II SA/Lu 1184/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C.l na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], w przedmiocie uznania świadczeń rodzinnych za nienależnie pobrane - w zakresie wniosku A. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. C. wniosła w dniu 27 listopada 2014 r. skargę do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 14 sierpnia 2014 r., znak: [...], uznającą za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne w łącznej kwocie [...] zł, wypłacone skarżącej w okresie od 1 listopada 2012 r. do 31 stycznia 2013 r. W piśmie z dnia 4 września 2015 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwość uchylenia przez Sąd tej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, a także innych aktów wydanych w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (§ 3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności zapewnia stronie jedynie tymczasową ochronę jej praw, albowiem, jak wynika z art. 61 § 6 P.p.s.a., orzeczenie w tym przedmiocie traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ decyzji lub innego aktu lub czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki spoczywa na stronie. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Podkreślenia wymaga, iż wbrew temu, co zdaje się twierdzić skarżąca, zaskarżona decyzja nie nakłada na nią obowiązku zwrotu kwoty nienależnie pobranych świadczeń. Taki obowiązek może być bowiem dopiero nałożony odrębną decyzją. Z tego powodu nie można więc mówić, by wykonanie zaskarżonej decyzji, wydanej w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane świadczeń rodzinnych wypłacanych skarżącej, mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki bądź spowodować niebezpieczeństwo wywołania znacznej szkody. Podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może również stanowić sama możliwość uchylenia tego aktu przez sąd w wyroku kończącym postępowanie w pierwszej instancji. Ubocznie należy zauważyć, że rozstrzygnięcie tym postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wyłącza możliwości udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej na dalszym etapie postępowania sądowego. W razie bowiem ewentualnego uwzględnienia skargi w niniejszej sprawie zastosowanie miałby art. 152 § 1 P.p.s.a., który stanowi, iż w takim przypadku zaskarżona decyzja nie wywołuje skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.