II SA/Lu 1144/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a I. przyznać K. K. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego o wyznaczenie którego wystąpić do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w L.; II. umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie. Skarżący na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadnił tym, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, utrzymuje się z zasiłku stałego i dodatku pielęgnacyjnego wynoszących łącznie miesięcznie [...] złotych, nie posiada oszczędności, nieruchomości bądź majątku ruchomego o wartości powyżej [...] złotych. Skarżący jest osobą bezdomną, niepełnosprawną, przebywającą obecnie w ośrodku dla bezdomnych. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Na wstępie należy wyjaśnić, że rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy potraktował jako nowy wniosek, nie zaś jako uzupełnienie braków formalnych wniosku zgłoszonego w skardze. W myśl bowiem unormowania art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") wniosek o przyznanie prawa pomocy może być złożony w każdym czasie w toku postepowania sądowoadministracyjnego jak i przed wniesieniem skargi. Ponadto nie wykonanie przez skarżącego w zakreślonym terminie wezwania z dnia 30 listopada 2017 r., prócz braku możliwości rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy zgłoszonego w skardze, nie skutkuje innymi negatywnymi następstwami procesowymi jak np. odrzuceniem skargi. Stosownie do art. 249a p.p.s.a. jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Artykuł 239 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. stanowi zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Skarga na działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie dotyczącej odmowy skierowania i umieszczenia w domu pomocy społecznej jest sprawą z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zatem strona wnosząca skargę w sprawie odmowy skierowania i umieszczenia w domu pomocy społecznej jest wolna od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W takiej sytuacji zbędne jest rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego postępowanie o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w tym zakresie podlega umorzeniu na podstanie art. 249a p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., jak orzeczono w punkcie drugim postanowienia. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien być więc rozpoznany jak wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przyznawane jest, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego skarżący wykazał, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego nie jest w stanie ponieść wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego z wyboru wynoszącego minimalnie w niniejszej sprawie 480 złotych. Miesięczny dochód skarżącego wynosi [...] złotych. Zatem po opłaceniu minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego z wyboru skarżącemu na poczet kosztów utrzymania koniecznego pozostanie kwota [...]złotych. Kwota ta nie jest w stanie pokryć miesięcznych wydatków jednej osoby związanych ze stałymi kosztami utrzymania koniecznego. Tym samym zobowiązanie skarżącego do ustanowienia radcy prawnego z wyboru i poniesienia nawet jego minimalnego wynagrodzenia skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego. Z tych powodów referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o czym orzekł na podstawie art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. w punkcie pierwszym postanowienia.