II SA/Lu 1196/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący – sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Sz. i Z. Sz. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów - w zakresie wniosku B. Sz. i Z. Sz. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a: I. odmówić B. Sz. I Z. Sz. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi; II. zwrócić B. Sz. i Z. Sz. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu [...] listopada 2017 r. B. S. i Z. S. złożyli skargę do Sądu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2017 r., znak: [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu scalenia gruntów. Zarządzeniem z dnia [...] grudnia 2017 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w wysokości [...] złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został doręczony skarżącym w dniu [...] grudnia 2017 r. (k. 20, 24). W zakreślonym terminie skarżący nie uiścili wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r. Sąd odrzucił skargę, z uwagi na nieuiszczenie przez skarżącego wpisu od skargi w zakreślonym terminie. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącym w dniu [...] stycznia 2018 r. W dniu [...] stycznia 2018 r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jednocześnie skarżący uiścili na rachunek bankowy Sądu kwotę [...]złotych, tytułem wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Wniosek skarżących o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Zgodnie zaś z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu został doręczony prawidłowo skarżącym w dniu [...] grudnia 2017 r. Termin do uiszczenia wpisu upływał zatem w dniu [...] grudnia 2017 r. Należy zauważyć, że skarżący zostali prawidłowo pouczeni o terminie uiszczenia wpisu oraz o skutkach uchybienia temu terminowi (zob. k. 9,10,13 akt sądowych), a mimo to uiścili wpis od skargi dopiero w dniu [...] stycznia 2018 r. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżący nie uprawdopodobnili braku swej winy w uchybieniu powyższego terminu. Podkreślenia wymaga bowiem, iż skarżący nie wskazali jakichkolwiek okoliczności, które – w ich ocenie – miałyby świadczyć o tym, że bez własnej winy nie uiścili w ustawowym terminie wpisu od skargi. Nie można przy tym uznać, że obowiązkiem Sądu było wzywanie skarżących do wskazania takich okoliczności, skoro nie stanowiło to braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu, to jest braku uniemożliwiającego nadanie temu pismu biegu procesowego. Niewątpliwie to obowiązkiem skarżących, tak jak każdej osoby należycie dbającej o własne interesy, było takie pokierowanie swoim działaniem, by z zachowaniem wspomnianego terminu dokonać opisaną wyżej czynność procesową, a w sytuacji, gdyby – z obiektywnych względów – było to niemożliwe, obowiązkiem ich było przedstawienie Sądowi tych wyjątkowych okoliczności. Skarżący bezsprzecznie nie wskazali żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które nie pozwoliłyby im uiścić w terminie wspomnianą opłatę sądową. Należy zaś podkreślić, że – jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym oraz w literaturze – przywrócenie terminu ma charakter zupełnie wyjątkowy i nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, a więc może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że strona składająca wniosek, celem uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu, powinna wskazać na okoliczności, które nastąpiły nagle i niespodziewanie, uniemożliwiając prawidłowe dokonanie czynności procesowej (por. przykładowo: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 23 lipca 2009 r., sygn. akt I OZ 738/09, 9 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OZ 776/16 oraz 17 stycznia 2018 r., sygn. akt I OZ 1941/17; M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, Komentarz do art. 86 P.p.s.a., w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2015, SIP Legalis, nb. 4). W konsekwencji powyższego, zwrotowi podlegał również – jako spóźniony – uiszczony przez skarżących w dniu [...] stycznia 2018 r. wpis od skargi, na podstawie art. 225 p.p.s.a. Z tych wszystkich względów i na podstawie powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.