II SA/Lu 119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i Z. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego postanawia odrzucić skargę. A. B. i Z. B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego. Jednocześnie skarżący zwrócili się o zwolnienie z kosztów sądowych. Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 lutego 2015 r. Sąd odmówił przyznania skarżącym prawa pomocy z uwagi na oczywistą bezzasadność ich skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W świetle art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], przysługiwało skarżącym, na podstawie art. 127 § 1 K.p.a., odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydanej po rozpoznaniu opisanego środka odwoławczego. Skargę A. B. i Z. B. na wskazaną wyżej decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wydaną w pierwszej instancji, należało więc odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Ubocznie należy zauważyć, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o trybie i sposobie zaskarżenia tego aktu. Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.