II SA/Lu 1205/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. G. w skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie pozwolenia na przebudowę przepustu pod drogę gminną wraz z odbudową rowów przydrożnych, wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła tym, że wykonanie powyższej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej poprzez zalanie pól uprawnych oraz spowodowanie niemożliwych do odwrócenia skutków w postaci zniszczenia dokonanych przez skarżącą upraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązek wykazania powyższych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 7 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 2587/10 – Lex nr 742363 czy postanowienie NSA z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 63/11 – Lex nr 783605). Z powołanych przepisów wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. i uzasadnione jest jedynie w wyjątkowych okolicznościach. Jedną z tych okoliczności jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, rozumianej jako szkoda majątkowa lub niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Z kolei druga z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sprowadza się do niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi w tym przypadku o skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że skarżąca jedynie ogólnie wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej poprzez zalanie pól uprawnych. Jak wyżej już wskazano, to na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w tym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie Sąd, analizując zarówno wniosek skarżącej, jak również biorąc z urzędu pod uwagę okoliczności decydujące o wstrzymaniu wykonania decyzji stwierdził, że przesłanki warunkujące orzeczenie wstrzymania zaskarżonego aktu nie zachodzą. Należy także wskazać, że zgodnie z art. 61 § 6 p.p.s.a. postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności upada wraz z wydaniem przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Skutek ten wywołuje każde orzeczenie kończące postępowanie, a więc zarówno wyrok uwzględniający skargę, jak i oddalający ją, a także postanowienie kończące postępowanie w sprawie. W przypadku uwzględnienia skargi Sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to natomiast traci moc z chwilą uprawomocnienia wyroku (art. 152 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, należało - na podstawie art. 61 § 3 cyt. ustawy – odmówić wstrzymania zaskarżonej decyzji.