II SA/Lu 1176/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, Sędziowie : Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Ewa Lachowska, po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2004 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia opiniującego pozytywnie wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Zarząd Miejski w R. pozytywnie zaopiniował wniosek G. P. w przedmiocie wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w zakładzie gastronomicznym Bar "[...]" usytuowanym w R. przy ul. C. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła M. C., współwłaścicielka nieruchomości przy ul. C. w R. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę Zarządowi Miejskiemu w R. do ponownego rozpatrzenia. W obszernych motywach tego postanowienia Kolegium odniosło m.in., że organ opiniodawczy nie zagwarantował M. C., jako stronie postępowania, czynnego w nim udziału. W ocenie Kolegium postępowanie, wywołane wnioskiem G. P. powinno zostać zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czasu rozstrzygnięcia przez sąd powszechny zawisłej przed nim sprawy, toczącej się z udziałem współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości o zniesienie współwłasności. Wskazano również, że z uzasadnienia opinii w żaden sposób nie wynika, które postanowienia Miejskiego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych legły u podstaw pozytywnej oceny wniosku G. P. Ani z treści opinii, ani ze wskazanej podstawy prawnej, nie da się wywieść, na który z programów powołano się. Dopiero na wezwanie Kolegium przesłano stosowną uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w R. z dnia [...], wraz z programem. Wydana opinia nie przybliża, na czym polegają wymogi stawiane przedsiębiorcom, zawarte w w/w programie. Jako podstawę formalną rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. Powyższe postanowienie zaskarżyła do Sądu G. P. wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie: - art. 97 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że brak zgody współwłaściciela nieruchomości stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania; - art. 28 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że mieszkaniec budynku, w którym ma być prowadzona określona działalność gospodarcza, jest stroną postępowania; - art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. nr 35, poz. 230 ze zm.) poprzez niezasadną ingerencję w opinię powołanego do tego organu, podczas gdy opinia taka podlega wyłącznie ocenie burmistrza. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądowej jest kasacyjne postanowienie organu odwoławczego. Kolegium wykazało, że postępowanie opiniodawcze dotknięte było istotną wadą, ponieważ nie zapewniono w nim udziału współwłaściciela nieruchomości przy ul. C. w R. – M. C. Zatem rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, w myśl art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. , które to przepisy zostały prawidłowo zastosowane. Trafnie również stwierdzono, że organ opiniujący nie skonfrontował wniosku G. P. z wymogami stawianymi przedsiębiorcom w Miejskim Programie Profilaktyki (...), co powinien uczynić, ponownie rozpatrując sprawę. W postępowaniu opiniodawczym, prowadzonym w oparciu o art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) – wg numeracji i w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozstrzygnięcia przez organy obu instancji, zastosowanie miały zasady postępowania administracyjnego, m.in. wynikające z przepisów art. 10 § 1 i art. 15 k.p.a. (por. m.in. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 1995r . sygn. VI SA 10/95 – ONSA 1995/4/152). Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. Skład orzekający podziela nurt orzecznictwa, zgodnie z którym współwłaściciel nieruchomości, na której ma być zlokalizowany punkt sprzedaży napojów alkoholowych posiada status strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1999r. sygn. II SA 671/99 – niepublik.). Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, wydawane w oparciu o art. 18 ust. 1 cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...) ma bowiem charakter podmiotowo – przedmiotowy. Określa m.in. osobę upoważniona do tego rodzaju działalności oraz wskazuje miejsce jej prowadzenia. Skoro M. C. przysługiwał przymiot strony, to powinno jej się umożliwić czynny udział w postępowaniu. Strona ma nie tylko prawo być obecna przy czynnościach postępowania wyjaśniającego, ale również prawo do czynnego kształtowania stanu faktycznego, choćby przez uprawnienie żądania przeprowadzenia dowodów . Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 cyt. ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...). Wbrew twierdzeniom skargi, Kolegium nie ingerowało w treść opinii, natomiast miał uzasadnione podstawy do wydania postanowienia kasacyjnego, o czym była mowa na wstępie. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia nie jest rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a zatem ten zarzut skargi nie wymaga komentarza. Zauważyć należy, że Kolegium w uzasadnieniu postanowienia zasugerowało jedynie możliwość zawieszenia postępowania, z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym w R. postępowanie o zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości. Z oświadczeń stron, złożonych na rozprawie w dniu [...] marca 2003r. wynika, że organ I instancji wydał już tego rodzaju postanowienie, które stało się ostateczne. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) należało orzec jak w sentencji.