II SA/Lu 114/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 925/06 w sprawie ze skargi Z. .W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [..]., Nr [..] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych; w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a ustanowić dla Z. W. adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka . Z. W. do skargi o wznowienie postępowania sądowego w sprawie II SA/Lu 925/06 dołączył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienia adwokata. Wojewódzkim Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Zakres przyznawanego prawa pomocy określa art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., stanowiąc, że prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym (§1). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo tylko od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§3). Z. W. wnosząc o ustanowienie adwokata, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – art. 245 § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i swojej rodziny. Przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy stosuje się odpowiednio do osób korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczania kosztów sądowych (art. 262 ustawy). W ocenie Sądu Z. W. wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Skarżący utrzymuje się z renty w kwocie 597 zł. Ponadto nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Z akt sprawy wynika również, że skarżący od lat otrzymuje różne świadczenia z pomocy społecznej, nie jest bowiem w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb bytowych. W tej sytuacji wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika zasługuje na uwzględnienie. Z tych powodów, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji postanowienia.