II SA/Lu 115/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek (spr.), Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi E. C., P. C. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z 2000r. z późn. zm.), w związku z art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity - Dz. U. Nr 110, poz. 968 z 2002r. z późn. zm.) po rozpatrzeniu zażalenia adw. P.K., będącego pełnomocnikiem E i P C. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2002r. znak: [...] przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z dnia [...]lipca 2002r. znak: [...] - utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy W uzasadnieniu stwierdza się, że zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2002r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekł o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w załączonym do postanowienia tytule wykonawczym z dnia [...] lipca 2002r. znak: [...]. Na powyższe postanowienie zażalenie, złożył adw. P.K., działający w imieniu swoich mocodawców E. i P. C., U podstaw złożonego zażalenia pełnomocnik zobowiązanych podnosi fakt złożenia do Ministra Sprawiedliwości wniosek o rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego. Jednocześnie pełnomocnik C. wskazuje, że jego mocodawcy nie zgadzają się z kwalifikacją prawną wskazaną w decyzji administracyjnej. Po zapoznaniu się z całością akt sprawy organ odwoławczy zważył co następuje: Postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego z dnia [...] lipca 2002r. znak: [...], prawa nie narusza. Działając na podstawie art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego upomnieniem z dnia 9 lipca 2002r. wezwał E. i P. C. do dobrowolnego wykonania obowiązku określonego w zakończonym uprzednio postępowaniu administracyjnym. W wyniku bezczynności zobowiązanych, organ egzekucyjny wystawił tytuł wykonawczy z dnia [...] lipca 2002r. znak: [...] oraz postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w w/w tytule wykonawczym. Wskazać należy, że podstawą do uchylenia lub zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być tylko okoliczności wskazane w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, których zaistnienie powodować będzie niedopuszczalność prowadzenia egzekucji administracyjnej czego skutkiem będzie uchylenie tego postępowania, a art. 56 i 59 cyt. ustawy egzekucyjnego stanowić będzie podstawę do zawieszenia i umorzenia postępowania. Podniesione argumenty ( złożenie wniosku o wniesienie rewizji nadzwyczajnej oraz nie zgadzanie się z kwalifikacją czynu tj. art. 48 ustawy Prawo Budowlane), nie mieszczą się w kategorii przesłanek, na podstawie których, organ odwoławczy posiadał by kompetencje do uchylenia, zawieszenia lub umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego Złożenie wniosku o rewizję nadzwyczajną nie stanowi przesłanki do uchylenia postępowania egzekucyjnego, a tym samym do jego zawieszenia lub umorzenia. ł Od tego postanowienia E.C. i P.C. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze stwierdzają, że organ administracji prowadzący egzekucję nałożył w celu przymuszenia do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym grzywnę w wysokości 5000,00 zł. Była to pierwsza grzywna i została nałożona w maksymalnej wysokości. Tymczasem przepis stanowi, iż wysokość grzywny nie musi wynosić 5 000,00 zł , można ją nakładać w wysokości niższej. Nakładając grzywnę w najwyższej z możliwych wysokości organ administracji nie uzasadnił tego. Jest to niesprawiedliwe i nie zostały uwzględnione okoliczności mające wpływ na wysokość grzywny. Kwota 5 000,00 zł stanowi znaczną dolegliwość w ich przypadku. Nie byli do tej pory karani żadnymi środkami związanymi z sankcjami karnymi lub egzekucyjnymi. Nakaz został wydany w okresie, który nie sprzyja pracom budowlanym, a tym samym orzeczenie grzywny było kwestią czasu i następstwem tej czynności. Tymczasem okres w jakim została wymierzona w połączeniu z porą roku faktycznie uniemożliwiającą dokonanie czynności rozbiórkowych czyni ją tym bardziej dolegliwą. Z tych powodów zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy dla nich. Wyjaśnienie losów złożonego wniosku o rewizję nadzwyczajną od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie umożliwiłby rzetelne uwzględnienie interesów wszystkich stron w tej sprawie. Należy to uznać za zagadnienie wstępne mające wpływ na rozpoznanie niniejszej sprawy. W razie uchylenia nakazu wydanego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, postępowanie związane z wykonaniem tej decyzji byłoby bezprzedmiotowe. Tym samym zawieszenie postępowania na wskazanych podstawach jest zasadne. Organy egzekucyjne nie dostrzegły możliwości zawieszenia postępowania błędnie podając, iż brak jest spełnienia przesłanek z art. 56 ustawy. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że wniosek o rewizję nadzwyczajną nie ma znaczenia w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ administracji wnosi o jej oddalenie. Rozpatrując złożoną skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: W sprawie jest zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wydane w toku postępowania egzekucyjnego Grzywna w celu przymuszenia jest jednym ze środków egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym i jest uważana za jeden z najłagodniejszych środków. W sprawie została wydana w postępowaniu orzeczniczym, decyzja ostateczna nakazująca rozbiórkę, która nie może być kwestionowana w postępowaniu egzekucyjnym. W systemie prawnym postępowania w administracji, istnieją bowiem dwa rodzaje postępowań, a mianowicie postępowanie orzecznicze, które kończy się ostateczną decyzją administracyjną oraz postępowanie egzekucyjne (wykonawcze), które ma na celu przymusowe wykonanie obowiązków określonych decyzją administracyjną. A zatem zarzuty skargi dotyczące pierwszego postępowania, tj. orzeczniczego nie mogą stanowić przedmiotu obecnego postępowania. Natomiast w odniesieniu do zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia postępowania egzekucyjnego Sąd stwierdził, że prowadzone jest ono zgodnie z przepisami ustawy, a kwestionowana wysokość grzywny została wyliczona w prawidłowy sposób. W szczególności Sąd miał na uwadze art. 121 § 2 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 z późn.zm.) zgodnie z którym nałożona grzywna nie może przekraczać 5000 zł, przy czym jej wysokość – w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części – stanowi iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części, objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny 1 m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ogłoszonej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych. Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów obowiązującego prawa i skargę od niego oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). - 3