II SA/Lu 1155/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczenia do postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W myśl art. 230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", od skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie, pobiera się wpis, który należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu (art. 219 § 1 w zw. z art. 212 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem jej odrzucenia przez sąd uiścił opłatę w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. W przedmiotowej sprawie M. S. – wnosząc w dniu 2 listopada 2017 r. (data nadania) skargę na decyzję ostateczną Rektora Uniwersytetu z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczenia do postępowania rekrutacyjnego na studia doktoranckie – nie uiścił należnego wpisu w kwocie 200 złotych. Z uwagi na to Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 28 listopada 2017 r. wezwał skarżącego do uiszczenia w terminie 7 dni należnej kwoty, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało prawidłowo – w świetle art. 72 § 1 p.p.s.a. – doręczone skarżącemu w dniu 6 grudnia 2017 r. (korespondencję zawierająca wezwanie odebrał w tym dniu w miejscu zamieszkania skarżącego H. S., będący dorosłym domownikiem - potwierdzenie odbioru k. 25). Zakreślony termin upłynął jednak w dniu 13 grudnia 2017 r. bezskutecznie, albowiem skarżący dotychczas nie uiścił należnego wpisu. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeśli pomimo wezwania nie został uiszczony od niej należny wpis. Z tego względu należało orzec jak w sentencji postanowienia.