II SA/Lu 118/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Dudek po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. B. i J. B. o przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu i uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi J. B. i J. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie dotyczącej prowadzonych robót budowlanych p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lutego 2011 r. skarżący J. B. i J. B. zostali wezwani do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi oraz uzupełnienia jej braku formalnego skargi poprzez nadesłanie 1 odpisu skargi. Zarządzenia te doręczono skarżącym w dniu 24 lutego 2011 r., zaś termin do ich wykonania upłynął w dniu 3 marca 2011 r. W dniu 6 marca 2011 r. skarżący uiścili wymagany wpis od skargi, a następnego dnia uzupełnili braki formalne skargi, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do dokonania powyższych czynności. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali, że J. B. w dniach od 3 do 6 marca 2011 r. uczestniczył w konferencji w Z., gdzie został delegowany przez swojego pracodawcę, natomiast J. B. w dniach od 2 do 6 marca 2011 r. przebywał w ważnych sprawach rodzinnych w L., co wiązało się z koniecznością opieki nad siostrą matki, która wymaga stałej opieki. Z tych względów - ich zdaniem - niedotrzymanie terminu nastąpiło bez ich winy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Stosownie jednak do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Zgodnie z brzmieniem art. 87 § 1, 2 i 4 ustawy p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto strona winna równocześnie z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełnienie czynności, dla której był ustanowiony termin oraz brak winy w uchybieniu terminu. W przedmiotowej sprawie warunki formalne wniosku zostały spełnione. Skarżący zachowali ustawowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Wraz z wnioskiem uiszczono wymagany wpis od skargi i uzupełniono jej braki, czyniąc zadość wymaganiu dokonania uchybionych czynności. Oceny wymagała zatem przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się natomiast z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. W ocenie Sądu, okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie stanowią przesłanki przywrócenia terminu. W okolicznościach niniejszej sprawy trudno jest bowiem mówić o braku winy skarżących w uchybieniu terminu. I tak odnośnie zachowania J. B. nie można przyjąć, iż dowiedziony udział w konferencji wyjazdowej stanowi usprawiedliwienie dla niedochowania terminu do dokonania wymaganych czynności. Bezspornym jest, iż wezwanie do dokonania przedmiotowych czynności skarżący otrzymał 24 lutego 2011 r. Konferencja trwała natomiast w dniach od 3 do 6 marca 2011 r. Zatem skarżący jeszcze przez wyjazdem miał wystarczająco dużo czasu (6 dni) na uiszczenie wpisu i uzupełnienie braków skargi. Ponadto należy podkreślić, iż skarżący nie musiał czekać z dokonaniem tych czynności do ostatniego dnia terminu tym bardziej, że jak wynika z akt sprawy polecenie wyjazdu służbowego zostało sporządzone w dniu 24 lutego 2011 r., co wskazuje, iż skarżący znacznie wcześniej wiedział o dacie konferencji, co powinien uwzględnić przy dokonywaniu czynności w tym również tych związanych z zainicjowanym przez niego postępowaniem sądowym. Odnośnie zaś przyczyn usprawiedliwiających uchybienie terminu przez J. B., to przede wszystkim wskazać należy, iż strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła wyjazdu do L. w ważnych sprawach rodzinnych (np. bilety lub rachunki za paliwo). Nawet gdyby przyjąć, iż faktycznie strona w okresie od 2 do 6 marca 2011 r. przebywała na takim wyjeździe, to i tak zestawiając datę otrzymania wezwania i datę wyjazdu nie można nie dostrzec, iż skarżący miał dostatecznie dużo czasu na dokonanie wymaganych czynności procesowych przed wskazanym wyjazdem. W tych okolicznościach zdaniem Sadu wskazane przyczyny uchybienia terminu były zatem w pełni zależna od skarżących, którzy przy dochowaniu minimalnej staranności mogli sytuacji takiej uniknąć. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż skarżący nie uprawdopodobnili, by uchybienie terminu do wniesienia wpisu od skargi oraz złożenia jej odpisu było wywołane wyjątkowymi okolicznościami, a nadto, by nastąpiło bez ich winy. Mając powyższe na względzie, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.