II SA/Lu 1153/02

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA (del.) Witold Falczyński, Sędziowia NSA (del.): Leszek Leszczyński (spr.), Asesor WSA Jerzy Drwal, Protokolant St. sekr. sąd. Magdalena Flis, po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2004 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...]sierpnia 2002 r., Nr [...] utrzymał decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2002 r. ([...]), nakazującą H. J. rozbiórkę ogrodzenia wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił w wyniku oględzin dokonanych w dniu 15 maja 2002 r., że ogrodzenie wykonane jest z prefabrykowanych konstrukcji żelbetonowych o wysokości 2,50 m. i długości 10,44 m. wzdłuż granicy z działką, której właścicielem jest S. G. w Kol. S.. Organ odwoławczy powołał się na ustalenia faktyczne dokonane w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wskazał na art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414, ze zm.), określający obowiązek zgłoszenia budowy ogrodzeń o wysokości ponad 2.20 m. H. J. w skardze z dnia 4 września 2003 r., złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, OZ w Lublinie wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Powołuje się na istnienie w miejscu przedmiotowego ogrodzenia wyższego płotu drewnianego, wykonanego w latach 1993-94. Twierdzi, że sąsiad nie kwestionował wybudowania płotu w czasie realizacji inwestycji (w 2000 r.) a aktualnie brak jego zgody jest spowodowany waśniami sąsiedzkimi. Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie skargi jako bezzasadnej, powołując się na argumenty wskazane w decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny, OZ w Lublinie, działając na wniosek skarżącej, postanowieniem z dnia 13 października 2003 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz.U. Nr 106 z 2000 r., poz. 1126, ze zm.), roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od powyższej normy określają przepisy art. 29 oraz art. 30 powołanej ustawy. Z brzmienia art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy wynika jednoznacznie, iż budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m, nawet jeśli nie znajdują się one od strony drogi, ulicy, placu czy innych miejsc publicznych, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi na warunkach określonych w ust. 1a oraz w ust. 2 wskazanego przepisu. Nie budzi wątpliwości fakt, iż przedmiotowe ogrodzenie od strony działki sąsiada, zbudowane z prefabrykowanych bloków betonowych posiada wysokość przekraczającą 2,20 m. Wskazuje na to protokół oględzin, a ponadto nie jest to także kwestionowane w skardze. Argumentacja skargi nie wskazuje także na jakiekolwiek czynności, które mogłyby być na gruncie przepisów prawnych zakwalifikowane jako zgłoszenie na gruncie art. 30 ustawy. Nie budzi zatem wątpliwości fakt wykonania robót w warunkach samowoli budowlanej. Argument wskazujący na istnienie na tym miejscu starego płotu wykonanego z innego materiału, nie pozwala na zakwalifikowanie budowy jako remontu na gruncie art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy. Nie mają także znaczenia dla oceny prawnej zaskarżonej decyzji wskazane w skardze względy odwołujące się do przyczyn niechęci właściciela nieruchomości sąsiedniej oraz przyczyny wybudowania nowego płotu. Wobec jednoznacznego brzmienia art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, zrealizowanie zamierzenia inwestycyjnego w postaci wybudowania przedmiotowego ogrodzenia bez właściwego zgłoszenia jest samowolą budowlaną. Organ administracyjny nie mógł, w świetle poczynionych ustaleń faktycznych oraz interpretacji wskazanych wyżej przepisów, ustalić na gruncie art. 48 ustawy innej konsekwencji normatywnej, niż nakazanie rozbiórki. Zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie jest więc sprzeczna z prawem. W związku z tym skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) podlega oddaleniu.