II SA/Lu 117/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazów i zakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a I. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt 3. decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] II. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w pozostałej części. W dniu [...] stycznia 2013 r. S. Sp. z o.o. w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...]., nr [...], którą organ ten: 1. uznał towar objęty zabezpieczeniem na mocy własnego postanowienia nr [...] z dnia [...], ujawniony w trakcie kontroli zakładu S. Sp. z o.o. filia przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2012 r. o wadze łącznej ok. 82,250 t brutto za uboczny produkt pochodzenia zwierzęcego kategorii II, 2. zakazał umieszczania na rynku towaru wymienionego w pkt 1. sentencji tej decyzji jako środka spożywczego, 3. nakazał wykorzystanie towaru wymienionego w pkt 1. sentencji tej decyzji zgodnie z dyspozycją art. 13 lit. "a", "b", "c", "d", "h", "i’ rozporządzenia (WE) nr 1069/20089, przy uwzględnieniu określonych warunków. W dniu [...] marca 2013 r. strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go tym, że realizacja czynności o których mowa w utrzymanej tą decyzją w mocy decyzji organu I instancji doprowadzi do powstania nieodwracalnych skutków (utylizacji towaru w ilości 82,250 ton o wartości ok. 3.000.000,00 zł), co z kolei wyrządzi skarżącej Spółce wymierną szkodę o wartości opiewającej na ww. kwotę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej Spółki zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz.1270 ze. zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06). W ocenie Sądu uzasadnienie rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazuje okoliczności, które uzasadniają przyjęcie, że wykonanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nakazania wykorzystania towaru zabezpieczonego na mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]., nr [...] zgodnie z dyspozycją art. 13 lit. "a", "b", "c", "d", "h", "i’ rozporządzenia (WE) nr 1069/20089, niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wypada wyjaśnić, że powołany przepis rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U.UE.L.2009.300.1 ze zm.) określa sposoby usuwania i stosowania materiału kategorii 2 wskazując, że materiał taki: a) jest usuwany jako odpady w drodze spalania: - bezpośrednio, bez uprzedniego przetwarzania; lub - po przetworzeniu w drodze sterylizacji ciśnieniowej, jeśli właściwy organ tego wymaga, i trwałego oznaczenia materiału wynikowego; b) jest utylizowany lub usuwany w drodze współspalania, jeżeli materiał kategorii 2 jest odpadem: - bezpośrednio, bez uprzedniego przetwarzania; lub - po przetworzeniu w drodze sterylizacji ciśnieniowej, jeśli właściwy organ tego wymaga, i trwałego oznaczenia materiału wynikowego; c) jest usuwany na zatwierdzonym składowisku odpadów, po przetworzeniu w drodze sterylizacji ciśnieniowej po trwałym oznaczeniu materiału wynikowego; d) jest stosowany do wytwarzania nawozów organicznych lub polepszaczy gleby wprowadzanych do obrotu zgodnie z art. 32 po przetworzeniu w drodze sterylizacji ciśnieniowej, jeżeli zajdzie taka potrzeba, i po trwałym oznaczeniu materiału wynikowego; (...) h) jest stosowany jako paliwo do spalania po uprzednim przetworzeniu lub bez przetworzenia; lub i) jest stosowany do wytwarzania produktów pochodnych, o których mowa w art. 33, 34 i 36, i wprowadzony do obrotu zgodnie z tymi artykułami. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że wykorzystanie towaru będącego przedmiotem niniejszej sprawy w którykolwiek ze sposobów określonych w powołanej regulacji, sprowadzających się w zasadzie do jego usunięcia, utylizacji bądź przerobienia, ze swej istoty wiąże się z nieodwracalnymi skutkami oraz – ze względu na znaczną wartość tego towaru – niesie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody skarżącej Spółce. Dlatego też należy wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia na S. Sp. z o.o. w K. powyższego obowiązku. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt 1. i 2. decyzji organu I instancji, tym bardziej, że wstrzymanie wykonania zakazu wprowadzenia na rynek jako produktu spożywczego zabezpieczonego towaru (pkt 2) mogłoby pośrednio prowadzić do umożliwienia skarżącej Spółce właśnie takie działanie, co po pierwsze niweczyłoby cały cel przedmiotowego postępowania, a po drugie – w sytuacji, gdyby zaskarżona decyzja okazała się zgodna z prawem – stanowiłoby zagrożenie dla interesu publicznego. Ponadto należy zauważyć, że uzasadnienie rozpoznawanego wniosku w zasadzie nie wskazuje okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu również w części odnoszącej się do pkt 1. i 2. decyzji pierwszoinstancyjnej. Jeżeli zaś strona domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w całości (a na to wskazuje osnowa jej wniosku), zaś decyzja ta ma charakter złożony, to winna wykazać, że wykonanie każdej, poszczególnej części tej decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej stronie skarżącej na skutek wykonania poszczególnych części takiej decyzji, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę w tym zakresie. Ubocznie wypada podnieść, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapewnia skarżącemu tymczasową ochronę jego praw, gdyż rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Z tych wszystkich względów Sad orzekł, jak w sentencji postanowienia.