II SA/Lu 115/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a: odmówić dopuszczenia M. S. do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze pełnomocnika G. W.. Pismem z dnia 16 stycznia 2010 r. M. S. wniosła w imieniu G. W. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W wykonaniu wezwania Przewodniczącego M. S. oświadczyła, iż jest osobą obcą dla skarżącego. Podpisanie natomiast przez nią skargi spowodowane było stanem zdrowia skarżącego uniemożliwiającym dokonanie samodzielnego podpisu skargi. Wskazał, iż jej zdaniem może być pełnomocnikiem skarżącego, gdyż przepis art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazuje, iż pełnomocnikiem może być także "inna osoba". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zachodziła konieczność odmówienia dopuszczenia M. S. do udziału w sprawie w charakterze pełnomocnika skarżącego, z niżej podanych przyczyn. Zgodnie z przepisem art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Wymieniony przepis wymienia zatem dwie grupy podmiotów mogących występować w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocnika procesowego: pełnomocników profesjonalnych (np. adwokat, radca prawny), a także pełnomocników, którym rola ta została przyznana z uwagi na stosunek rodzinny łączący osobę pełnomocnika ze stroną. Jak wynika z oświadczenia M. S. jest ona osoba nie spokrewnioną w żadnym stopniu ze skarżącym. W świetle dyspozycji art. 35 § 1 nie spełnia więc wymagań do reprezentowania G. W. przed sądem. Nie łączą jej z nim więzi, do których przepis ten się odwołuje. Nie może zatem skutecznie pełnić roli pełnomocnika procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przepis bowiem precyzyjnie określa, jaki członek rodziny może w charakterze takiego pełnomocnika występować. Wszelkie inne powiązania, niezależnie od okoliczności faktycznych (np. rzeczywistej więzi, bliskich stosunków międzyludzkich, inicjatywy niesienia pomocy prawnej) nie mogą stanowić podstawy do reprezentowania strony w postępowaniu. Takiej możliwości nie przewidują również przepisy szczególne, na które to się powołuje. Ubocznie należy wskazać, iż zgodnie z przepisami omawianej ustawy stronie której sytuacja materialna uniemożliwia występowanie przed sądem przysługuje prawo złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie fachowego pełnomocnika, który będzie reprezentował stronę w postępowaniu sądowym. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 35 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.