II SA/Lu 1204/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Kierek, Sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.), Wiesława Achrymowicz asesor WSA, Protokolant stażysta Tomasz Wójcik, po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. ([...]) wydaną przez Wójta Gminy ustalono dla H.D. warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr 3041 położonej we wsi P. I związane z realizacją budynku mieszkalnego oraz przyłącza wodociągowego i elektrycznego. Decyzja wydana była na gruncie obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy (uchwała Gminnej RN nr XX/62/88 z dnia 27 maja 1988 r.), w którym przedmiotowy teren (M.1-4 RP) przeznaczony został pod uprawy polowe z zabudową rozproszoną z zakazem nowej zabudowy, przy czym przewidziane zostały także wyjątki w postaci możliwości lokalizowania siedlisk w powiązaniu z istniejącą zabudową. W dniu 30 sierpnia 2002 roku Rada Gminy uchwaliła nowy plan (uchwała nr XXIX/237/2002, ogłoszoną w Dz.Urz.Woj.Lubelskiego nr 123 poz. 2656 z dnia 23 października 2002 r.), w ramach postanowień którego przedmiotowy teren przewidziany został pod uprawny polowe bez prawa zabudowy nowymi obiektami kubaturowymi. W związku z powyższym Wójt Gminy decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. [...]) działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 1999 r., poz. 139 ze zm.) stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia [...] czerwca 2002 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania wskazanej przedmiotowej działki. Od powyższej decyzji odwołanie złożył H.D., wnosząc o jej uchylenie. Wskazał na fakt, iż usiłował złożyć wniosek o pozwolenie na budowę w Starostwie Powiatowym, jednakże wniosek ten nie został z winy pracowników Starostwa (co potwierdzają odpowiednie pisma Starostwa) przyjęty. To zaś nastąpiło dopiero w dniu 8 stycznia 2003 r. Wskazuje także na inne decyzje, które podejmowane były w związku z planowanym procesem inwestycyjnym. Akcentuje przede wszystkim to, że brak decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę spowodowany był opieszałością i nieprawidłowościami w działaniach urzędów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. ([...]), utrzymało decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, wskazując na fakt dokonania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co w przypadku braku pozwolenia na budowę na gruncie art. 35 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje wygaśnięciem decyzji ustalającej warunki zabudowy. Odnośnie do przyczyn braku pozwolenia na budowę organ wskazał, iż nie mają one znaczenia dla treści decyzji organu odwoławczego. H.D. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie wnosi o uchylenie decyzji Kolegium, wskazując na argumenty podniesione już w odwołaniu. Wskazał ponadto na brak powiadomienia go przez Wójta o opracowywaniu zmian w planie, co naraziło go na szkody. Ponawia wyjaśnienia związane z dwukrotnym usiłowaniem złożenia wniosku o pozwolenie na budowę, co nie okazało się skuteczne z powodu braku kompletu załączników. Organ w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie, wskazując i rozwijając argumenty podniesione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowym celem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest stwierdzenie zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazuje na to jednoznacznie art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Na powyższym założeniu opierał się Wójt Gminy wydając w dniu 12 czerwca 2002 r. decyzję ustalającą takie warunki. Ustawodawca w powołanej wyżej ustawie określił jednak także inną sytuację, w której decyzja ustalająca warunki wydana jest na podstawie planu, który następnie ulega zmianie, a inwestor, legitymujący się decyzją ustalającą warunki nie rozpoczął następnego etapu realizacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 35 ustawy określa bowiem, iż (ust. 1) z dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany wygasają wydane uprzednio decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, sprzeczne z ustaleniami tego planu. Wygaśnięcie decyzji, o którym mowa w ust. 1 stwierdza organ, który wydał tę decyzję (ust. 2). Z treści ust. 3 tego przepisu wynika natomiast, że warunki powyższe, związane z wygaśnięciem decyzji oraz ze stwierdzeniem tego faktu nie są brane pod uwagę wówczas, gdy wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. W treści powyższego przepisu na uwagę z punktu widzenia argumentów interpretacyjnych zasługują trzy elementy. Po pierwsze, iż przepis ten wskazuje na wygaśniecie uprzednio wydanych decyzji z dniem wejścia w życie planu lub jego zmiany, a organ jedynie ten fakt stwierdza. Oznacza to, iż decyzja organu ma charakter deklaratoryjny, i nie określa co do swej istoty niczego innego niż stwierdzenie wygaśnięcia. Po drugie, iż dotyczy to decyzji sprzecznych z ustaleniami tego planu. I wreszcie po trzecie, iż odmienna sytuacja występuje wówczas, gdy wydano decyzję o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do elementu pierwszego skarżący nie podnosi argumentów. Wskazuje jedynie w skardze na brak powiadomienia go o opracowywaniu planu oraz o przygotowywanych w nim zmianach. Niezależnie od braku możliwości stwierdzenia tego faktu w kontekście zgromadzonych akt, należy wskazać, iż ewentualne uchybienia w tym zakresie mogły być przedmiotem zarzutów do projektu planu w ramach odrębnej procedury i nie mogą podlegać ocenie prawnej w sprawie spowodowanej niniejszą skargą. Nie wydaje się budzić wątpliwości także element drugi. Nie jest bowiem kwestionowana interpretacja postanowienia nowego planu, z której wynika zakaz zabudowy kubaturowej. Nie jest także kwestionowana sprzeczność takiego zakazu z zezwoleniem wynikającym z postanowień poprzednio obowiązującego planu miejscowego, który był podstawą wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy przedmiotowej działki. Kwestionowany jest natomiast wyraźnie element trzeci, nie tyle wprawdzie z punktu widzenia ustalenia znaczenia zamieszczonego w przepisie słowa "wydano", wskazującego na stan będący rezultatem określonej czynności (czasownik dokonany), lecz w kontekście przyczyn braku uzyskania pozwolenia na budowę. Zdaniem skarżącego bowiem, decydujący jest tu brak możliwości skutecznego złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Chociaż nie jest to w skardze wyraźnie podniesione, w konsekwencji przyjęcia argumentacji skarżącego, należałoby uznać, zwrot z art. 35 ust. 3 ustawy "wydano decyzję o pozwoleniu na budowę" mógłby obejmować także sytuację, w której pozwolenia nie wydano mimo prób złożenia wniosku o pozwolenie na budowę. Rozumowanie takie co do zasady jest chybione na gruncie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy. Przepis ten odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji, w której decyzję wydano. Nie ma natomiast wskazanych żadnych innych przesłanek, które mogłyby prowadzić do podciągnięcia pod znaczenie tego zwrotu innych sytuacji. Ewentualne niedociągnięcia w postępowaniu związanym z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na budowę (chociaż skarżący wskazuje, iż nie przyjęcie wniosku spowodowane było brakami w dokumentacji) nie mogą być badane przy rozpatrywaniu niniejszej skargi, bowiem podlegają innej procedurze z punktu widzenia kontroli instancyjnej oraz sądowej kontroli działań administracji. Skuteczne złożenie wniosku o pozwolenie na budowę w dniu 8 stycznia 2003 r., a więc po wejściu w życie nowego planu miejscowego (7 listopada 2002 r.) nie ma skutku dla kwalifikacji całej sytuacji z punktu widzenia art. 35 ust. 3 ustawy. Nie mają także znaczenia dla oceny prawnej w niniejszej sprawie, opisane w skardze składniki postępowania administracyjnego pośrednio związane z postępowaniem dotyczącym decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, nawet jeśli wystąpiły w nim pewne uchybienia dotyczące zachowania terminów wymaganych dla podjęcia decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy i po wzięciu pod uwagę elementów oceny prawnej wyrażonej wyżej Wojewódzki Sąd Administrayjny nie mógł orzec, iż zaskarżona decyzja narusza obowiązujące przepisy prawa. W związku z tym skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) podlega oddaleniu.