniosło skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody domagając się jej uchylenia. Strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1/ naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 35 ust. 3 Pr. bud. polegające na niewykonaniu obowiązku wydania postanowienia zobowiązującego przedstawiającego projekt do usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie i wydanie na podstawie cyt. przepisu decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, 2/ naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie art. 9 i art. 64 § 2 kpa polegające na zaniechaniu przez organ administracji działań wskazanych w tych przepisach, co doprowadziło do dowolności w ocenie prawnej stanu faktycznego i w konsekwencji do wydania orzeczenia z rażącym naruszeniem zasady praworządności oraz art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 3 Pr. bud., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3/ błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, wyrażającej się w wydaniu decyzji opartej na niepełnym materiale dowodowym i dowolnej interpretacji złożonych przez stronę dokumentów poprzez stwierdzenie braku ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do wydania niesłusznej decyzji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Postępowanie w niniejszej sprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie zostało zakończone przed dniem 1 stycznia 2004 r., wobec czego na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271/ podlegała ona rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie zebrały bowiem w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego, w następstwie czego nie wyjaśniły istotnej w sprawie okoliczności dotyczącej posiadania przez inwestorów ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Art. 33 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ zobowiązuje inwestora do dołączenia do wniosku o pozwolenie na budowę także decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż chodzi w tym przypadku o decyzję ostateczną. Sąd nie podziela zarzutu skargi, iż na podstawie art. 35 ust. 3 Pr. bud., organ administracji winien ewentualnie zobowiązać inwestorów do usunięcia nieprawidłowości polegającej na nie przedłożeniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z prawidłowym stwierdzeniem, iż jest ona decyzją ostateczną, gdyż tego rodzaju uchybienia nie mieszczą się w dyspozycji ust. 1 i 2 art. 35 Pr. bud., do których odwołuje się ust. 3 tego przepisu. W szczególności należy podnieść, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest częścią składową projektu budowlanego, ani wymaganą przez prawo: opinią, uzgodnieniem, pozwoleniem lub sprawdzeniem. Niezrozumiałe jest powołanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji omawianego przepisu /art. 35 ust. 3 Pr. bud./ w sytuacji, gdy – jak wynika z akt sprawy – nie wydano postanowienia w nim przewidzianego. Uzasadnienie decyzji nie wyjaśnia w tym zakresie powyższej podstawy prawnej. Nie ulega natomiast wątpliwości, że organ administracji był władny wezwać inwestorów w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braków wniosku i zobowiązać ich do przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Takiego wezwania ze strony organu administracji nie było. Brak było wreszcie przeszkód prawnych, by organy we własnym zakresie dokonały ustaleń co do waloru ostateczności decyzji z dnia [...] marca 2003 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji. Przyjęcie przez organ I instancji, iż decyzja ta nie jest ostateczna z powołaniem się na informację Proboszcza Parafii Rzymsko-Katolickiej w R. o wszczęciu postępowania o zmianę decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jest oczywiście nieprawidłowe. W aktach sprawy znajduje się pismo Burmistrza Miasta z dnia 23 czerwca 2003 r. przesyłające odwołania od tej decyzji wniesione przez Proboszcza Parafii i Zarząd Dróg Wojewódzkich, a nadto pismo tegoż Burmistrza z dnia 4 lipca 2003 r. adresowane do Starostwa Powiatowego informujące, że odwołania te złożone były po terminie. Rzeczą organów rozpatrujących niniejszą sprawę było w tej sytuacji wyjaśnienie czy organ odwoławczy stwierdził na podstawie art. 134 k.p.a. wniesienie odwołań po terminie, czy też inaczej ocenił tę kwestię, bądź przywrócił wnoszącym odwołania termin do dokonania tej czynności i rozpatrzył sprawę merytorycznie. Z powyższych względów należało uznać, że wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia stronie skarżącej pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych z przyłączami, było co najmniej przedwczesne. Naruszenie wskazanych wyżej przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uniemożliwia Sądowi skontrolowanie zgodności rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego. Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji winien precyzyjnie ustalić, czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] marca 2003 r. pozostaje w obrocie prawnym i czy jest decyzją ostateczną. W razie negatywnej odpowiedzi na to pytanie, konieczne będzie zaś rozważenie kwestii czy dla przedmiotowej inwestycji decyzja o warunkach zabudowy jest w ogóle wymagana w świetle przepisów obowiązującej obecnie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717/. Z powyższych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."c" oraz art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.