II SA/Lu 1168/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia podania bez rozpoznania p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 11 listopada 2013 r. R. O. złożyła w tutejszym sądzie skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania podania nadanego przez skarżącą w urzędzie pocztowym w dniu 29 lipca 2013 r. i sprecyzowanego pismem z dnia 28 sierpnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. Nie jest to jednak ani akt, ani czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie. Akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., charakteryzują się bowiem następującymi cechami: a) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych; c) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. Nie można zatem pozostawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. uznać za akt lub czynność wymienioną w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie dotyczy ono uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podejmując tę czynność, organ prowadzący postępowanie informuje stronę, że nie rozpozna jej sprawy na podstawie wniesionego podania, ponieważ ta w terminie nie uzupełniła braków tego podania. Poza tym, pozostawienie sprawy bez rozpoznania z tej przyczyny, co do zasady (tzn. o ile możliwość wystąpienia z żądaniem nie jest ograniczona terminem prawa materialnego), nie pozbawia strony uprawnienia do rozpoznania jej sprawy. Strona może bowiem powtórnie wystąpić z wnioskiem o wszczęcie postępowania, który nie będzie już zawierał braków, których usunięcia żądał organ w odniesieniu do pierwszego podania. Pisma organu prowadzącego postępowanie o pozostawieniu podania bez rozpoznania nie można zatem kwestionować w drodze skargi na akt lub czynność, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, ale jedynie w drodze skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdyż wydając takie pismo, organ odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji (tak uchwała 7 sędziów NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13). Innymi słowy, na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) stronie służy jedynie skarga na bezczynność, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W związku z tym, iż skarga na pismo pozostawiające podanie bez rozpoznania nie przysługuje, skargę R. O. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.